ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Letterlijk alle soorten gezinnen. Klik door voor Pleegouders, Gescheiden ouders, Nieuw samengestelde gezinnen, Eenoudergezinnen, Tienermoeders, Multiculturele gezinnen en Holebi ouders
kasja

ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor kasja » 26 dec 2006, 16:31

Ik ben reeds 13 jaar samen met mijn echtgenoot die een zoon heeft uit een eerste huwelijk, die woonde altijd bij zijn mama maar sedert 3 jaar woont hij bij ons door omstandigheden. Nu heeft het tussen ons wel nooit erg geklikt maat sedert we samen in het zelfde huis wonen gaat het van kwaad naar erger.
Graag wil ik dat hij terug bij zijn mama gaat wonen maar door school toestanden is dit niet mogelijk.
Onze karakters zijn zo verschillend dat ik me gewoon constant erger.
Hij heeft blijkbaar minder problemen met me toch niet dat hij zegt of laat blijken.
Ik weet eigenlijk geen oplossing voor mijn probleem dan zelf weg te gaan.
heeft er nog iemand dit probleem of ben ik hiermee alleen.

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 27 dec 2006, 07:41

ik kan ook niet samenleven met stiefkind, dus ben er voor aan het zorgen dat het hier veranderd, want ik ben niet van zins om te vertrekken, dus doet zij dat maar
jij hoeft ook nie alles op te geven hoor, die kids vertrekken wel ooit eens en anders help je ze een handje
wilde maar eens zeggen dat je zeker niet alleen bent hiermee, het is alleen zo een taboe dat vele er niet durven over praten, of niet mogen hun mening geven van partner en dus schone schijn spelen
sterkte

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 27 dec 2006, 08:33

Ik hoop samen met mijn man dat zijn zonen ook snel gaan zeggen dat ze niet meer willen komen. Ze zijn 13 en 14 en maken ons het leven zuur. Ze komen enkel naar ons omdat ze moeten van hun moeder (dan is zij er van af) en om van ons en onze familie te profiteren (zeker nu met de feestdagen om geld in te zamelen).
Ze zijn ontzettend schijnheilig en kunnen verschillende gezichten aannemen. Je weet echt nooit wat je er aan hebt. Bovendien hebben ze de opdracht van hun moeder en stiefvader meegekregen om ons uit te vragen over alles. Alles wordt doorgebriefd via hun gsm, inclusief de foto's die ze bij ons moeten nemen.
En als er hen iets niet zint, beginnen ze ons uit te maken voor de lelijkste dingen eerst. Als wij hen hiervoor op hun plaats zetten, beschuldigen ze ons van mishandeling, terwijl wij ze nog nooit hebben aangeraakt.
En toch blijven wij ze braafjes om de 14 dagen en de helft van de vakanties halen en terugbrengen stipt om 19u! Als er iemand een wettelijke oplossing heeft om onder dit bezoekrecht te komen, laat het dan ajb weten, want wij zijn er gewoon van kapot aan 't gaan!

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 27 dec 2006, 18:57

Ik ben al blij dat er nog mensen zo over denken, want iedereen gaat er maar van uit dat je een kind ( ondertussen wel 16) altijd graag ziet.
maar het is gewoon heel moeilijk om een kind van een ander als het jouwe te zien dat voel nooit, zo ook ben ik ervan overtuigd dat er gezinnen zijn waar het wel lukt maar jammer genoeg niet bij mij.
Je kan er ook zo moeilijk over praten met iemand, tegen je partner zeggen ik kan je zoon niet uitstaan is ook niet fair bij de grootouders moet je eral helemaal niet mee afkomen.
De meeste mensen zeggen oh je moet dat relativeren, geloof me je blijft da niet doen hoor. Nu zeg ik gewoon waar het opstaat maat dan kan ik natuurlijk nogal zagen. Maar zijn ma die niks voor hem doet (zelfs geen alimentatie betaald) staat wel in het goud. zot word ik ervan.

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 27 dec 2006, 19:38

Hier ook stiefdochter van 8 en het klikt niet tussen ons,dacht altijd dat het ging beteren maar ervaar wel anders.
Zij komt nu ook groter en is op de koop toe mondiger !!
Pff.

