Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Letterlijk alle soorten gezinnen. Klik door voor Pleegouders, Gescheiden ouders, Nieuw samengestelde gezinnen, Eenoudergezinnen, Tienermoeders, Multiculturele gezinnen en Holebi ouders
Artesia

Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 19 apr 2007, 22:10

Het is misschien belachelijk maar sinds mijn zoon een vriendin heeft heb ik het gevoel dat ik mijn zoon kwijt ben.
Begrijp me aub niet verkeerd.
Ik ben blij voor hem en haar dat ze elkaar gevonden hebben.
Ze zijn dolverliefd, zijn vriendinnetjes is een heel lief en vriendelijk meisje.
Het probleem ligt meer bij het gedrag van mijn zoon.
Hij was altijd al redelijk gesloten maar toch hadden wij een goede band met elkaar.
Mijn zoon heeft het jarenlang zeer moeilijk gehad met zichzelf en de wereld en daardoor hadden wij veel en lange gesprekken.
Wij waren maatjes.
Nu neemt hij afstand, is nog amper thuis en ik vrees ook dat hij zijn studies aan het verwaarlozen is.
Ik weet niet goed hoe ik mijn gevoelens tegenover hem kan uiten.
Ik ken hem en weet dat één verkeerd woord een enorme afstand kan scheppen tussen ons en dat is zeker mijn bedoeling niet, integendeel.
Mijn zoon is een heel gevoelig zieltje.
Ik hoop dat zijn relatie stand houdt al is ze nu nog pril.
Maar langs de andere kant vind ik het spijtig dat hij, nu hij een vriendin heeft, onze band zo laat verwateren.
Vergeten kinderen zo snel? Vergeten ze alle uren van intense en aanmoedigende gesprekken en het feit dat je er altijd en overal voor hen was?
Hoe ga ik hier mee om zonder brokken te maken?
Ik voel me meer en meer radeloos.
Met mijn man kan ik hier niet over praten omdat hij mijn gevoelens niet begrijpt.




Babbel

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Babbel » 19 apr 2007, 22:21

juw citaat :

Vergeten kinderen zo snel? Vergeten ze alle uren van intense en aanmoedigende gesprekken en het feit dat je er altijd en overal voor hen was?

welkom in de club.
Kinderen vergeten inderdaad wat je voor hen gedaan hebt.
Ben je daar pas nu achter?
Amai:hoho

Babbel

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Babbel » 19 apr 2007, 22:22

jouw citaat natuurlijk.

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 19 apr 2007, 22:23

Och, Laat die jongen!
Die is momenteel tot over zijn oren verliefd en heeft nu geen tijd voor iets anders ;) Binnen een paar maand maken ze ruzie en komt hij bij jou verder praten over z'n problemen! Je kent dat hé. Ik was ook zo hoor de eerste maanden, nu ga ik nog steeds graag bij mijn mama.

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 19 apr 2007, 22:25

@babbel

Met zo'n antwoord ben ik absoluut niet geholpen.
Het is niet omdat jij problemen lijkt te hebben met kinderen dat dat bij iedereen zo is.
Wij hebben nu een mindere periode en ik wil er graag een oplossing voor, geen preek of nietszeggende antwoorden.

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 19 apr 2007, 22:26

@22:23

Bedankt voor je steun!
Je zult wel gelijk hebben.
Misschien sla ik ten onrechte in paniek.

@ Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor @ Artesia » 19 apr 2007, 22:31

Ik heb de indruk dat het zijn eerste liefje is?
Denk eens terug aan jouw tijd. Herinner je nog jouw eerste lief?
Weet je nog hoe het was?
Die gasten vergeten dan inderdaad de hele wereld. Enkel die ene persoon telt nog. Puppyliefde noem ik dat.
Dit is van voorbijgaande aard hoor. Gewoon een fase waar elke jongere doormoet.
Chapeau voor de manier waarop je ermee omgaat. Hoe meer je hem zijn nu loslaat, des te vroeger hij terugkomt.
Ze blijven niet leven op de roze wolk hoor.
Wacht maar eens de eerste ruzie af. Wedden dat hij naar jou komt? En dan voel jij je weer 'mama'.
Voor jou is dit ook een proces waar je doormoet. Je leert nu echt 'loslaten' en je beseft dat je niet voor eeuwig de belangrijkste vrouw in zijn leven zal blijven.

