Zijn alle mannen zo?

Mama of papa worden, voor het eerst of opnieuw ... het blijft een ongelooflijke ervaring.
een wanhopige mama

Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor een wanhopige mama » 26 nov 2007, 10:29

Graag wil ik hier eventjes mijn beklag doen over mijn man. Er zijn namelijk zoveel zaken waaraan ik me dooderger en die me gewoon onnozel maken, dat ik echt eens mijn hart moeten kunnen luchten. Maar ik weet zo niet tegen wie ik mijn verhaal kwijt kan, omdat je toch altijd de ¿vuile was¿ buitenhangt hé! En ik wil langs een kant ook niet dat de buitenwereld weet hoe slecht het soms met ons gaat. Ik ben daar zeker niet trots op, maar weet soms echt niet meer hoe het verder moet.

We hebben samen een zoontje dat 1 jaar oud is en ben nu 5 maand zwanger van ons tweede. We werken allebei fulltime. Dit even terzijde om onze situatie te schetsen.

Vroeger waren we heel impulsief maar nu met een kleintje is dat serieus moeten veranderen. Je moet je veel meer plannen en hebt een verantwoordelijkheid op te nemen tegenover je kind. Al sinds de geboorte van ons zoontje heeft mijn man het daar enorm moeilijk mee. Hij ziet zijn zoon doodgraag maar toch wil hij zijn eigen lever verder leven zoals ervoor en doen waar hij zin in heeft, wat natuurlijk niet zomaar meer kan. En toch doet hij het¿ Daar wringt dus het schoentje. Ik ben het zo beu dat hij zijn dagen volledig inplant zonder rekening te houden met ons of eens te vragen of zijn plannen wel oké zijn voor ons. Hij doet gewoon maar op. Neem nu dit weekend. Hij moest de zaterdag werken. Ok, daar kan hij niet aan doen. Als je moet werken, moet je werken. Maar de zondag is hij een hele dag weg, van ¿s morgens 8u tot ¿s avonds 18u om zijn hobby te gaan beoefenen. Geen haar op zijn hoofd om er ook maar eens bij stil te staan dat het voor mij ook weekend is en ik misschien ook wel eens nood heb aan ontspanning en daarenboven ook mijn huishoudelijk werk moet zien gedaan te krijgen. Als mijn zoontje slaapt, amper 1u30 à 2u overdag, probeer ik zoveel mogelijk gedaan te krijgen, maar het is natuurlijk niet genoeg om een huishouden op te runnen hé! Als hij wakker is, is het gewoon onmogelijk om boven te gaan kuisen, of om te gaan strijken. Ik heb dit al geprobeerd, maar dit wil dan gewoon zeggen dat ik hem in zijn park moet dumpen en krijst hij de boel bij mekaar tot hij er weer uit mag. Ik doe dit in noodgevallen, soms kan je natuurlijk niet anders, maar zo gaat je werk ook niet vooruit en word je zelf ook maar ambetant op je kind door zijn gekrijs. Hij kan heel braaf zitten spelen op zijn puzzelmat, maar van zodra ik de stofzuiger pak, klimt hij er bovenop. Als ik door de deur naar buiten ga, krost hij gelijk een zot naar de deur om ervoor te zitten roepen tot ik terug kom. Dus steek je niet zoveel uit op een dag hé! Ik heb er dan ook maar de brui aan gegeven en besloten leuke dingen te doen met mijn kind en te genieten van m¿n kind. Ik dacht, als mijn man thuiskomt kan hij er zich mee bezighouden terwijl ik in sneltempo m¿n werk afmaak. Nu komt hij thuis en blijkt dat hij ook al zijn hele avond heeft ingeplant. Hij kookt graag en besloot te gaan koken en wist al helemaal wat hij zou gaan maken en had blijkbaar ook al iets gepland voor daarna. Ik zeg hem dat hij niet moet koken, want dat ik dus al warm gegeten heb ¿s middags en vraag ook of hij