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 28 dec 2006, 17:38

ja je denkt altijd dat het wel beter zal worden, dat is zeker niet zo, hier toch niet, kan ze steeds minder in men buurt verdragen en dat kind wordt ook steeds arroganter!! voel me daardoor echt niet goed in men vel, en daarom hebben we nu de week week regeling veranderd al naar weekend en halve vakanties, maar die zullen er ook nog teveel aan zijn, dus dat bekijken we dan over een paar maand wel weer. het moet echt leefbaar blijven voor iedereen en dat is het hier zeker niet, het is enkel leuk voor de papa, en de grootouders, het kind is ook liever meer bij mama, dus dan gaat ze maar hé, dan kan IK ook eens tot rust komen en me goed voel in men huis en in men vel, dat is wel belangrijker dan de grootouders tevreden houden denk ik, want het is hier geen leven meer met dat kind in de buurt, wordt week na week slechter, dus dan moet er iets aan gedaan worden!! Sterkte aan alle stiefouders die het niet zo goed hebben en soms niet meer aankunnen!! Je bent niet alleen, en het is altijd een taboe er over te praten maar het wordt wel eens tijd dit taboe te doorbreken, als we het met een collega of zo niet kunnen vinden, dan gaan we dit ook laten blijken, of zeggen, en daar delen we geen leven mee, enkele een aantal uren op het werk, dus waarom dan bij een stiefkind doen alsof??
die schijnheiligheid is niks voor mij, en voor vele is dit wel zo denk ik, dus de er gewoon niet aan mee, en kom uit voor je mening en gevoel, zal een hele opluchting zijn geloof me. heb men man ook mijn gedachten en gevoelens bekend en hij vond dit goed dat ik die stap gezet heb en hij houd er nu ook rekening mee, en neemt me dit niet kwalijk, gevoelens die zijn er of ze zijn er niet, dat kun je niet forceren en doen alsof, dat hou je ook geen jaren vol!! dus blijf jezelf en laat je niet de grond in boren door je gevoelens en zo die je niet kan uiten!! maakt niemand beter hoor, succes dus aan allen

groetjes

nancy

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor nancy » 28 dec 2006, 19:00

mja ik heb op zich niet echt problemen met het ventje zelf wel met het feit dat men man een kind heeft bij een ander,wat hem dan ook nog geflikt is want hij is altijd heel duidelijk geweest dat hij geen kids wou.maar tventje is er nu en hij ziet hem echt wel graag alleen hij heeft er niks mee
voor hem is dat zenne kleine ja!en is hij er prima is hij er niet ...ook goed.alleen zen ouders zen gek op da manneke,wat natuurlijk te snappen is he ze hebben maar 1kleinkind dus als hij hier is is dat ook nog eens gedeelde tijd,wat wij super vinden want zo is hij dan 1avond bij ons en 2daar en dan brengen wij hem zondags terug naar huis.werkt perfect zo!!!!
op zich is dat een doodbraaf ventje zenne en dat klikt echt supergoed met mijn kids dus echte ergenissen zijn er niet
het is gewoon mijn gevoel ik heb er niets mee,hij is niet van mij,en der hangt een moeder ook aan he(die dan nog moeilijk en simpel is ook)
en ongewild word er toch wel onderscheid gemaakt hoor,zoals bv.....mijn ouders daar gaan hun kleinkinderen voor alles maar niet het kindje van men broer zen vriendin of ook niet tzoontje van men man zal daar ook maar iets van merken,de sint komt voor alle 5 en alle5evenveel !met kerst idem dito
bij men schoonouders???daar kwam sint alleen voor men stiefzoon.erg he daar staan mijn kids dan he,al een geluk dat ze het niet echt doorhadden maar toch IK WEET DAT,tenslotte de oudste weten dat maar mijn jongste en men stiefzoon schelen maar 3maanden en zijn beide 5jaar....
ze bedoelen dat natuurlijk niet echt zo en hebben er niet bij stilgestaan dat weet ik ook wel maar toch.....
ach als ik sommige verhalen lees maak ik me druk om niks natuurlijk want uiteindelijk hebben wij het supergoed met elkaar en alles klikt wel maar tmoest er ff af!!!!!!

