vraagje aan ervaren nsg-ers

Letterlijk alle soorten gezinnen. Klik door voor Pleegouders, Gescheiden ouders, Nieuw samengestelde gezinnen, Eenoudergezinnen, Tienermoeders, Multiculturele gezinnen en Holebi ouders
ano

vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor ano » 04 okt 2007, 13:45

Ik ben alleenstaande mama met dochter van 8 maanden, we hebben geen contact met de biologische papa. Nu heb ik onlangs iemand leren kennen, hij heeft een dochter van 2 in co-ouderschap. Momenteel is het allemaal nog zeer pril en is er zeker nog geen sprake van samenwonen enzo, maar zoals jullie zullen begrijpen komen er wel al een heel aantal vragen in me op voor als dit idd iets zou worden. Bijvoorbeeld, zijn dochter heeft wel degelijk een mama, dus hoe zou zij mij dan noemen ? En mijn dochter heeft dan geen papa, maar toch zou ik niet graag willen dat zij hem zo noemt. Maar ja, ze zou dat dan wel horen van zijn dochter natuurlijk, of van ons moest er evt nog eentje bijkomen. Wat met de financiële kant van de zaak ? Zijn er dingen waarvan jullie zeggen : dit of dat daar moet je zeker op letten ? Tips in t algemeen ? Alvast bedankt.

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 04 okt 2007, 14:26

Tip 1: doe het niet, begin er niet aan. :-)

tip 2: als je het dan toch doet, laat zijn kinderen je dan gewoon bij je naam noemen. Je bent hun mama niet. Idem voor je partner, laat jouw dochter hem gewoon bij zijn naam noemen. Jullie kinderen zullen dit snel begrijpen. Ons gezamenlijk zoontje van 3 jaar noemt mij soms bij mijn naam omdat hij het van mijn stiefdochter hoort, maar dan zeg ik gewoon: voor jou is mama hoor. We hebben ook nooit verstopt dat mijn stiefdochter een andere mama heeft, hij weet dat perfect, hij weet ook dat ze na elk weekend weer naar haar mama moet en dat ze op een andere school zit. HIj weet ook dat ze dezelfde papa hebben, maar een verschillende mama. Hij ziet haar mama ook geregeld.

tip 3: financieel. Hangt ervan af hoeveel jullie beiden verdienen en of hij alimentatie betaald, of één van jullie al een woning of appartement afbetaalt of al eigendommen heeft... Wij zijn nu 6 jaar samen, waarvan we 5jaar en 8 maanden samenwonen (quasi direct dus). In het begin had hij het heel zwaar om de alimentatie te betalen + hij betaalde nog een tijd het huis van hem en zijn ex af, waardoor het grootste deel van huur en huishoudgeld van mijn rekening ging, dus we hebben vrij snel onze rekeningen samengebracht. Op dat moment hadden we ongeveer even veel spaargeld, dus het maakte niet zoveel uit. Moest ik alleen gebleven zijn, had ik nu meer spaargeld kunnen hebben, maar het is dus niet zo :-), que sera sera. Volgend jaar trouwen we om alles op een gemakkelijke manier financieel in orde te brengen qua erfenis en dergelijke ...

tip 4: zie tip 1 :-)

ano (opstartster)

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor ano (opstartster) » 04 okt 2007, 15:23

Bedankt. Nog iemand ?

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 04 okt 2007, 17:04

Yep.... zie tip 1 en tip 4 van bovenstaande, veel misere achteraf mee vermeden.

ano

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor ano » 04 okt 2007, 18:01

Is er dan niemand die positieve ervaringen heeft in een nsg ?

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 04 okt 2007, 18:34

Hier wel overwegend positief, maar je moet er gewoon de negatieve kanten bijnemen. Stress door zijn ex ( en mama van hun 2 kids) is ons voornaamste punt van ruzie! Ik denk dat je wel blij mag zijn dat de kids nog zo jong zijn. Ze groeien op in die situatie en 'weten niet beter'. Ze zullen jou dan steeds ervaren hebben als 'moederfiguur', ook al ben je hun mama niet! Hier noemen ze me ook geen mama hoor! Ons eigen dochtertje (5md) wel natuurlijk(als ze leert babbelen dan toch) ;)
Als je iemand graag ziet kan je veel aan, maar je moet verdomd sterk in je schoenen staan om alle tegenwind het hoofd te bieden! Veel succes!