met zijn andere plannen kan wachten tot ons zoontje in zijn bed ligt want dat ik ook nog vanalles moet doen en het dus wel eens wenselijk zou zijn moest hij zich ook eens met zijn zoon bezighouden. Hij stuift natuurlijk naar buiten, vind dat ik ondankbaar ben omdat hij voor mij vanalles wil klaarmaken en anderen zouden niet liever hebben en ik apprecieer dat niet eens. Ja inderdaad, hij kookt bijna altijd en daarvoor moet ik hem dus op handen dragen en overal gaan bestoefen hoeveel chance ik wel met hem heb. Hij vergeet wel dat hij nogal impulsief beslist van iets bepaald klaar te maken en ofwel het aftrapt om ingrediënten te gaan kopen (zonder andere boodschappen te gaan halen natuurlijk), of stuurt mij nog op pad naar ergens op de meest onmogelijke momenten (bv. de zondag, terwijl ik de zaterdag grote boodschappen heb gedaan). Daarenboven is opruimen is er dan vaak weer niet bij waardoor ik alleen maar meer werk heb door zijn kookpartijen. Ik ben hem dankbaar dat hij kookt maar ergens vind ik het maar logisch dat hij ook zijn steentje bijdraagt aan het huishouden. Ik heb hem nog nooit danku horen zeggen omdat zijn hemden mooi gestreken is zijn kast hangen hoor! Neen, want dat is vanzelfsprekend. Wat verwachtte hij dan van mij? Ik heb lang genoeg gezwegen en hem dat maar laten doen. Waarschijnlijk is dat mijn fout geweest. Nu reageer ik omdat ik weet dat ik het niet langer kan opkroppen. Als hij weeral eens alleen aan zichzelf denkt, zeg ik het hem ook terwijl ik hem vroeger liet doen en dan wel op het einde van de avond mijn werk zou gedaan hebben. Nu ik zwanger ben is dan duizend keer moeilijker. Zaken vergen meer energie en gewoon m¿n zoontje naar boven dragen op de trap, klopt m¿n hart al van gelijk een sneltrein. Dus ik kan het vaak niet meer opbrengen om ¿s avonds nog aan vanalles te begin. Maar eens iets overnemen? Of eens vragen hoe het met me gaat? Of het wel lukt? Neen hoor! Geen woord. Als ik ¿s morgens lijkbleek aan de ontbijttafel zat (van de misselijkheid) heeft hij zelfs nog tegen me gezegd, amai gij ziet er weer slechtgezind uit.
Ik ben het dus zo beu dat hij maar zijn eigen leven leeft zonder ook maar in het minst met mij rekening te houden of ook nog maar zich de moeite te getroosten om zich te bekommeren om mij en mijn zwangere buik en zijn zoon. Hij gaat en staat waar hij wil. Voor zijn werk moet ik hem op handen dragen en bestoefen omdat hij zooooo¿n goede kok is. Maar omgekeerd toont hij geen greintje respect of dankbaarheid voor mijn werk. Hij vindt zichzelf DE MAN in huis en als er woorden zijn, trapt hij het gewoon af wederom zonder zich ook maar iets aan te trekken van de gevolgen daarvan. Zo is hij vorige week na een woordenwisseling buiten gestormd zodat ik het eten verder kon maken, de boel allemaal terug opruimen, ons zoontje wassen eten geven en bed steken en natuurlijk daarna nog de taken van die dag (was, kuis, strijk ¿). Hij enigste dat hij voor zijn rekening moet nemen is het koken zelf. Zelfs de opkuis erna doe ik. Nu stond ik dus om 10 uur nog te kuisen terwijl hij terug thuis kwam en hem in de zetel te kwakken. Zijn eten had ik mooi in een schotel gedaan die in de microgolfoven kon. Misschien had ik beter zoals hem gedaan en gewoon aan mijn taken verzaakt, maar wat lost dat op. Wie gaat het anders doen hé! Ik krijg het nadien toch maar dubbel en dik terug.

