"we zijn maar een stiefmama"

Letterlijk alle soorten gezinnen. Klik door voor Pleegouders, Gescheiden ouders, Nieuw samengestelde gezinnen, Eenoudergezinnen, Tienermoeders, Multiculturele gezinnen en Holebi ouders
Cruella Devil

"we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Cruella Devil » 22 jan 2007, 09:33

Hallo allemaal, ik zou graag mij frustatie even kwijt over het stiefmoeder zijn..Ben getrouwd en (stief)mama van 3 schatten van kindjes ... Maar ik loop de laatste tijd een beetje gefrusteerd rond.. Ik wil het niet uitwerken op mijn andere gezinsgenote, maar vaak lukt het me niet om het te verbergen.. Mijn sprookje is 4jaar geleden begonnen, toen ik mijn huidige man en zijn drie schatten leerde kennen , alles op wieletjes .. Nu 4 jaar verder en getrouwd voel ik me niet meer zo goed(nogthans zien de kinderen me heeeeeel graag en ik hen ook)..Al de problemen die we samen al hebben moeten volstaan, tis niet te geloven...Ex-vrouw drankverslaafd, kinderen eerst naar daar gebracht, nu word EOT toe gepast en moet ze de kinderen bij ons thuis komen bezoeken... Niet te geloven wat één persoon kan misdoen op een klein uurtje!!! Spanningen die oplopen en dan komt het "de stiefmama" die maar beter zwijgt, want och arme die kinderen ...die weten zo al gene blijf met zich zelf!! Ik begrijp mijn man zijn reactie , maar als ik nu een opmerking maak over de kinderen krijg ik de volle lading ..( kinderen zijn altijd bij ons( bij mij , man is zelfstandge), is altijd zo geweest, dus ik wist waar ik aan begon) Maar sinds dat we bezoek krijgen van de bio mama ( trouwens eerst 10 maanden haar kinderen niet komen bezoeken) loopt alles op eieren en moet "ik" zeer goed oppassen wat ik zeg...Vroeger werd ik percies nog geapprecieerd, nu is alles van zelfsprekend ..
hopelijk kan iemand mij helpen om mij frustaties kwijt te schrijven
alvast bedankt

natascha

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor natascha » 22 jan 2007, 11:00

eens stiefmoeder altijd stiefmoeder!!!!!!

ook een stiefmama

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor ook een stiefmama » 22 jan 2007, 11:10

Dat waren de wijze woorden van Natascha. Daar heb je natuurlijk héél veel steun aan :hoho
Kijk, als jij voor die kinderen zorgt en ze wonen onder jouw dak, dan heb jij zeker het recht ook voor jouw mening uit te komen. Laat niet op je kap zitten !

Cruella Devil

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Cruella Devil » 22 jan 2007, 11:12

Dat is nu juist wat ik bedoel...Je word nooit zo aanvaard als de echte mama..Zij heeft haar kindjes in de steek gelaten, haar kinderen verdriet aangedaan en wij "stiefmama's" moeten alles maar slikken als koude pap..Ik kan het niet meer...Laatst heeft ze de kindjes cadeautjes gegeven ( goed dacht ik)...een ketting en een foto van haar zelf ..De kindjes hadden die mooi in de speelkamer laten liggen ...Hebben ze over hun voeten gehad dat ze de ketting niet aan hadden en dat haar foto niet op de kamer staat...Alle ik begrijp haar niet ..Eerst kijkt ze niet naar haar kinderen en dan moeten ze tegen hun zin dingen doen die ze niet willen ...En wat moet ik weer doen ...ZWIJGEN !!! dat is frusterend
Heeft er nog iemand zo'n situatie?
Ik weet geen raad meer...Ik zou haar graag haar 7 zaligheden zeggen maar het heeft toch geen zin... Ze komt nu juist om ons uit te dagen en de kinderen op te zetten tegen ons.. en dat allemaal in nog geen uur tijd ...Gewoon erg!! Ik vraag mij eigenlijk af wat er in de kindren hun hoofd afspeeld...Bij o ns word alles open besproken en mogen ze hun eigen ding doen( mits de nogige regels) ..Maar als mama iets geeft of doet moet het gewoon hoe zij het wil,...zonder rekening te houden met wat de kindere willen ...
Heeft er iemand misschien iets gelijkaardigs voor..laat het me weten