C

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor C » 29 dec 2006, 08:25

Hier ook af en toe problemen met de stiefzoon die sinds een klein jaar begint te puberen en enorm kinderachtig doet en dat op 15 jaar ! Zo laat hij bvb alle lichten altijd branden, deuren open, trekt geen wc door, eet alle koeken en snoep en chips zomaar leeg zonder ooit maar iets te vragen en het ergste van al: hij doet alle kadootjes die bij ons onder de kerstboom liggen momenteel open om te zien wat erin zit en plakt ze dan heel onhandig weer dicht en liegt er bovendien over dat hij het was!
Heb zelf drie kids en ben eigenlijk een stricte mama, mijn kinderen kennen de regels en weten vooral dat mama niet tegen liegen kan. Heb dat aan m¿n stiefzoon ook uitgelegd in het begin en hij was altijd al opstandig daarover, vond dat kleingeestig dat er regels waren enz.. hij is heel mondig en haalt je er zo onderuit met hele snedige opmerkingen en volgt dus totaal geen regels hier maar als hij bij z¿n mama is, belt hij wel om te zeggen dat hij zich verveelt en vraagt dan of hij niet snel terug mag komen.. ongelooflijk!
M¿n man steunt me wel en heeft reeds gezegd dat als z¿n zoon zo blijft voortdoen, hij hem aan de deur gaat zetten want hij vindt het ook totaal niet kunnen dat een puber van 15 ons hele huishouden komt terroriseren maar dat vind ik er dan weer over..
Moeilijk toch hé want ik hou van al onze kinderen, alleen vind ik het wel vreselijk dat stiefzoon stilaan de liefde aan het afbreken is..
Sterkte aan iedereen hier en hopelijk wordt het in 2007 beter!

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 29 dec 2006, 08:43

Nou, er zijn er blijkbaar meer dan je zou denken...
Ik zit ook vaak te twijfelen of ik het nog lang ga uithouden met stiefzoon van 13. Veegt zijn voeten aan alle regels, doet zijn goesting totaal. Vaak moet ik om 22.30h vragen aan papa of het niet zo ongeveer tijd is dat meneer naar bed gaat ? En niet in de vakantie hé !
Als je hem een half uur alleen laat zijn alle kasten leeggegeten (lege dozen blijven in de kast staan) en dat heeft hij niet gedaan.
In bijzijn van de kleintjes doet hij demonstratief veel siroop in zijn water en cacao in de melk en oip de cornflakes (zij mogen dat niet van mij), weigert ook maar één groente of fruit op te eten.
Fluovestje aandoen ? Is belachelijk. Onder dwang doet hij het aan maar op de hoek van de straat weer uit.
Hier verveelt hij zich want er is hier niks te doen. Tja, bij mama staat de TV en Playstation op zijn kamer ! Wilde voor Sinterklaas een tv voor op zijn kamer, ik heb papa verboden het te kopen, heb er halve ruzie over moeten maken, maar de slechte schoolresultaten hebben hem dan toch overtuigd...

En verder geen klop doen, alles uittrekken en laten vallen, kamer één rotzooi, afwassen of helpen opruimen is er niet bij, en verder liegen en bedriegen (zogezegd boekbespreking gemaakt, had hij die van het internet integraal gekopieerd !)

En dan nog de twee kleintjes (kleuter en peuter) pesten en plagen tot ze beginnen te gillen, heeft hij de grootste lol in !

Papa komt vrijwel nooit tussen, tenzij ik er duizend keer op aandring. Resultaat is tenminste dat hij het nu ook begint te merken en er zich begint aan te ergeren.

Ik weet ook niet tot hoever ik het kan verdragen, en het idee alleen al dat ik er nog voor jaren aan vasthang (dit verwende kereltje zal vrees ik niet op 18 het huis uitgaan) maakt me soms misselijk. Ik hou mij nu vast aan de weken dat hij er niet is, je kunt niet geloven hoe blij ik soms ben eindelijk weer eens een week te kunnen eten waar we zin in hebben, geen ongeinteresseerd en verveeld gezicht te moeten zien, zijn rommel te moeten opruimen én twee vrolijke niet gillende kindjes in huis te hebben !!!

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 29 dec 2006, 09:16

pff hier ook iemand die blij is dat het vrijdag is en de 2 stiefjes terug naar huis gaan en de rust terug keert!!!op zich zijn het leuke kinderen maar end aar komt de maar hun moeder is een echte hex en manipuleert de kids zonerg dat ze er volledig onder door gaan en zijn nu ook in behandeling bij een psychologe en je kunt echt niet geloven wat dat mens haar eigen kinderen allemaal wijsmaakt en voorliegt achja jopen datz e plots ook wel beseffen wat een teef hun moeder is en nog aan de alcohol verslaafd op de koop toe!!!
grts

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 29 dec 2006, 09:56

Als je iets begint met een man die reeds kinderen op een ander heeft, dan weet je toch waarin je je stort? Dat je af en toe opgezadeld wordt met de kinderen van een ander, dat dat niet altijd even leuk zal zijn... En ze zijn toch een deel van je grote liefde, dus hoe kan je nu iets verafschuwen dat hetzelfde vlees en bloed als je man heeft? t' Is maar een bedenking hoor.
The bottom line is: die kinderen hebben er zelf niet om gevraagd dat hun ouders uit elkaar gingen, dat er een andere vrouw met hun vader ging lopen, dat ze heen en weer geslingerd worden, en dat de nieuwe vrouw hen niet kan uitstaan.