Gast

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Gast » 26 nov 2007, 10:37

Amai mens gij kunt een stukske zagen, ik zou't ook aftrappen als ik je man was. (en niet voor een paar uurtjes)

ik

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor ik » 26 nov 2007, 10:50

Straks weer een allleenstaande mama bij.
ja inderdaad je kan zagen en nu is het een vrouw die het zegt!!!!!

@ 11:37

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor @ 11:37 » 26 nov 2007, 11:01

Wat is dat nu weer voor een belachelijke reactie? Ik had het moeten weten dat ik hier op zappy stomme antwoorden zou krijgen.
Waarschijnlijk komt gij nog uit een prehistorisch tijdperk waar de vrouwen al het werk deden, maar wake-up. We zitten nu in een maatschappijj waar man EN vrouw fulltime werken, en de man NIET meer de broek draagt. Ge hebt tegenwoordig nieuwe mannen, die volledig het huishouden mee helpen draaien, ge hebt er ook die nooit gene klop doen. Maar die hebben dan misschien wel geen vrouw die evenveel werkt als hen.
Die van mij zit er ergens tussen. Hij wil het beste van de twee werelden. Een slimme vrouw met een goede job die niet op haar mondje gevallen is, maar thuis is hij de baas? Sorry, maar dat kunt ge ook vergeten

@ ik

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor @ ik » 26 nov 2007, 11:05

Ja tuurlijk ben ik aan het zagen. Aangezien ik het niet tegen hem doe, doe ik hier dan maar

Gast

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Gast » 26 nov 2007, 11:13

Mijn vriend is gelukkig niet zo. Ik zou er toch eens serieus mee praten. Als je een kindje hebt moet hij er zich bij neerleggen dat hij zich moet aanpassen. Die was duidelijk nog niet klaar voor een kindje.

En van die reacties hierboven moet je je niks aantrekken. Dat zijn gefrustreerde wijven die zich beter voelen als ze dagelijks eens iemand hebben kunnen uitschelden.

@ 12:13

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor @ 12:13 » 26 nov 2007, 11:38

Bedankt voor je begrip. Gelukkig zijn het hier niet al gefrustreerde wijven! :)

Hij ziet zijn zoon heel graag hoor en is zeker niet te beroerd om ook eens een pamper te verversen, maar wanneer er het op aan komt om er te zijn voor zijn zoontje, dan is dat allemaal goed zolang er niets anders op zijn planning staat. Want dan moet alles wijken. Hij heeft nu ondertussen ook door dat je niet zomaar halve de namiddag vertrekt met zo'n kleintje maar dat je rekening moet houden met zijn eet- en slaapuren. Maar hij blijft het er moeilijk meehebben met het feit dat een kind je vrijheden beperkt.
Ik had altijd gedacht dat hij niet 100, maar 200 % klaar was voor kinderen. Van het moment dat ik hem leerde kennen, nu 5 jaar geleden, sprak hij zelf over kinderen. Dus mijn verbazing was echt wel groot als bleek dat het kind op zich zeer zeker gewenst was, maar niet de verantwoordelijkheid en de beperkingen die het met zich meebrengt. Je kan geen ei bakken zonder het te breken hé!

joke

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor joke » 26 nov 2007, 11:48

ik vind niet dat je zaagt!, je moet af en toe eens je hart kunnen luchten
ik moet zeggen dat mijn man op vele gebieden hetzelfde is als dejouwe!