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 05 okt 2007, 08:33

idd. Het is vaak de (H)ex (en haar nieuwe partner) die je het leven zuur maakt in zulke situatie. En voor ik hier alle exen op mijn dak krijg, er zijn gelukkig redelijke exen waarmee je een probleem kan bepraten! En ik ben voorstander van een open communicatie als het om de kinderen gaat!
Maar je bent in nsg steeds met 4, wat het complex maakt.

die met de 4 tips

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor die met de 4 tips » 05 okt 2007, 09:37

Hoi ano, ik ben diegene met de 4 tips..
ik wilde je helemaal niet ontmoedigen, daarom dat ik ook een serieus antwoord heb gegeven op je vragen, mijn berichtje was helemaal niet negatief bedoeld...

Ik bedoel: als je een man leert kennen en je bent er gek op, dan heb je er alles voor over. je weet NOOIT waaraan je begint, ook niet als hij single zonder kinderen is, voor hetzelfde geld slaat hij je twee maanden later bij elkaar...

Als je aan een NSG begint, dan weet je ook niet waaraan je begint. Ik hou nog steeds ontzettend veel van mijn man, ik hou veel van onze kinderen, ik hou ook van zijn dochter (vroeger meer dan nu, als ik eerlijk mag zijn)

En wij hebben dan nog een gemakkelijk NSG, geen ruzie met zijn ex ofzo! Ik zal je in het kort de levensloop van ons NSG vertellen:

JAAR 1: zijn dochter is 5, ik ontmoet haar voor het eerst. Alles verloopt vlot, ze komt elk weekend bij ons. Wat is het fijn om een dochter te hebben! Zijn ex doet het ook goed... tot ik erachter kom dat hij een immense SMS-rekening heeft... tja, ze stuurt hem nog berichtjes dat ze hem mist, en hij antwoordt dan: laat mij gerust... Ik bel haar op en zeg haar dat ze haar leven moet herpakken en stoppen met hem te bellen. Sinds dan doet ze het niet meer.

JAAR 2: Mijn ouders aanvaarden zijn dochter als een "echte" kleindochter. Alles verloop vlot, ze komt elk weekend bij ons. In zijn familie zijn er echter heel wat strubbelingen. Zijn broer kan niet aanvaarden dat hij is doorgegaan met de scheiding, en nog minder dat hij niet van alles op de hoogte is. Ik ben de grote indringster, ik probeer de familie in te palmen. Zijn ouders zijn zot van mij, ze zijn blij dat hij van zijn ex af is... zijn broer en diens vrouw zeggen tegen mij: jij weet niet hoe je een kind moet opvoeden, je bent zo jong, wacht maar tot je ZELF kinderen hebt, dan zal je wel weten wat opvoeden is! een slag in mijn gezicht... want we zijn een gelukkig gezinnetje... Mijn man heeft echter soms woede-aanvallen. Hij heeft er problemen mee dat hij zijn dochter zo weinig ziet.. als hij zo doet, maak ik me uit de voeten... dan ga ik een wandelingetje maken. 1 keer ben ik boos op zijn dochter, en hij verdedigt haar, hij kruipt bij haar in bed... daarna praten we erover en we komen tot de conclusie dat we aan één lijn gaan trekken bij de opvoeding. Zijn woede-aanvallen verdwijnen, we functioneren als echte "ouders".

JAAR 3: Alles verloopt nog steeds vlot. We hebben enkel "noodzakelijk" contact met zijn broer, verder laten we elkaar met rust. Met zijn ex gaat het prima. het blijft een bizar mens, maar we passen het principe toe van "leven en laten leven". Elk weekend proberen we onze opvoedingsregels door te voeren, maar dat is niet altijd even gemakkelijk voor zijn dochter, want bij haar mama mag ze ALLES en bij ons mag ze NIKS... Ik probeer vriendelijk te zijn tegen zijn ex, maar niet té, want dan nodigt ze me uit op de koffie en ze zal NOOIT mijn vriendin worden, ze is mijn type niet :-) Ik zie zijn dochter ontzettend graag, ik zou mezelf voor een trein gooien voor haar... Toch voelt het raar als ze mij komt knuffelen... ze ruikt vreemd... maar ik knuffel haar maar terug, ze is nog een kind...