Toch vreemd dat de stiefkinderen allemaal zo slecht opgevoed zijn, terwijl jullie eigen kindjes (voor de helft dezelfde genen als die kwieten van jullie man) zich aan de regels houden, welopgevoed zijn.

Neen, ik zit niet in die situatie, maar ik zou niet in staat zijn een kind te haten, simpelweg omdat hij niet van mij is. Je krijgt the whole package, en neen, die kinderen stuur je toch niet zomaar terug? Waarom gedragen die kinderen zich zo? Uit jullie berichtjes klinkt zoveel vijandigheid, 'het is een lief ventje maar ik kan niet verdragen dat mijn man ne kleinen heeft bij een ander'. Dat wisten jullie toch?

C @ hierboven

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor C @ hierboven » 29 dec 2006, 10:11

Toch even vermelden dat ik in mijn reactie niet heb gesproken van mijn stiefzoon te haten, ik zie die graag zoals ik mijn eigen kinderen graag zie maar mijn kinderen kennen en aanvaarden mijn regels en hij niet. Verder heeft hij niet dezelfde genen als één van mijn kinderen omdat hij de zoon is van mijn man en zijn ex en mijn kinderen van mij en mijn ex dus ja.. veralgemeen niet te veel hé !
De stiefmama¿s die hier reageren, aanvaarden allemaal hun stiefkinderen, daar ben ik wel zeker van,het is enkel niet altijd even simpel en als je daar je hart es kan over luchten, doet dat deugd. Dat we wisten waar we aan begonnen, neen ben ik niet mee akkoord.. Je weet dat immers nooit in het leven hé, je wordt verliefd op iemand die kinderen heeft uit een vorige relatie en begint daar met de beste bedoelingen aan en je weet inderdaad dat die kinderen daar niet hebben om gevraagd dat hun ouders gingen scheiden maar kinderen zijn niet heilig hoor, dat zijn mijn eigen kinderen niet en dat is mijn stiefkind ook niet.
Als jou dat als niet-stiefmama voor de borst stoot, sorry maar lees het dan niet hé !
Elke mama heeft recht om op haar kinderen te foeteren, waarom zouden stiefmama¿s dat dan niet hebben zonder dat ze direct de boze of slechte stiefmama worden genoemd door onwetenden zoals jij trouwens ?

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 29 dec 2006, 22:23

toch opmerkelijk dat de enigste persoon die de situatie niet kan inschatten ook negatief reageer. begrijp da wel hoor 13 jaar geleden ben ik er ook vol overgave aan begonnen,dacht da loopt wel los. niet dus.
stel je maar eens voor dat je een collega hebt waarmee je niet kunt opschieten dat je daar elke dag mee moet samenleven.
en geen enkele puber ruimt zijn kamer op en laat de lichten branden enz.
maar het is nu eenmaal zo da je de dingen van je kinderen beter kunt relativeren dan van een vreemde, want wat je ook doet dat is het wel hoor.
als je bijde jeugdrechter moet komen om enkele prraktische zaken te regelen en je wil als stiefmoeder iets zeggen word er gezegd dat je geen inspraak hebt want je bent geen betrokken partij. zegt genoeg niet.

EB

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor EB » 30 dec 2006, 14:01

Hoi, ik ben blij te lezen dat er nog andere stiefmoeders zich zo voelen tov. hun stiefkinderen. Mijn man heeft een zoon van 10 en een dochter van 13, ikzelf heb een dochtertje van 4.
Het is niet zo dat je eigen kinderen wel perfect opgevoed zijn, maar wat is er verkeerd met regels ? Ik mag zelfs in mijn eigen huis geen beslissingen nemen, want zijn dochter vindt dat we haar als 'gelijke' (???- nog lange weg af te leggen hoor !) moeten behandelen en dus voor alleshaar toestemming moeten vragen. zelfs voor een salontafel waar al jaren de lak af is, heb ik al 1,5 jaar ruzie moeten maken met mij man. Die mag niet weg, want zijn dochter is daaraan gehecht. Kunt ge dat geloven ?!
En ja, ik wist dat hij 2 kinderen had, maar ik wist niet dat die heilig waren. Welk kind/volwassene wel ? Met kerstmis hebben ze zelfs het lef gehad om iedereen v/d familie een kus te geven toen ze vertrokken met hun mama, behalve mij. De boodschap was duidelijk: dat ik er nooit zal bijhoren wat hun betreft. En papa ? Die staat erbij en kijkt ernaar. Op dit moment ben ik heel hard aan het twijfelen of ik mij nog langer opzij moet laten zetten, want ze maken mij het leven zuur, zonder dat ik 2e mama probeer te spelen of de oorzaak v/d scheiding van hun ouders was. (Hier gaat mijn man wel akkoord met mij). En doordat ik me alsmaar slechter in mijn vel voel, beïnvloedt dit ook de relatie met mijn dochtertje. Dat mag ik ook niet laten gebeuren he.
Een NSG is nog een stuk moeilijker dan een doorsnee gezin, alleen weten we het allemaal pas als we er midden in zitten.