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 19 apr 2007, 22:44

@22:31

Mijn zoon heeft nog liefjes gehad maar die relaties waren volgens mij niet echt intens want hij heeft die meisjes nooit mee naar huis gebracht.
Het meisje waar hij nu mee is kende hij al meerder maanden voor ze een relatie begonnen.
Ik weet dat ze hem veel liefde en steun geeft en dat heeft hij broodnodig.
Ze is volgens mij echt ideaal voor hem.
Maar ik had echt gehoopt dat onze band hetzelfde zou blijven en misschien is dat wel ijdele hoop.
Je hebt gelijk dat als je verliefd bent alleen hij/zij van tel is. Ik was inderdaad ook zo.
Maar nu sta ik aan de andere kant en ik heb het er echt moeilijk mee.
Ik mis het vertrouwelijke, ons gevoel van maatjes zijn.
Voor mij hoeft het jonge stel echt geen ruzie te maken hoor om mij terug op nummer 1 te zetten.
Misschien moet ik gewoon wennen aan de nieuwe situatie en brengt de tijd wel raad?
Ik zal maar tandjes bijten en aan de zijlijn toekijken.
Beter zo dan de foute dingen te zeggen misschien?
Ik wil in geen geval mijn zoon helemaal verliezen.


Nele

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Nele » 19 apr 2007, 22:49

hey, ik wil hier eventjes iets aan toevoegen. het is pas sinds ik zelf mama ben (ondertussen al 2 keer), dat ik besef wat mijn ouders allemaal voor mij gedaan hebben, en hoezeer ik hen soms pijn moet gedaan hebben, of ongerust gemaakt hebben. sindsdien heb ik een betere band met mijn mama. met mijn vader kan dit niet meer, tot mijn grote spijt. hij is gestorven toen ik 18 was.

ik denk dat je een beetje zal moeten loslaten, hoe meer je wil vasthouden hoe meer hij afstand zal willen nemen denk ik. maar ik kan natuurlijk (nog) niet uit ervaring spreken, mijn kindjes zijn nog te klein.

veel succes en een dikke knuffel

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 19 apr 2007, 22:56

Ik ga proberen om zeker geen commentaar op zijn uithuizigheid te geven en er te zijn als hij terug wil praten.
Maar toch ervaar ik het als een tikkeltje pijnlijk.
Misschien te vergelijken met een rouwproces al is dat msschien wel ver gezocht van mezelf.

Vreselijk om op zo'n jonge leeftijd één van je ouders te verliezen!
Het moet een zware klap geweest zijn.

Nog eens bedankt en ook van mij een knuffel

Nele

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Nele » 19 apr 2007, 23:11

Artesia, ik bedenk net iets. Misschien kan je alles van je af schrijven, en het hem geven binnen enkele weken/maanden, wanneer er al wat gewenning bij jullie beiden is over de nieuwe situatie. Want ik denk dat als hij gevoelig reageert op 'een verkeerd woord' dat het nu te moeilijk zal zijn voor hem, maar dat het binnenkort wel lukt. Die brief kan dan aanleiding zijn tot een gesprek erover.

Je kan het gerust zien als een rouwproces volgens mij. De ene heeft daar meer moeite mee dan de andere, maar het is toch een proces van 'afscheid nemen' waar je nu door gaat he. En bij een afscheid hoort rouwen, in een of andere vorm.

