spijt van derde kind?

Mama of papa worden, voor het eerst of opnieuw ... het blijft een ongelooflijke ervaring.
:((

spijt van derde kind?

Berichtdoor :(( » 04 sep 2007, 20:50

wij zijn een gezin met twee lieve dochters. Enkele weken terug beslissen wij om voor een derde te gaan, wetende dat de kans op een miskraam groot is, aangezien we er al twee achter de rug hebben. Maar we leven niet in het verleden, dus we gaan voor dat derde kind.
Na twee/drie weken zwanger voelt mijn vrouw zich niet goed,( ochtendmisselijkheid dachten wij) tot ze een bloeding krijgt. Volgens de gyn is er geen probleem, rusten is de beste medicijn. Mijn vrouw rust, ik zorg voor de kinderen, en het ganse huishouden. Ik was toen in verlof, dus ik had tijd zat om alles te doen in huis. Ondertss wordt mijn vrouw beter en probeert ze wat te helpen in het huishouden, tot ze weer een bloeding krijgt. Nu moet ze volledig plat liggen in haar bed, en kan/mag ze dus niets meer doen. Ondertss ben ik al terug enkele weken aan het werk, om half 6 uit bed voor een vrij zware job. Wanneer ik dan 's avonds 16u30 thuis kom, wacht er mij terug een ganse dagtaak. Eten maken, kinderen animeren, wassen, afwas, schotels,....Let op, ik doe dit allemaal graag, als mijn vrouw maar kan rusten!!
Maar we zijn nu een goeie 12 weken verder en dat is nog steeds hetzelfde. Ik begin zo stilaan op de toppen van mijn tenen te lopen, vermoeid, lichtgeraakt. Gelijk ik me nu voel begin ik schrik te krijgen, dat ik spijt ga hebben van ons keuze om voor een derde te gaan.Maar durf het niet aan mijn vrouw te vertellen, vandaar langs deze weg. Zo is het ook van mijn hart.

Gast

RE: spijt van derde kind?

Berichtdoor Gast » 05 sep 2007, 07:49

Eerst en vooral (en dit zeg ik niet om WEERAL de mannen te beoordelen en de vrouwen op een verhoogje te zetten), 'that's live'.
Ik sta om 6u op, ik kom om 17u30 thuis van mijn werk, en dan moet ik ook helemaal alleen een volledig huishouden doen... na een tijdje went dit wel en raak je over de vermoeidheid heen, dus eventjes doorbijten en het lukt wel.
Ten tweede: als jullie het goed overwogen hebben om een derde te nemen... dan moet je helemaal niet bang zijn dat je er spijt gaat van krijgen, je zit nu gewoon in een dipje, eens je dat kindje gaat vasthebben gaat dit gevoel vanzelf over.
Ik denk wel dat het een goed idee is om het niet aan uw vrouw te zeggen dat je met dit gevoel zit, ik denk dat ze zich al schuldig en nutteloos genoeg vindt dan dat ze er dit nog eens zou moeten bijnemen, dus spreek erover met een vriend of familie, maar val er uw vrouw niet mee lastig.
Je moet ook in uw achterhoofd houden dat dit van voorbijgaande aard is... eens het kindje er is kan uw vrouw terug de taken overnemen en dan kan jij natuurlijk VEEEEEEEL helpen he... je bent het nu toch gewoon :-)


Terug naar “Ouder worden”