x

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor x » 22 jan 2007, 11:55

Je bent inderdaad 'maar' een stiefmama.
Jij zorgt voor de kinderen, geeft hen liefde en alles wat ze nodig hebben.
De kinderen zien jou ongetwijfeld heel graag.
Maar, niets of niemand kan hun mama vervangen.
Ongeacht wat hun mama allemaal uitgespookt heeft. Kinderen zullen hun eigen ouders nooit verloochenen.
Althans, niet op deze leeftijd.
Bijt op je tanden en blijf zo verder doen.
Ooit komt voor hen het besef dat jij veel meer waard bent dan wat ze nu in jou zien.
Ze zullen wellicht altijd hun eigen mama graag blijven zien (maar goed ook, niet?).
Maar gaandeweg zal ook jij degene worden die onvervangbaar is.
Nog 1 gouden tip: zeg nooit, maar dan ook nooit, iets negatiefs over de echte mama in het bijzijn van de kinderen.

Gast

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Gast » 22 jan 2007, 12:08

Misschien een stomme opmerking, maar je kan het ook positief bekijken : ze heeft MAAR een uurtje om de kids te beïnvloeden. Bij onze regeling waarbij mama en papa kids even veel zien, heeft ze veel meer invloed op hen, dus ook slechte invloed. Maar ik weet wel wat je bedoelt... het lijkt wel alsof die slechte invloed op zo'n korte tijd al jouw 'werk' teniet doet.
Bij mij helpt het volgende : veel praten met mijn partner, kids niet de schuld geven van het gedrag en invloed van hun moeder, telkens terug opnieuw beginnen en ... heeeeeeeel belangrijk..... af en toe eens stoom aflaten en eens goed roepen en uitrazen tegen een vriendin over dat k*twijf! Maar daarna zijn we weer terug vertrokken met de nodige positieve gedachten!

Cruella Devil

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Cruella Devil » 22 jan 2007, 13:06

Bedankt voor jullie reacties,
eerst even antwoorden op hier boven me.. De mama heeft bezoekrecht van 14 tot18 maar ze komt maar een klein uurtje.. Vroeger brachten we ze naar mama..(kwestie wat ze daar allemaal zei tegen de kinderen) .. Dan even reagern op X .. Je tip vind ik geweldig en wil ik ook altijd toepassen maar lukt niet altijd..Het gebeurt dat er eens iets uitfloept voor dat je het beseft ..Bv toen we ze nog naar mama brachten kwam de oudste( 9, 8 en dan 5) thuis met het verhaal dat ze een blits bezoek hebben gehad van hun grootmoeder die geld is komen brengen om eten te gaan kopen.. Ze zijn dan naar de Colruyt geweest en hebben alle een klein cadeautje gehad van mama en 12 blikken Carlsberg..De kindjes mochten niets zeggen tegen hun grootmoeder anders kreeg mama nooit geen geld meer en kon ze ook geen cadeautjes meer kopen ...Toen ik dit hoorde ben ik ontploft..Later had ik er natuurlijk spjt van , maar spijt komt te laat ...Ik heb ook eens met een kinderpsycholoog gesproken en die vertelde me dat je steeds de waarheid moet vertellen tegen de kinderen hoe moeilijk het ook is..kinderen verwerken juist wat ze kunnen verwerken..de rest komt op latere leeftijd terug naar boven en erwoden dan terug vragen gesteld.. In ieder geval hebben we hier een open opvoeding en alle vragen mogen gesteld worden .. We spelen zelf een spelletje ( vragen staat vrij) daar mogen ze alle vragen stellen die ze maar willen ..(dit doen we met de twee oudste , terwijl de jongste slaapt)..Meestal komen hun ware emoties boven en worden er zeer moeilijke vragen gesteld waarop we dan antwoorden op kinder niveau..Vroeger (als ze kleiner waren)dan vertelde we dat ze later wel achter alles zouden komen ..Maar nu dat ze groter worden en meer en meer begrijpen vertellen we de waarheid zonder nog voor hun moeder te schermen..Dit zou volgens die psycholoog beter zijn voor de verwerking..Ik moet zeggen dat het zeer emotionele avonden zijn, waar zeer veel geknuffeld en gehuild word..maar de kinderen moeten hun zorgen toch ergens kwijt.. Wat mijn man en mezelf het meest verbaasde en misschien ook wel ongerust maakte was de reactie van de kindjes toen ze niet meer gebracht werden en geen bezoek kregen..Geen vragen , geen reactie..Wij met schrik dat ze alles voor hun zelf hielden, maar niets!! We hebben de kinderen wel uitgelegd dat mama nu naar hier moet komen door de omstandigheden en het eerste dat ze alle drie vroegen was..Wat gaat ze hier drinken?? Alles, behalve bier was ons antwoord...Waarop zij dan weer antwoorden: Dan komt ze niet want ze drinkt alleen pintjes bier.. Wat dan met een open opvoeding.. We hebben alles zo gelaten en altijd eerlijk blijven antwoorden op hun vragen , maar soms weet je toch niet echt wat te zeggen hoor...
Ik wil ook nog even reageren op hierboven, dat ik het effe moet afreageren op een van mijn vriendinnen, daar zit nu juist het probleem ..Die wonen aan de andere kant van Belgie (twee uur hier vandaan) en bellen dat gaat ook niet ..Dus ben ik jullie alle dankbaar dat ik mijn hartje hier mag luchten en dat ik jullie ervarigen mag delen..Ik kan maar bijleren ...