Marjon

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Marjon » 30 dec 2006, 20:58

Hoi,

Ik lees dit alles hier en het voelt aan alsof ik een jaartje terug in de tijd ga..;
Ik kon ook niet meer samenleven met de dochter van mijn vriend..
Na hopeloze pogingen, verzoeningen, ruzies,... nam ik de beslissing en ik ging weg. Ik ging alleen wonen met ons dochtertje (peuter) en liet mijn leven achter.
Het deed veel pijn in het begin, nam ik wel de juiste beslissing??
Maar, nu kan ik elke vrijdagavond uitkijken naar ons weekend. Vroeger liep ik op donderdagavond al zenuwachtig omdat ze de vrijdag een week bij ons verbleef.
Ik weet dat ik de juiste beslissing nam. Mijn relatie ging kapot en de stiefdochter was ook niet gelukkig. Ik deed alles wat ik kon. Ik was ook steeds elke avond thuis, vriend moest steeds werken, sporten,...
Ik was het écht moe! Ik weet nu ook dat ik mijn leven weer van nul af aan moet starten, en wist ik toen wat ik nu weet, ik was er ook niet aan begonnen...
Dus, zeggen dat men weet wat het is! neen, zeker niet! Leef eerst eens dit leven en dan weet je het! Je gaat er op den duur aan kapot. Ik ben nu alleenstaande mama, moet vechten om rond te komen en het is soms zwaar om er alleen voor te staan met een meid van 3.
Maar, we zijn gelukkig, en dat is het belangrijkste. De rust is terug in mijn vriend zijn leven, dat van zijn dochter en het onze...
Prettig eindejaar en aan de opstarter: veel sterkte!

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 06 jan 2007, 18:06

Nee, inderdaad, stiefmoeder heeft nooit iets te zeggen en mag ook nergens tussenkomen, vandaar dat zovelen van ons erg gefrustreerd rondlopen !

Ik heb al héél vaak van mijn vriend moeten horen, als ik vond dat hij op zijn strepen moest staan tegenover zijn ex, dat hij 'geen ruzie wilt met haar', en intussen madam maar lekker haar zin laat doen. Maar dus hij wilt wél ruzie met mij daarover, de vrouw waarmee hij samenwoont ? Begrijpe wie kan hoor !

Hij schijt gewoon in zijn broek, als ik het zo lelijk mag zeggen, en durft dus ook nooit haar te wijzen op bepaalde dingen of zelfs iets te weigeren ! Ik kan er de muren van opkruipen !

En dat duurt hier nu al 6 jaar !
En zelfs nadat zijn ogen zowat opengesleurd geweest zijn verleden jaar toen zij hém voor de rechter daagde, ze wilde haar zoon ipv week/week 2 dagen langer bij haar hebben, (en terzijde ook nog eens 350 euro per maand alimentatie vragen, snap je hem ? ) en zij hem totaal door het slijk heeft gesleurd met de grootste leugens, enfin, ze heeft het verloren, op alle vlak....is hij nòg niet wijzer geworden.

Ik loop momenteel zowat op de tippen van mijn tenen. Stiefzoon komt maandagavond weer bij ons. Een paar weken geleden wist zij te melden dat hij luizen had, nét de dag dat hij bij haar was gekomen. Ik ijskoud: Tja, wij hebben er geen, en dat was ook zo (want haar ondertoon was dat ze van bij ons kwamen, zoals alle problemen uiteraard). Ruim een week later krijg ik uitlsag in mijn nek en stel vast dat mijn dochter van 4 dat ook heeft: Lap, wij hebben luizen ! Ik ga een speciaal product halen, zónder insecticide of vergif, erg nieuw en heel efficient (Silikom), doe dat in ons haar en in diezelfde week is stiefzoon weer bij ons. Vier dagen lang heeft hij geweigerd de lotion in zijn haar te laten doen want 'ik heb écht niks meer, ook geen jeuk of zo', tot ik zélf zag dat hij stond te krabben. Ik doe de lotion in zijn haar: resultaat: er vielen een dertigtal (!) volwassen reuzeluizen dood op de keukentafel ! Hij schrok er zelf van. Ik hem uitgelegd dat hij dat soms niet kan weten, dat het niet erg is, maar dat hij wél over 8 dagen nog eens dezelfde lotion moet insmeren, want dan zijn net de neten uitgekomen en ik geef het doosje van de lotion mee.