(Sorry dat ik over mijn vader begon in jouw topic, dat is nu eigenlijk niet de bedoeling he. Het is nu 10 jaar geleden van mijn papa, en ik heb het gevoel dat ik het nu pas begin te verwerken. waarschijnlijk was de schok toen zo groot dat ik mijn gevoelens te veel heb afgesloten. tussen de diagnose 'kanker' en zijn overlijden zat 3 maand, en ik ging net beginnen studeren aan de unief en op kot natuurlijk. ben toen plots snel 'volwassen' geworden.)

groetjes

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 20 apr 2007, 09:13

Van dat schrijven, ik weet niet hoor. Ik vind het eerlijk gezegd maar idioot. Misschien klinkt het hard, maar een moeder moet weten wanneer ze haar kinderen moet loslaten en niet lastigvallen met aanvallen a la 'oei oei, en ik heb het nu zo moeilijk en jij verwaarloost mij en ik mis je en ik en ik en ik en ik...' Ik vrees een beetje dat je zoon dit wat belachelijk zal vinden.

Ik spreek uit ervaring, ik ben nog altijd bij m'n eerste lief, en ik het begin was mijn moeder enorm emotioneel opdringering. En eerlijk gezegd, ik vond het maar pathetisch....

En aan frustro Babbel: ik ben helemaal niet vergeten wat mijn ouders voor mij gedaan hebben, maar om dat als argument te gebruiken om je kinderen niet los te kunnen laten, zielig hoor!

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 20 apr 2007, 10:11

tja ik kan mij voorstellen dat dat niet leuk is. Mijn echtgenoot heeft altijd goed met zijn moeder kunnen praten maar ze kent hem en wist dat hij niet iemand is die langskomt.
Hij is met 101 dingen tegelijkertijd bezig waardoor hij er zelf niet aan denkt om iemand te gaan bezoeken om een babbeltje te doen. Toen wij gingen samenwonen heeft ze gevraagd "je gaat af en toe toch nog eens langskomen hé?". En we gaan langs, omdat ik hem verplicht, maar écht praten met zijn moeder doet hij niet meer. Dat doet hij met mij en ik weet dat zijn moeder blij is voor hem omdat wij gelukkig samen zijn. Maar ik weet ook dat ze de gesprekken gemist heeft.

Kinderen worden groot en je moet ze loslaten. Ze vergeten niet wat je voor hen gedaan hebt maar het is niet meer nodig om het nog te doen. Mijn man zegt vaak dat hij er voor zijn kinderen wil zijn, zoals zijn moeder er was voor hem. Een groter compliment kan je haar toch niet geven. Maar praten doet hij met mij.

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 20 apr 2007, 10:46

"Voor mij hoeft het jonge stel echt geen ruzie te maken hoor om mij terug op nummer 1 te zetten."

Je zult nooit meer nr 1 worden. En dat hoort ook zo! als deze liefde niet blijft, komt er wel een andere. Maar als jij terugverlangt naar 'nr 1' zou ik eens alle schoonmoeder verhalen terug lezen. Want de ergste, die willen Nr 1 blijven.

Verder klink je wel alsof je het begrijpt, maar het er gewoon (even) moeilijk mee hebt. Het is een natuurlijke stap in het leven. Voortaan ben je er voor de gezelligheid, niet meer omdat hij je nodig heeft. En dat is het grootste compliment dat je krijgen zult; je kinderen blijven graag bij je komen, ondanks dat ze je niet nodig hebben.

En babbel heeft wel een beetje gelijk; kinderen vergeten wat je voor ze doet/gedaan hebt. Maar ook dat is natuurlijk, ouder liefde is niet: voor wat hoort wat - het is onvoorwaardelijk. Je geeft het, en ook als je niets terugkrijgt ben je blij dat je het kunt doen.....
(En als ze dan zelf volwassen worden, weten (realiseren) ze het (zich) toch nog

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 20 apr 2007, 12:15

@10:46

je schreef :

Je zult nooit meer nr 1 worden. En dat hoort ook zo! als deze liefde niet blijft, komt er wel een andere. Maar als jij terugverlangt naar 'nr 1' zou ik eens alle schoonmoeder verhalen terug lezen. Want de ergste, die willen Nr 1 blijven.