x

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor x » 22 jan 2007, 16:35

Die psycholoog heeft gelijk hoor, je moet inderdaad de waarheid vertellen.
Je moet enkel opletten voor de manier waarop je die vertelt.
Probeer zo neutraal mogelijk te zijn en ik zou proberen om ook af en toe (al is het maar heel klein) iets positief over de mama te zeggen.
Let op, die positieve dingen mogen nooit gelogen zijn!
Tracht altijd voor ogen te houden dat je het allemaal voor de kinderen doet. Ooit zullen ze dat allemaal wel beseffen!

Ps. je bent goed bezig hoor!

cruelle devil

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor cruelle devil » 22 jan 2007, 17:09

hallo x , doen we ook hoor..We doen eigenlijk alles voor de kids...Soms moeilijk om mezelf weg te cjferen .. maar gelukkig hen ik een goed ventje.. Maar vandaag was het allemaal een beetje teveel...Nog eens bedankt voor je eerlijke reactie , het heeft me weer doen inzien dat we alles voor de kids doen...Bedankt voor de positieve boost X

Gast

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Gast » 22 jan 2007, 19:29

Het is niet altijd zo. Ik ben geen stiefmama maar wel een gescheiden mama en imijn kids hebben dus stiefmama (bij mijn ex) en stiefpapa (bij ons thuis). En wij vinden het heel belangrijk overeen te komen. Bvb. Jongste met verjaardag bij papa. 's avonds komt hij naar ons. Mijn man (hun stiefpapa dus) heeft wafels gebakken en we eten met de 4 ouders en 2 kids nog samen wafels...
Of we gaan allen samen naar kermis!!!

Als jullie mee voor kids zorgen hebben jullie zeker het recht over alles een mening te hebben!!!

Maar langs de andere kant lees ik hier ook veel andere verhalen... over stiefouders die hun puberstiefkids niet meer kunnen verdragen enzo..
Dit doet mij als bio-mama dan weer pijn. Gelukkig is hun stiefmama niet zo, nochtans zijn mijn kids (1 met ADHD) verre van de gemakkelijkste.

Ik vind dat van alle kanten respect, aanvaarding moet komen.
Van ouders naar stiefouders en ook mgekeerd.
EN van kids naar stiefouders en omgekeerd. (en alle pubers doen paar jaar lastig, ook eigen kids)

Ik en mijn kids zijn heel blij dat wij allen een goeie verstandhouding hebben.
Het kan dus ook anders.

Ik wens jullie allen veel respect, goeie moed en succes.

een bio-mama

x

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor x » 23 jan 2007, 12:31

Eerlijk zijn tegen mijn stiefkids is soms verdomd moeilijk.
De allimentatie en het kindergeld (alles tesamen meer dan ¿600/maand) spendeert de mama maandelijks aan zichzelf: haar auto op afbetaling, haar diverse leningen op afbetaling, enz...) + ze plundert de spaarrekeningen van haar eigen kinderen.