JAAR 4: ons eerste kindje samen wordt geboren. Ze aanvaardt hem onmiddellijk, ze had wel liever een zusje gehad, maar toch is ze ontzettend blij... Ze helpt me bij het flesje geven, bij het pampertje aandoen... Alles verloopt vlot... Af en toe moet mijn man eens naar zijn ex bellen om haar wat raad te geven bij de opvoeding, want soms zegt ze dingen waar ze achteraf spijt van heeft, en dan huilt zijn dochter bij ons, of dan doet ze raar.. altijd komen we erachter hoe het komt dat ze zo vreemd doet tijdens het weekend (bv: "mama was boos en ze heeft gezegd dat ik nooit meer naar haar mag terugkomen, dat ik voor altijd bij jullie moet blijven wonen"...)

JAAR 5: ik kan nog verder vertellen, maar ik denk dat je de boodschap al wel begrepen hebt...

ons leven als NSG is goed, maar een aaneenschakeling van problemen... (vorig jaar heeft ze elke weekend gehuild omdat ze haar mama miste) nu komt zijn dochter in de puberteit, gisteren nog een huilende ex aan de lijn gehad omdat het klinkende ruzie was tussen haar en haar dochter... en ze ziet het niet meer zitten...

Die problemen hebben ons als koppel sterk gemaakt, maar moest ik kunnen kiezen, ik zou er nooit aan begonnen zijn, hoe graag ik hem ook zie...
Er zijn dingen die we niet kunnen doen, maar wel zouden willen.. moest zijn dochter er niet zijn, dan zouden we in het buitenland wonen en werken. Moest zijn dochter er niet zijn, dan zouden we nog voor een derde kindje gaan... allemaal dingen die je niet luidop mag zeggen natuurlijk..

Als stiefmoeder sta je ALTIJD op de achtergrond! Niemand gaat je vragen hoe het met je gaat, niemand vraagt zich af hoe het voor jou voelt... enkel weggelegd voor zeer sterke vrouwen :-)

nog eens die met de 4 tips

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor nog eens die met de 4 tips » 05 okt 2007, 09:40

oh ja, en aan de persoon die zegt: je mag blij zijn dat de kids nog zo jong zijn... sorry, maar dat is B.U.L.L.S.H...
Bij ons ging het 5 jaar prima en daarna konden we de psycholoog opzoeken... Het leek alsof ze het allemaal prima verwerkte, maar in realiteit begint ze nu pas aan de verwerking en dubbel zo dik hoor... niks dan problemen mee...

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 05 okt 2007, 10:57

Ik ben het eens met die met de 4 tips.

Het is allesbehalve altijd rozegeur en maneschijn.

Hier laat de ex heel goed voelen dat ik niets aan haar dochter te zeggen heb ondanks het feit dat ik het héél goed meen met het kindje en veel voor haar zorg (meer dan haar papa). Zij is nu ook 5.

Mijn man en ik zijn nog steeds dol op elkaar, maar als we eens ruzie hebben is het ALTIJD door de kinderen. Zonder de kids hebben wij een droomhuwelijk.
Af en toe gaan wij dan ook een paar dagen weg zonder kinderen en dat is ZALIG.

Mijn man ergert zich aan mijn kids, ik aan zijn ex. Voor de rest gaat alles prima.

En ja. Zo'n situaties zijn er alleen voor heel sterke vrouwen. Ik had bemiddelaar moeten worden: daar ben ik echt een kei in behalve bij de ex dan want die wil van mij niet weten.

die met die 4 tips

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor die met die 4 tips » 05 okt 2007, 11:15

@ hierboven: jij geeft nog een ander voorbeeld (ex die jou niet kan uitstaan), maar uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer, je krijgt er naast een leuke man ook een hoop miserie bij!
Je geeft trouwens ook zeer goeie tips: regel eens een uitstapje zonder kinderen! oh, daar kan ik ook zo van genieten, even weg van alle stress en miserie
wij hebben ook altijd ruzie over zijn dochter of de opvoeding aan de andere kant.. (als we ruzie maken hé, dan gaat het altijd daarover) wij zeggen altijd: als het hier ambras en miserie is, dan komt het altijd door derden!!! Voor de rest maken we nooit ruzie!! Nu moet ik wel zeggen dat we nu nog zelden of nooit ruzie maken. We praten wel ontzettend veel en mijn man geeft me de kans ook negatieve dingen te zeggen, problemen die ik ondervind met zijn dochter. Vroeger stond hij er niet voor open, maar nu wel en het doet goed om alles bij hem kwijt te kunnen.

opstartster

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor opstartster » 05 okt 2007, 13:46