Daar heb je 100% gelijk in. Daarom dat ik zei dat ik absoluut niet zit te wachten op ruzie tussen het jonge stel. Integendeel zelfs.

je schreef ook :
Verder klink je wel alsof je het begrijpt, maar het er gewoon (even) moeilijk mee hebt. Het is een natuurlijke stap in het leven. Voortaan ben je er voor de gezelligheid, niet meer omdat hij je nodig heeft. En dat is het grootste compliment dat je krijgen zult; je kinderen blijven graag bij je komen, ondanks dat ze je niet nodig hebben.

Ik heb het er inderdaad moeilijk mee en hoop van harte dat dat van voorbijgaande aard is. Ik wil ABSOLUUT NIET een pinnige schoonmoeder worden!
Ik vind het liefje van mijn zoon zelfs een heel lief en aangenaam meisje die weet wat ze wil en recht voor de raap is. Ze bezit ook de kwaliteit om hem aan te moedigen en op te peppen als hij het weer eens moeilijk heeft en daar kan ik alleen maar heel blij om zijn.

En het laatste van wat je zei is ook wel een beetje waar maar zoals die babbel dat brengt komt het harder over dan het misschien bedoeld is.

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 20 apr 2007, 12:21

@09:13

Inderdaad, dat van die brief schrijven vind ik er ook over. Mijn zoon houdt ook helemaal niet van sentimenten en het zou bij hem dan ook totaal belachelijk overkomen. Hij zou er zelfs boos over worden denk ik.

Als ik mijn zoon en zijn liefje samen zie dan voel ik me gelukkig. Ze gaan zo in elkaar op, maken elkaar aan het lachen en steunen elkaar op moeilijke momenten.
Maar de hoofdrol verliezen in iemands leven is altijd wat pijnlijk, zeker in ons geval omdat wij echt zo'n sterke band hebben.
Ik hoop dat de tijd me doet wennen aan de nieuwe situatie.
Binnen enkele weken lach ik misschien met mijn eigen verzuchtingen van vandaag.

Artesia

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Artesia » 20 apr 2007, 12:25

@Nele

Gezien het karakter van mijn zoon is het idee om alles op papier te zetten niet zo geweldig.
Je hoeft geen sorry te zeggen omdat je over je vader begon.
Ik begrijp maar al te goed hoeveel verdriet het plotse overlijden van een geliefd iemand met zich meebrengt.
De harde kantjes van het verdriet gaan eraf maar de weemoed kan lang blijven hangen.

bear

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor bear » 20 apr 2007, 13:27

Mijn bescheiden idee...
Jullie relatie moeder zoon verandert, en dat is ook logisch. Dat jij het daar soms moeilijk mee hebt is even logisch.
Ouders en kinderen hebben een levenslang veranderend evenwicht tussen afstand nemen en relatie hebben. Door de gebeurtenissen wordt dat verstoord, soms abrupt, soms geleidelijk.
En ik vind je gevoel helemaal niet abnormaal, maar jullie relatie evolueert naar een andere soort relatie die even betekenisvol is.

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 20 apr 2007, 17:44

Ik ben altijd echt super fantastisch met mijn mama overeen gekomen. We deden alles samen. We waren 2 handen op 1 buik.

Toen ik mijn man leerde kennen was ik nog samen met iemand. DE ideale schoonzoon. Op alle vlakken, echt waar, maar voor mij was het meer een beste vriend aan het worden dan mijn grote liefde.
Ik dus iets begonnen met mijn man. Mama helemaal niet tevreden natuurlijk. "Die jongen verdiende dat niet, mijn man was het tegenovergestelde, ik liep in mijn ongeluk,......." kreeg ik heel de tijd te horen. en eigenlijk had ze ook wel gelijk hoor.
Op dat moment doe je tegendraads en deden we niet veel meer samen.

En na een tijd heeft ze hem met andere ogen bekeken, niet meer als de relatieverbreker, maar als de man waar echt altijd iets met te beleven valt.