ik werk deeltijds, elke voormiddag, ook 1 weekend op 2 (in het weekend moet mijn man zorgen voor ons zoontje van 2 jaar, dat doet hij ook, maar hij doet er niets bij in het huishouden, en ik zorg altijd dat er eten klaar staat, anders mag ik om 12u, de zondag als ik gedaan heb met werken, nog naar de winkel krossen, terwijl zoontje scheel van de honger ziet)

verder werkt mijn man lange dagen in de bouw, gaat dikwijls nog gaan karweien en verbouwt ons huisje, hij vindt dus dat dit genoeg is, ik werk elke voormiddag, dan kom ik thuis, zoontje in bed (nog een geluk dat hij 3-4u slaapt), ik doe mijn huishouden en zorg voor eten en de was en de plas,

ook ik ben nu 12 weken zwanger, we hebben ervoor gekozen om te blijven werken tot mijn 6maand, als thuisverpleegkundige geen senicure!, maar mijn man vraagt nooit of het gaat, of hij moet helpen, hij vindt het precies grappig als ik misselijk ben, want ja, je hebt het toch zelf gewild (een tweede kindje)

ik moet wel zeggen dat hij geen echte hobby's heeft ,dat hij een hele dag weg is (of het is een keer op café gaan, 1x per maand of zo, maar dan spreken we dat op voorhand af), we proberen toch in mijn vrij weekend eens iets samen te doen

nochtans ben ik gelukkig zo, we hebben ervoor gekozen om mijn deeltijds werk, zo kan mijn man meer gaan werken, toch denkt hij dat ik een luilekkerleventje heb, want dus niet zo is, volgens mij

als je zin hebt om nog eens je hart te luchten, kunnen we misschien eens mailen of zo??
depauwj@hotmail.com

Djingo

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Djingo » 26 nov 2007, 21:43

Ik ben een mannelijk exemplaar en zeg dat je een egoist van een vent hebt !
Als ik hier niet meer moest doen dan "eens een keer" iets eten maken en dan de keuken kan laten liggen zou ik een zeer gelukkige man zijn !
Ik kan met alles overweg in huis, stofzuiger, strijkijzer, wasmachine, droogkast, fornuis (is eigenlijk exclusief voor mij aangezien m'n madam niet kan koken) borstel, aftrekker en dweil en voel me niet te beroerd om die dingen te gebruiken.

Gast

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Gast » 26 nov 2007, 22:42

Het is wel een feit dat als je je zoontje ni zo had verwend (hem dus altijd zijn zin geven) dat hij perfect alleen in zen park zou kunnen blijven zitten.
Tuurlijk gaat hij krijsen als je hem erin zit, omdat hij perfect weet dat je hem er toch direct gaat uitnemen dan.

Eigen schuld dikke bult

Gast

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Gast » 28 nov 2007, 19:07

Al wat je schrijft, is hetgeen ikzelf ook net hetzelfde heb meegemaakt en gevoeld. En je bent zeker niet alleen, want mijn 2 beste vriendinnen hebben ook hetzelfde voorgehad. Nu heb ik op een bepaald moment een jaar geleden, zijn koffers gepakt, en gezegd dat ik wou scheiden. Ik verdien nl. meer als hem, en doe ook alles in huis, waaronder ook papierwerk, tuin enz. Daar knelde bij hem het schoentje, en hij smeekte mij om hem nog een kans te geven. Het is omdat ik hem echt met zijn neus op de feiten drukte, dat hij het eigenlijk pas inzag dat ik het meende. Nu zijn we een jaar verder, en het gaat wel een pak beter, al zijn er nog zaken die mij geweldig storen, maar soit, ik ben ook geen engeltje, dus ik ben content met hetgeen hij nu wel doet. Nu is dit niet bij iedereen zo uitgedraaid, en mijn beste vriendinnnen hebben dit ook gezegd, maar een heel ander antwoordgekregen, nl. tis goed, dan scheiden we maar. Dus het kan alletwee de kanten uitgaan. Maar je moet absoluut zeker eens heel goed praten, ofwel een rustpauze inlassen tussen jullie 2. Niet uit elkaar gaan maar eens een tijdje elkaar wat met rust laten, dit helpt soms ook. In ieder geval heel veel sterkte, want ik weet uit ervaring dat je op de duur als zaag en zeur wordt beschouwd, terwijl je normaal gezien vroeger een goedgezinde en levenslustige vrouw was, die gewoon door omstandigheden gefrustreerd is door de situatie waarin je gekomen bent, waar je zelf geen schuld aan hebt.