Bedankt iedereen. Aan degene van de 4 tips : je tweede bericht maakte het al duidelijker, je eerste kwam zo negatief over ... Maar ja al schrijvend kan je het dikwijls niet zo duidelijk onder woorden brengen he.
In ieder geval zie ik al een paar puntjes in ons voordeel :
- zijn scheiding is heel vlot verlopen, vriendschappelijk, absoluut geen discussies rond wat dan ook, hij gaat zelfs af en, toe nog met zijn ex naar een feestje of iets gaan drinken ofzo. Ik heb haar al ontmoet, toen we zijn dochter terug brachten nodigde ze ons uit (vanwege het warme weer) even in de tuin iets te komen drinken, en ik moet zeggen moest ze zijn ex niet zijn het zou een zeer goede vriendin kunnen worden. Ze is ook absoluut niet jaloers ofzo, heeft zelf een nieuwe relatie en lijkt helemaal geen moeilijk mens.
- onze beide dochters zijn idd nog jong, want dat ben ik wel eens met 1 van de reacties, dat het waarschijnlijk iets makkelijker is als de kindjes nooit "beter hebben geweten"
- ik heb geen contact met de biologische papa van mijn dochter, dus dat is al een factor minder om rekening mee te houden.
- zowel hij als ik hebben een kleine familie en onze ouders maken (tot hier toe) alvast geen enkel bezwaar

Natuurlijk weet ik wel dat in de loop der tijd er altijd ergens wel wat strubbelingen zullen zijn, maar dat is in een eerste huwelijk ook zo he. Het geeft me in elk geval moed dat de dingen die voor jullie blijkbaar de grootste problemen geven bij ons nogal lijken mee te vallen.
En natuurlijk blijven bijkomende tips of reacties nog steeds welkom.

die met de 4 tips

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor die met de 4 tips » 05 okt 2007, 14:02

Misschien ben ik dan toch niet duidelijk geweest, maar de problemen die ik omschreef, waren zeker en vast niet de grootste. ik ga niet tot in detail erover uitwijden, ik heb mijn verhaal hier al eens gedaan en heb geen zin om er weer over te beginnen. Het is echt een straatje zonder eind... of hoe zeggen ze dat?

Als ik jullie situatie lees, dan geef je al direct stof genoeg om ook een woelig NSG te worden. Ik meen het nog altijd echt waar... begin er niet aan...

Moest ik het allemaal kunnen herdoen, en het zou absoluut met die man moeten zijn, dan zou ik nooit met hem zijn gaan samenwonen en dan zou ik zijn dochter nooit of nooit zien. Dat lijkt me echt het ideaal nu! Want elk weekend is opnieuw vol stress en ik merk dat mijn eigen kinderen ook onder de situatie lijden. ik vind het jammer om het te moeten zeggen, maar het is zo... Ideaal zou zijn nu: niet samenwonend, in de week bij elkaar en in het weekend elk z'n eigen ding... zou echt ideaal zijn... en ik denk dat er een periode zal komen dat het ook tot ongeveer zoiets zal uitdraaien...

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 05 okt 2007, 15:01

Wij hebben ook al enkele jaren een samengesteld gezin. Het is zeker niet altijd rozegeur en maneschijn, maar zoals je zelf zegt, is dat overal weleens het geval.

Wij hebben een zeer slecht contact met de moeder. Zij accepteert mij na al die jaren nog steeds niet, wil niet inzien hoeveel ik voor haar kinderen doe enz.
Dit heb ik eindelijk kunnen relativeren en vooral negeren. De kinderen zijn gelukkig en wij zijn gelukkig. Hoe zij zich voelt laat me koud. Verschillende malen heb ik getracht om toenadering te zoeken, maar steeds zonder succes. Ze bekijkt het maar.

Zoals hierboven vermeld moet je sterk in je schoenen staan. Ook bij ons tracht de moeder mij in een hoekje te duwen want -ik ben hun moeder niet-, maar iedereen in ons gezin weet hoeveel ik voor de kinderen doe en hoe graag ik hen zie. Van alles personen met wie de kinderen in contact komen ben ik diegene die het meeste tijd met hen doorbrengt, hen helpt met hun huiswerk, verzorging, school, hobby's... Een keuze die we samen hebben gemaakt (mijn man en ik) en waar ik nog geen moment spijt van heb gehad.

Mochten wij een goede verstandhouding hebben met de moeder zouden er echt geen noemenswaardige problemen zijn volgens mij, maar ja, perfectie is moeilijk te vinden hé.