Maar nee hoor, mevrouw vindt het niet nodig datzelfde product te gaan halen. Ze gaat nog iets anders halen, nog maar eens een insecticide

Ze heeft verdomme niet eens de school verwittigd dat hij luizen heeft !
En volgende week komen zijn neten uit en mag ik weer opnieuw beginnen.

En nou is het hier vlammende ruzie omdat ik zogezegd mij druk maak om futiliteiten !

Ach, als ik een paar uur de tijd had zou ik het hele verhaal neerpennen van 6 jaar lang, maar ik ga het jullie besparen.

Ik leef van dag tot dag en zie morgen wel weer hoe het verder moet.

Overmorgen is het weer maandag....

Felixthehumancat

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Felixthehumancat » 06 jan 2007, 19:50

Ik ben het eigenlijk wél eens met de uitspraken van 29/12 10:56, en voordat iedereen begint te steigeren: ik heb al 5 jaar zelf 3 stiefkids, dus ik weet wél waarover ik het heb.

Wie een relatie aangaat met een man die al kids heeft, zou de gevolgen daarvan toch moeten kunnen inschatten. Inderdaad: op dat moment kies je voor de hele package. Wie dat niet doet, is naïef en zal al vrij snel van zijn of haar roze wolk donderen. Voor mij was het zeer duidelijk. Wou ik verder met mijn vriend? Dan moest ik elk weekend en de helft v/d vakanties zijn kids erbij nemen. De kids erbij nemen, betekent dat je voor een deel ook de ex erbij neemt: haar invloed op de opvoeding, haar principes, haar al dan niet goede smaak etc etc wat dat geeft ze via de kids allemaal door. En dat is zeker niet altijd gemakkelijk. Ook omdat je een aanzienlijk deel van je eigen 'kostbare vrije tijd' moet opgeven voor je stiefkids.

Daarbij komt dat het heel natuurlijk is dat kinderen evalueren: mijn stiefkids van 5 jaar geleden - toen 9, 7 en 5 - zijn intussen bijna 14, 11 en 9. Pubers zijn nooit makkelijk om mee om te gaan, zeker niet als het andermans kinderen zijn. MAAR: ze zijn inderdaad het vlees en het bloed van de man die je als partner gekozen hebt en alleen al daarom loont het de moeite hen een faire kans te geven. Jouw eigen welopgevoede zoontje van 9 verandert binnen 4 jaar misschien ook wel in een tirannieke onuitstaanbare puber. Ik zou er maar niet te zeker van zijn dat dit niet kan...

Het is een fabeltje dat je evenveel van je stiefkids zou (moeten) houden als van je eigen kids - bij mij is dit toch niet het geval - en het kost inderdaad heel wat inspanningen, relativeringsvermogen en moeite om een goede band met je stiefkids op te bouwen, maar op lange termijn lukt dat wél en dan word je leven zoveel rijker. Ik vind dan ook dat vooral de stiefouders hier de inspanning moeten leveren, niet de kids: zij zijn tenslotte de volwassenen en zij hebben de keuze gehad deze relatie al dan niet aan te gaan. De kids moeten zich nu eenmaal neerleggen bij de beslissingen van hun ouders.Of ze jou nu 'tof' vinden of niet. Zij hebben meestal weinig inspraak. Geen van de stiefkids heeft er ooit voor gekozen om stiefkid te zijn en om de zoveel tijd van (t)huis te veranderen waar meestal andere regels gelden.

Ik vrees dat het 'echte' probleem is dat vele stiefmama's of -papa's zich door hun stiefkids 'bedreigd' voelen en zich daardoor bij voorbaat al 'vijandig' opstellen. Eigenlijk zijn ze jaloers dat ze de aandacht van hun partner (tijdelijk) moeten delen met de kids of erger nog: dat hun partner plots enkel oog lijkt te hebben voor die 'ettertjes' die jouw chips en snoep opeten en jouw huis compleet overhoop zetten. En dan moet je er ook nog eens voor koken, wassen en plassen, hen helpen bij huiswerk, hun brengen naar allerlei activiteiten en ze ook weer terughalen etc etc.