Lies

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Lies » 30 nov 2007, 10:17

Ik verschiet hier weer van de reacties!
Iemand is aan het zagen omdat ze even haar hart lucht! Echt grof dat je zoiets durft zeggen.

Eén raad: praat erover! Als mij iets dwars zit, zeg ik dat. Ik weet dat er op sommige momenten in elk geval een discussie of ruzie van komt. Maar ik heb dat liever dan het op te kroppen. En op dat ogenblik reageert hij dan kwaad en heeft ook de neiging weg te lopen. Maar ik weet ondertussen wel dat de boodschap aankomt en daarna zal hij er altijd rekening mee houden.

Veel succes!

stevenb

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor stevenb » 30 nov 2007, 14:40

Hallo,


hier nog een mannelijk exemplaar, vader van een zoontje van 17m.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het begin ook moeilijk had om m'n planning aan te passen naar die van m'n zoontje.
Het is echt iets wat je moet leren vind ik, zeker als man denk ik.

Ik vind wel dat je gelijk hebt als je zegt dat je met z'n tweëen verantwoordelijk bent voor de uitvoering van de dagelijkse was en de plas. Als je alles een beetje kan verdelen blijft het voor iedereen leuk en zit je op tijd samen in de zetel om een beetje uit te rusten.
Het is leuk als je eens een avond voor jezelf hebt en je vrienden, iedereen heeft sociaal contact nodig, en ik vind het dan ook niet meer dan logisch dat de ander gewoon de taken op zich neemt die avond.

Mijn vrouw gaat 2 maal in de week joggen met een paar vriendinnen en is dan vanaf een uur of 19 weg tot ongeveer 20u30. Zij zorgt die avonden dat het eten op tijd klaar is en voor de rest hoeft ze zich van niets iets aan te trekken.
Ik ruim achteraf op en hou me nog wat bezig met de kleine, puzzeltjes maken of wat knutselen, wat is er nu leuker dan spelen met je kind.
Woensdag ga ik squashen en zorgt zij voor de kleine.

Je maakt een kleine met 2, dus je zorgt er ook voor met 2!!

Dat is mijn mening.

Louise

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Louise » 30 nov 2007, 21:19

Op je vraag of alle mannen zo zijn moet ik zeggen neen.
Met de komst van uw tweede kindje ga je deze situatie niet meer aankunnen. Dan moet hij wel meehelpen.
Ik woon in een huis met ontzettend veel vensters. Ik ben 1m62 en kan aan veel ramen gewoon niet aan. Mijn man is 1m90 en kan veel beter bij de vensters geraken.
Op een bepaald moment wilde ik 60 euro geven aan een ruitenwasser om mijn vensters te wassen en wat hij in vijf jaar vertikte te doen heeft hij op zeer korte tijd gedaan. Hij heeft 80% van de vensters zelf gewassen !
Dus probeer iemand in te huren voor uw huishouden en als hij ziet wat dat kost draait hij misschien wel bij.

anoniempje

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor anoniempje » 01 dec 2007, 12:47

Hoi,

Ik ben nu 11 weken zwanger en heb ook het gevoel voor alles alleen te staan. Ok, mijn man werkt veel, maar dat doe ik ook! Ik heb een zaak en ben enkel op maandag gesloten. Op maandag moet ik wel soms aankopen gaan doen in Antwerpen of Brussel, waardoor mijn enige vrije dag ook weer naar de vaantjes is...