Ik kan zeggen dat ik, samen met mijn man en de kinderen, gelukkig ben in ons NSG. Het ging niet vanzelf, maar na zo'n 4 jaar hebben we het toch voor elkaar gekregen :)

anoniem

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor anoniem » 08 okt 2007, 12:31

Ik heb sinds 4 (bijna 5) jaar een NSG. We hebben nu ook een dochtertje samen en hij heeft nog 5 kids die in bezoekregeling komen.

Mijn eerlijke tip: denk heeeel goed na! Het is niet zo eenvoudig.

Voor mij is het moeilijkste om de invloed te zien van zijn kinderen op ons dochtertje.

Het is bij hen ook zo: bij mama mogen ze echt ALLES en worden ze materieel omgekocht (krijgen geld om op te ruimen ed. en doen het niet als ze niets krijgen enz.) Ook bijv. de 5-jarige krijgt geld en loopt alleen op straat (ook ver weg en op drukke wegen) en hij doet gewoon wat hij wil: zin in snoep, dan neemt hij die gewoon of hij gaat in z'n eentje naar de winkel, zegt mama neen: dan doet hij het gewoon achter haar rug en als ze hem dan toch betrapt lacht ze er eens mee...Hij durft wel eens stelen etc. Ook de anderen hebben zo hun eigen problemen.
Bij ons zijn er duidelijke grenzen.

Ik probeer ons kindje met andere waarden op te voeden (materieel niet zo belangrijk...)maar dat is erg moeilijk doordat ze steeds met die totaal anders opgevoede kinderen wordt geconfronteerd.
Als de kinderen bij ons zijn moet ik ze echt heel erg 'her'opvoeden want ik wil echt sommige dingen niet hebben die bij mama wel kunnen en dat brengt vaak spanningen mee.

Financieel kan ik kort zijn: het is ERG zwaar: geen kinderbijslag of financiële voordelen maar wel kleding kopen en eten en speelgoed +feestjes en cadeautjes voor feestdagen...Het loopt veel meer op dan je zou denken, vooral bij kinderen die zo matrieel zijn opgevoed! Ons eigen kindje is het grootste slachtoffer.

De (h)ex blijft ALTIJD de baas want anders zou hij zijn kinderen niet meer mogen zien!!! Dit is iets wat ik niet goed had voorzien!!!!D.w.z. als ze wil dat hij iets betaalt of de kinderen altijd voert of zo dat hij STEEDS moet toegeven.

Ik hou van mijn man maar droom vaak van hoe ons leven en ons gezinnetje zou zijn geweest als hij niet reeds kindjes had gehad. Ik probeer zo weinig mogelijk aan de andere kinderen te denken als ze er niet zijn..

Ik denk dat zo'n 85 tot 90 % van alle woordenwisselingen/ruzies die we al hadden kwamen door de ex of zijn kinderen.

Ik kan je dus alleen adviseren van echt na te denken of je het ziet zitten en dit alles voor hem over hebt.

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 08 okt 2007, 14:38

Wij zijn ondertussen al 3.5 jaar een NSG, en het is niet altijd makkelijk, maar is het dan wel altijd makkelijk in een traditioneel gezin ??? Ook dan is er vaak ruzie om de kids, en ook dan is het zo zalig om eens een weekend zonder de kids te hebben !

Ik zou dit direct terug opnieuw doen, echt waar, je bent toch gescheiden om een beter leven te hebben ? En ik kan echt waar uit de grond van mijn hart zeggen dat mijn leven er beter op geworden is !

Financiëel hebben wij beiden een stap achteruit gezet, we hadden beiden een ex die veel meer verdiende dan wij zelf, en ik heb alimentatie voor mijn zoon, maar dat is het dan. Ik heb natuurlijk het kindergeld, maar mijn zoon woont dan ook 80% van de tijd bij ons.

Ook wij hebben problemen met de ex, die vindt niets leuker dan mijn zoon in het weekend tegen ons op te zetten en het kind te overladen met schuldgevoelens ... Ik ben nu zwanger van ons eerste kindje samen, en mijn ex weet dit nu ook. Wat heeft hij nu gedaan ??? Dit weekend de ganse tijd tegen mijn zoon (van 8 jaar) zitten zeggen dat het nu wel uit is met zijn fijne leven en dat wij nu geen tijd meer voor hem gaan hebben ... Het kind natuurlijk geweldig over zijn toeren als hij hier terug aankwam, maar wij maken daar als koppel geen ruzie over, wij zijn er dan gewoon voor mijn zoon en komen daar samen door. Ik heb nooit kunnen zeggen dat ik met mijn ex iets samen heb gedaan voor ons kind, dus ik blijf erbij, ondanks de moeilijkheden hebben wij er een beter leven door gekregen en zou ik het zo terug opnieuw doen ! En nee, ik heb niet lang nagedacht, want na 3 weken samen hebben wij beslist om te gaan samen wonen en na 5 weken woonden we al samen, gelukkiger dan ooit tevoren !