Wie erin slaagt deze frustratie opzij te zetten, is al een heel eind op de goede weg om een positieve band met de stiefkids op te beouwen. Vergeet toch niet dat jullie partner de biologische ouder is van die kinderen en dat hij ze - om bij jou te kunnen zijn! - ook heel vaak moet missen.

Denk ook eens aan de toekomst: ooit zijn je stiefkids de deur uit en starten ze een eigen leven. Gaan ze ooit iets voor hun vader en stiefmoeder doen als deze oud zijn en zelf hulp nodig hebben? Vrij onwaarschijnlijk als ze tijdens hun kindertijd unfair behandeld werden of zich constant niet welkom voelden.

Anyway, ik zou hier pagina's en pagina's over kunnen volpennen. Als ik nu zie hoe gek mijn 'stief'kids zijn op hun 'stief'broertje van 2, en als ik hen samen zie spelen en plezier maken, besef ik dat wij een gelukkig nieuw samengesteld gezin zijn. Dan weet ik dat mijn eigen kinderen (ben nu zwanger van de 2de) later altijd een stiefzus en 2 stiefbroers zullen hebben waar ze een goede band mee hebben.

Alleen al daarvoor houd ik tegenwoordig mijn mond als er weer iemand het toilet niet heeft doorgespoeld, de lichten in de gang laat branden, er schoenen in het midden van de gang staan, ik lege snoepverpakkingen in de kast vind,... In de plaats daarvan vertel ik hen hoe lief ik het vind dat ze samen met hun mama kerstcadeautjes gekocht hebben voor hun broertjes, dat het tof is dat ze uren aan een stuk met hem willen spelen, verhaaltjes voorlezen, tekeningen maken etc etc.

En weet je wat? Je krijgt terug wat je geeft!!! Ben jij lief en positief tegenover je stiefkids? Dan krijg je er veel makkelijker iets van gedaan en wordt het veel beter opgenomen als je eens een opmerking maakt.
Gedraag je je vijandig, ben je kortaf of laat je merken dat ze je eigenlijk in de weg lopen? Vergeet het dat zij dan respect hebben voor jou. Zo simpel zit het in elkaar.

Vanmiddag zijn mijn stiefkids na een week weer naar hun mama vertrokken, en - ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou toegeven - voor het eerst vind ik dat het wel héél stil is in huis...

Ik vond dat een ietsje positiever verhaal hier ook wel eens mocht neergepend worden.

Een (stief)mama.

;;;

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor ;;; » 06 jan 2007, 21:17

Dat is nu eens een mooi antwoord, meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

;;;

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor ;;; » 06 jan 2007, 21:19

aan 20u50 bedoel ik

@Felixthehumancat

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor @Felixthehumancat » 08 jan 2007, 09:47

Ik ben hier op het NSG forum aan het surfen omdat mijn kinderloze vriendin een relatie heeft met een gescheiden man met 2 kindjes...
en ik moet zeggen: jij bent mijn held!
Ik hoop dat het bij mij nooit zal gebeuren, maar indien dan zou ik het graag even volwassen als jij aanpakken!


Felixthehumancat@hierboven

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Felixthehumancat@hierboven » 08 jan 2007, 13:02

Thx. :) Om zover te geraken als waar ik nu sta, heeft ook veel tijd, moeite én frustratie gekost, hoor. En veel zelfreflectie en confrontaties met mezelf die niet altijd even mooi waren. Elke vrijdag opnieuw moet ik weer een half uur wennen aan de 'invasie' van mijn stiefkids (en soms ook nog eens hun vriendjes). Maar ik vind dat ik er steeds beter mee kan omgaan. Gelukkig zijn het wél alle 3 'toffe' kids. :)

Ik hoop gewoon dat vele mensen die in relaties stappen met partners die kinderen hebben daar goed over nadenken en dat ze als ze er voor gaan, ook écht voor gaan. Ook als het wat moeilijker wordt of als de ex 'lastig' doet.

r

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor r » 09 jan 2007, 19:17

vlees en bloed van degene die je graag ziet? ja, zeker, maar ook 't vlees en bloed van die ander hé,je kan die kids nooit niet zo graag zien als je eigen vlees en bloed hé, hier idem, meisje van 14 heel tof, plezant, komen goed overeen, jongen van 13 niks mee aan te vangen, krijgt ook thuis altijd gelijk van mama, ten nadele van zijn zus ocharme, luistert niet (moet alles 20x herhalenà, papa komt nooit tussen, is in 't weekend dat hij hier is boos als we om 23h30 naar bed gaan, bij mama mag hij tot 3h blijven tv kijken, dus leest hij hier maar tot 3 of 4h in zijn bed, ligt dan tot 13h in zijne nest, eet niks behalve cornflakes, boterhammen met choco, snoep en melk, ik heb de melk al moeten verstoppen, 3 liter per dag, dat vindt mama prima...lust geen fruit en groente...wil zich hier niet wassen, ons ondergoed is niet goed genoeg, dus mijnheer loopt nog liever een ganse week in 't zelfde ondergoed...ja, bij mama is 't beter hé, daar is ook playstation 2, hier maar 1 enz...tja...