Ik geniet er enorm van om eens een dagje thuis te zijn, alleen om het huishouden te doen, lekker te koken, ...
In mijn drukste periodes is het echter niet zo om van te genieten en krijg ik amper de tijd om te koken, te wassen, te plassen, ...
Als ik dan nog maar het woord 'poetsvrouw' durf uitspreken, zit het er al op.

Mijn man komt uit een vrij 'ouderwets' gezin (waar de klassieke rollenpatronen als normaal worden gezien). Ik kom uit een meer hedendaags gezin. Soms blijkt het echt moeilijk om die twee werelden te combineren!
Hij doet zijn best, maar verwacht nog veel te veel van mij! Hij verwacht dat dagelijks zijn potje pudding klaarstaat, dat er minstens één warme maaltijd is per dag (liefst 's middags als hij thuis is), dat zijn was gedaan is, ...


Ik heb het ook soms moeilijk (nu ook weer moeilijkere periode), maar we slaan er ons wel door als we eens goed hebben kunnen praten. Ik denk dat er ook veel afhangt van de opvoeding die je man thuis heeft gekregen ivm het opnemen van huishoudelijke taakjes!

Veel succes in ieder geval!

Louis

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Louis » 03 dec 2007, 11:57

enkele ideetjes van mogelijke oplossingen:
- hou eens gedurende 1 week bij wat je zelf en hij dagdagelijks hebben gedaan aan taken en ontspanning. Leg het hem voor na die week en vraag of hij dit een eerlijke verdeling vindt?
- doe eens een paar dagen niets in het huishouden buiten het hoogst noodzakelijke namelijk uw zoontje verzorgen. Dus ook niet de afwas na zijn kookfestijn. Je zult tegen de rommel moeten aankijken maar het is kiezen tussen het minst slechte van de 2: ofwel tijdelijk veel rommel ofwel voor alles zelf blijven opdraaien
- heb je geen bevriend koppel waar de man wel heel actief meehelpt. vraag die man of hij aan uw man eens kan vertellen wat die allemaal doet in het huishouden
- probeer je te praten of ruzie te maken? Hem iets verwijten is het beste middel om ruzie te maken en niet aan praten toe te komen. Vertel hem iedere dag wat jij gedaan heb en zeker niet wat hij niet gedaan heeft. Vertel hem ook wat jij niet heb kunnen doen omdat je geen tijd of energie meer had. Speel des noods commedie en veronschuldig u daarvoor. Als hij dan geen schuldgevoelens krijgt omdat jij al zoveel gedaan hebt en u zogezegd nog schuldig voelt omdat je iets niet gedaan hebt is hij een grote klootzaak die niet beter verdient als zijn koffers aan de deur.

@13:47

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor @13:47 » 03 dec 2007, 15:40

Mijn vader kan absoluut niet koken, zelfs geen ei bakken vermoed ik, maar pudding maken kan hij wel! Misschien is mijn moeder ook eens in staking gegaan? In elk geval, dat is een van de dingen die hij zelf zou kunnen doen.

Gast

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Gast » 04 dec 2007, 12:06

dienstencheques!! haal poets- en strijkhulp in huis, maakt het voor jou makkelijker en minder vermoeiend (heb ik ook gedaan) en ga je je minder ergeren aan je man
want, heel de tijd staan sakkeren.... daar zou ik ook op afknappen ...

@ opstartster

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor @ opstartster » 10 dec 2007, 06:58

Je vriend is volgens mij een dikke egoïst en nog een groter kind dan je zoontje. Eerlijk gezegd, moet ik iemand van hierboven ook gelijk geven als die zegt dat je zoontje verwend is: als die zo begint te krijsen als hij even in zijn park moet, dat is niet normaal. Hij moet toch es leren dat mama er niet alleen voor hem is. Bel anders eens naar Kind en Gezin voor advies om dit op te lossen. Ik denk dat dit ook veel zal helpen.

Petra mama van Arent & Evert.