Ondertussen maakt ze de kinderen wijs dat papalief heel veel geld heeft. Hij betaalt steeds de helft van al hun aktiviteiten (zoals afgesproken met de scheiding), maar zij zorgt er voor dat dit niet op hun gezamelijke reking komt, zodat vaderlief toch nog haar schulden mee moet afbetalen.

Ik ben stiefmama, voorlopig zonder eigen kindjes, maar ik zit met handen en voeten gebonden aan de ex van mijn partner. Wij werken alletwee voltijds, betalen 2 huizen af (ik heb een eigen zeer bescheiden huisje gekocht, maar de lening betaal ik alleen af en mijn partner heeft (samen met zijn ex) een kast van een villa, waarvan hij de lening en de gazamelijke kosten betaalt en zij woont daar met de kinderen (niks op tegen), maar betaalt zelf gene frank voor het huis.

Mijn partner ziet de kinderen al zo weinig, daarom doet hij steeds de moeite om iets leuks voor hen te doen als ze op visite zijn, maar de maandelijkse rekeningen zijn allemaal voor mij.

De kinderen (pubers) weten nog niet de helft van de waarheid. Als alles ooit boven komt dan gaan ze onthutst zijn over de leugens die hun moeder hun steeds voorhoud, maar ik kan dat als stiefmoeder toch niet uitlokken?

Het zijn schatten van kinderen, maar hun moeder is een ware heks en soms weegt dat heel zwaar op de relatie tussen mij en mijn partner.

Vader is dol op zijn kinderen en de kinderen zijn dol op hun vader. Op sommige momenten is dat het enige houvast om er steeds weer van te genieten als ze bij ons zijn.

Ik heb ze in mijn hart opgenomen.

Gast

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Gast » 23 jan 2007, 18:18

Ik wens je nog veel sterkt en geluk, met je man en stiefkids.
Later v- als ze volwassen zijn - gaan hopelijk hun ogen open!!

El

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor El » 24 jan 2007, 13:59

Ik weet één ding iedereen krijgt ooit de erkenning dat hem toekomt. Soms duurt het gewoon een tijd vooraleer de betrokkenen het door hebben...

Gast

RE: "we zijn maar een stiefmama"

Berichtdoor Gast » 25 jan 2007, 08:49

Eindelijk de bevestiging dat een kinderpsychologe zegt dat je de kinderen altijd de waarheid moet zeggen. Waarvoor 1000 x dank!

Eindelijk bevestiging dat een moeder niet als een 'heilige' moet afgebeeld worden, maar dat haar ware aard bekend mag worden gemaakt.


Alexandra_Vdb
Berichten: 1
Lid geworden op: 23 feb 2021, 16:44

Re:

Berichtdoor Alexandra_Vdb » 23 feb 2021, 16:44

Hey allen

Ik ben sinds een paar maanden ook plusmama.
Mijn vriend heeft 2 meisjes (5jaar en 2 jaar) uit zijn vorige relatie.
We wonen niet samen, ik wil zelf geen kinderen en ben dol op zijn kinderen.

Waar ik moeite mee heb is mijn plaats vinden in het gezin.
De kinderen zijn bij mijn vriend volgens een 2-2-3 schema.
Hij wilt graag dat ik bij hem kom wonen maar ik voel me daar niet klaar voor. Als de kinderen er zijn is het natuurlijk normaal dat er veel aandacht naar hen gaat maar te vaak vallen we in een operationele modus waarin alles wat we doen puur operationeel is: wassen, koken, bad geven, etc.
S'avonds hebben we dan een twee uur voor ons twee en dan slapen en herbegint het.

Waar ik schrik voor heb is dat hij alles wat ik doe voor het huishouden wanneer de kindjes er zijn normaal vindt.
Normaal zou voor mij zijn indien ik deze situatie gekozen had, nu is het zo dat ik het aanvoel dat ik dit er moet bijnemen om met hem te kunnen zijn.

Soit, ik neem aan dat veel plusmama's hiermee worstelen, graag had ik jullie advies hierover !

bedankt,

gr

Alexandra


Terug naar “Alle soorten gezinnen, oud en nieuw”