Gast

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Gast » 10 jan 2007, 06:49

Jezus!
Al die negatieve gevoelens, en dan vragen jullie je af waarom dat niet klikt met die kinderen!
Alsof die niet aanvoelen dat hun stiefmoeder echt een 'evil stiefmoeder a la sneeuwwitje/assepoester' is.
Serieus man, ik dacht dat dit uit sprookjes kan, maar zo onvolwassen en vals hier 90% van de reacties zijn!
Uiteraard is het dan bij de andere partner beter.

Enfin, weer heelder generatie kinderen die verloren zijn door het egoisme van een paar verliefde trutten die een strijd aangaan met een ex.
Echt erg!

Felixthehumancat@ 10/10 07:49

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor Felixthehumancat@ 10/10 07:49 » 10 jan 2007, 08:45

Misschien is het tijd om als tegengewicht voor al die 'negatievelingen' een warme oproep te lanceren voor getuigenissen over nsg waar het wél werkt en waar de stiefmama's wél op een volwassen manier met hun gevoelens en met hun stiefkids kunnen opschieten.

Want op Zappy lijkt het inderdaad wel alsof alle of de meeste stiefmama's bitches en gefrustreerde heksen zijn.

En voor wie als het écht allemaal zo zwaar is: zet dan een punt achter je relatie en zoek een 'vrije ongebonden man'. Dan ben je van alle 'miserie' vanaf en hebben de kids misschien ook een faire kans op een positieve(re) relatie met hun vader.

Felixthehumancat

r

RE: ik kan niet meer samenleven met mijn stiefzoon

Berichtdoor r » 10 jan 2007, 09:36

moet er wel bijzeggen dat mijn stiefzoon karakterstoornissen heeft, en dat dateert al van toen hij nog een kleuter was en er van scheiding tss ouders nog geen sprake was.komt volgens artsen omdat mama in zwangerschap gerookt heeft lijk een ketter en gedronken..dochter kan trouwens niet leren..amper erdoor op 1ste jaar beorepsonderwijs, maar so what, de wil is er dus ze zal er wel raken...zoon is een ander zaak, egoistisch en asociaal, lijk zijn moeder, die trouwens nooit iets anders thuis gezien heeft als ruzie, en die zelf bevelen op hara werk negeert, en [[:alpha:]] you tegen oversten zegt (militaire), haar cariere is zo belangrijk dat ze de kids makkelijk een maand in de steek kan laten voor een maneuver, wij vangen die kids dan op, maar madam blijft wel alimentatie krijgen hé...achja, 't zijn altijd de stiefmama's geweest, en jullie zijn verwonderd dat 't niet klikt?? Ik probeerde meer dan mijn best te doen en kreeg steeds 't deksel op mijn neus, van haar, en dan een ondankbaar stiefzoontje dat geen gezag aanvaardt, asociaal is, en onbeleefd tegenover anderen, waarbij ik doodbeschaamd ben als hij een brutale mond opzet tegen bvb mijn ouders (loop naar de kloten,*****,kutwijf...opgelet, taalgebruik is van mama hé..kids nemen dat over..).Van papa moet ik geen steun verwachten, die zegt niks...nooit. Die ex heeft zelf ooit de politie gestuurd omdat ik eenn zak kledy voor haar deur had gesmeten, kledy voor de kids, amai, het was nog erger of ik een moord gepleegd had, ik zat met een kleintje van enkele weken oud, en ineens 2 polities aan de deur...maar omgekeerd als mijn man de kids niet meekreeg op zijn weekend, en we gingen naar de politie, ho maar, kom maandag maar eens terug, nu hebben we geen tijd, ja, daar sta je dan, begrijpen wie 't begrijpen kan...en dan doen ze nul komma nul...zou je niet geduld niet opraken?? Ik kan niet blijven geven hé, eens raakt 't op...sorry


Terug naar “Alle soorten gezinnen, oud en nieuw”