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Petra mama van Arent & Evert. » 12 dec 2007, 12:47

meschien heb je wel gelijk, gelukkig is mijn vriend nietzo maar wat ik afvraag hij is al zo sinds de geboorte van jullie zoontje hadden jullie niet beter die problemen eerst opgelost voor je aan een 2 de begon??? wat zal het dan niet zijn ik heb er 2 die 16 maand verschillen, maar mijn vriend en ik steken ze om de beurt in bad ,hi verschoont ze,hij helpt koken, helpt bv de vaatwas ledegen, opruimen,stofzuigen, enz..dus als je met 2 kleine kids er alleen voor staat ..sterkte...

Petra @ opstartster

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Petra @ opstartster » 12 dec 2007, 17:46

Dit had mijn verhaal kunnen zijn! Ik begrijp perfect hoe je je voelt. De ene dag ben je een vrouw van de wereld met een leuke carriere en een bevredigende relatie en de volgende dag sta je lijkbleek van vermoeidheid te ZAGEN tegen je vent! ;-)
Mijn man kon ook gewoon zaterdagochtend verklaren dat hij een ganse dag ging sporten of uren boodschappen doen en de auto kuisen en ... terwijl dat geen prioriteiten waren. Ondanks dat hij wel huishoudelijke taken deed, heel veel zelfs, kwam de zorg van onze dochter volledig op mij terecht en dat was gewoon te vermoeiend om dragen. Al de nachten alleen doen, van 's morgens tot 's avonds met je kindje bezig zijn. Zelf eens iets voor mezelf doen, bracht zoveel organisatie mee dat ik al te moe werd door eraan te denken ;-))

Praten hielp niet, want hij begreep natuurlijk totaal niet wat er zo vermoeiend was aan onze dochter, hij kookte en poetste tenslotte toch. Wel, het grote verschil is dat je die dingen zelf plant. Moe? Dan poets je toch gewoon morgen, of vandaag is het eens spaghetti. Maar ik moest 's nachts niet tegen mijn dochter zeggen, schattebol, mama is nu even ERG moe ;-)

Resultaat, hij vond mij een zaag, ik hem een egoïst en hij pakte zen valiezen. Ik had hier erg veel verdriet van, maar alles beter dan me zo minderwaardig en zwak voelen.
Ik heb me volledig geconcentreerd op onze dochter en men carriere en terug een goed gevoel over mezelf gekregen!

Resultaat, 1,5 jaar later waren we terug samen en ditmaal als een gelukkig gezin waarin respect is voor elkaar en waar de taken eerlijk verdeelt worden. Ondertussen zijn er hier eigenlijk geen ergernissen meer over de taakverdeling. Laat hem maar eens voelen waar hij mee bezig is! En laat hem maar eens zien wat hij zou missen. Een gelukkige mama!!

Veel succes!!

Gast

RE: Zijn alle mannen zo?

Berichtdoor Gast » 15 dec 2007, 10:41

Denk dat het hier vooral gaat over enkele kleine ergernissen die door oa zwangerschap en vermoeidheid zijn uitgegroeid tot een groot probleem.

Vooreerst zou ik praten met jouw man. Rustig vertellen hoe je je voelt, dat je ook eens nood hebt aan een hobby, en dat hij in het vervolg zijn planning aan u wil meedelen.
Voorts zou ik het voorstel van met dienstencheques te werken voor een poets en strijkhulp zeker overwegen. De kostprijs hiervan valt enorm mee en op die manier heb je wat meer tijd om met jouw kindje(s) bezig te zijn en ook eens af en toe te ontspannen (bv fitness) terwijl jouw man op de kindje(s) past.

Voorts zou ik inderdaad proberen om jouw zoontje te leren om alleen te spelen in zijn babybox.

Op die manier kom je thuis van het werk. Doe jij of jouw man de boodschappen en koken. En beperkt het avondritueel zich tot kleine dingen opruimen en jouw kindje(s).

Ik denk dat dit al een pak minder frustratie zou meebrengen


Terug naar “Ouder worden”