En alles is weer terug in orde tussen moeder en dochter.

Maak je niet te veel zorgen mervrouw. Kinderen horen niet graag wat hun ouders zeggen, zelfs als ze beste maatjes zijn. Hoewel ze weten dat de mama dikwijls gelijk heeft.
Alles valt na een tijdje terug in de plooi. Wees maar niet bang!

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 21 apr 2007, 18:24

Ik denk dat je je zoon helemaal niet kwijt bent. Hij wordt een jonge man die zijn mama minder nodig heeft. Daar kan je eigenlijk alleen maar gelukkig om zijn.
We voeden tenslotte onze kinderen op om zelfstandig, ook emotioneel, zonder ons te kunnen functionneren. Daar ben je in gelukt!
Wat je gevoelens daaromtrent betreft...tja, beetje bij neerleggen vrees ik, minder investeren in de relatie en de band die je had met je zoon. Hij laat je wat los en dat is eigenlijk de normale gang.
Hem er over aanspreken zou ik niet doen. Hij zou zich misschien schuldig voelen omdat hij je ongelukkig maakt...dat kan niet de bedoeling zijn.
Vergeten kinderen zo snel? nee, als het er op aan komt niet, maar je kan niet verlangen dat ze alle dagen hun dankbaarheid betuigen.(Hebben wij dat gedaan met onze ouders?)
Je zoon heeft moeilijke periodes gekend en is nu gelukkig? Verheug je ook...vanop een afstandje.
groetjes,
oma (moeder van 3 dertigers...)

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 21 apr 2007, 20:12

Misschien kan je de band met het meisje in kwestie opbouwen. Zo voelt zij zich ook bij jouw thuis en zal het ook allemaal soepeler gaan.
Misschien een tip?

fanny

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor fanny » 21 apr 2007, 20:42

Iedere vogel verlaat vroeg of laat z'n nest!!!

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 23 apr 2007, 12:30

Bekijk het anders: Je hebt er een dochter bij, ipv een zoon kwijt!

Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 25 apr 2007, 21:04

Wat heb jij dat goed verwoordt bear. Weet je, ik ben allergisch voor moeders die alles als vroeger willen houden met hun zoon. Ik moet nu zelf denken aan mijn schoonmoeder. Kan ik dus niet uitstaan. Na 7 jaar nog steeds niet. Heb het idee dat ze haar zoon niet kan loslaten. Wil de relatie met zoon houden zoals het was.


Gast

RE: Gevoel dat ik zoon kwijt ben

Berichtdoor Gast » 26 apr 2007, 21:16

ik ben zelf enig kind maar heb nooit een te beste relatie gehad met mijn moeder, we verschillen echt wel heel erg, in interesses, gewoon in aard eigenlijk. (Ik ben nieuwschierig & avontuurlijk aangelegd, mijn moeder houdt alles graag bij het oude en is heel huiselijk). dus ja, botsing alom.
Toen ik ging samenwonen heb ik gedurende een aantal jaar mijn ouders héél weinig gezien, alleen uit een soort morele verplichting.
Tot in inmiddels kinderen heb...deels uit praktische redenen, mijn kinderen zijn dol op oma & oma en die komen dan ook al te graag eens oppassen, hen van school halen, enz. Mààr ook zoals iemand hierboven al zei, pas als je zelf kinderen hebt besef je wat je ouders vroeger voor je gedaan hebben, én zeker ook wat je zeff je ouders vroeger hebt aangedaan! ik ben inmiddels mijn moeder véél meer beginnen waarderen, ik besef nu ook dat ze een enorm sterk punt heeft gehad : ze heeft mij namelijk volledig los kunnen laten, heeft nooit gezeurd dat ze mij zo weinig zag (hoewel ze het me wel gezegd heeft, maar niet aangedrongen of medelijden gevraagd). Dus, alles komt wel goed. Relaties veranderen met de tijd, als je relatie met je zoon goed was dan ben je hem niet kwijt.


Terug naar “Alle soorten gezinnen, oud en nieuw”