Dus, opstartster, ik ben misschien een naïef wicht dat nog gelooft in liefde, maar als het goed voelt, ga er dan gewoon voor en volg je gevoel !

A

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor A » 09 okt 2007, 07:46

Ook hier eentje die nooit meer opnieuw zou beginnen aan een man met een kind!! Mijn man die zou ik voor geen geld ter wereld willen missen want het is echt de liefste die ik al ooit gekend heb, en hij doet alles voor mij en nu ook voor ons dochtertje. Wij zijn destijds ook na een paar weken al gaan samenwonen en na drie maand vroeg hij me al ten huwelijk omdat hij ook de vrouw van zijn leven had gevonden zei hij en dat is voor mij ook zo, hij is de man van mijn leven, maar...
Al zijn bagage die is er echt soms teveel aan hoor, problemen met de ex, met hun huis dan destijds, over het kind, en ga zo maar door!! En als je dan net eens denkt dat al de problemen eindelijk voorbij zijn dan komt er weer een brief van een advocaat of van de rechtbank en lap, je bent weer vertrokken voor een paar maand van stress en ruzie en dat allemaal om zijn ex en kind, want wij maken anders nergens ruzie om!! Zouden zonder zijn bagage ook een droomhuwelijk hebben, maar jammer genoeg is het dus niet zo. Het enige wat we kunnen doen nu is geduld hebben tot zijn kind oud genoeg is en de deur uit is hier, zodat we niks meer met die ex te maken hebben, en het kind, ja dat zien we dan wel, als die tegen die tijd normaal doet tegen ons en zich naar onze wensen kan gedragen, dan is ze welkom, maar anders blijft ze maar buiten. Hier zal ik nu misschien wel commentaren op gaan krijgen, maar zo denk ik er over, want wie zich in mijn huis niet kan of wil aanpassen, die komt er niet in. En dat is overal wel zo denk ik, jullie nemen toch ook geen mensen in huis die je niet kan luchten? Nu zijn wij hier nog de baas, en we zien nu al dat zijn kind probeerd haar zinnen door te drijven, dus ik hou me al vast voor de puberteit, want dan zal er geen zeggen aan zijn, maar dan zal ze voor keuzes komen te staan ook want ik ga alleszins niet toegeven aan haar grillen en dan blijft ze maar bij haar moeder als ze daar niet mee kan leven! Het is aanpassen of wegblijven zo zie ik het. En voor men man zou dat heel jammer zijn maar hij heeft er ook niks aan als ze niet eens luisterd naar hem hé? En dat begint ze nu al te doen, haar verzetten, en we hadden haar een tijdje meer ruimte gegeven maar ze profiteerd er van en het wordt alleen maar erger, dus nu is het weer de rem er op en luisteren en doen wat wij zeggen en zoals wij het willen en anders straf, wat ze al twee jaar niet meer gekregen heeft! Dus misschien haalt dat iets uit? We moeten er gewoon iets mee doen want anders is het geen leven meer!! En al die ruzies daarover, dat vinden we het niet waard want we zijn ook nog een gezin als zij hier niet is en ik wil een gelukkig gezinnetje voor men meisje, en niet een mama en papa die steeds ruzie zitten te maken om iets wat er dan weer twee weken niet is!
Dus aan de opstartster, bezint heeeeeeeeeel goed eer ge er aan begint en denk maar aan alles tien keer overnieuw en probeer nu misschien al kleine ergernissen uit te klaren, want die worden met de maanden en jaren alleen maar groter anders!! Als je de stap zet wens ik je heel veel succes en dat je niet zoals sommige onder ons keihard van je wolkje afvalt eens de roze schijn verdwenen is!!

Groetjes en sterkte aan diegene die het kunnen gebruiken en je moet maar weten dat je niet de enige bent in moeilijke situaties.

hilde

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor hilde » 09 okt 2007, 11:34

hallo, na lange afwezigheid wil ik hier toch ook eens op reageren. Ik wil je ook alleen maar zeggen DENK HEEL GOED NA! Wij zijn na 5 jaar van ruzies en discussie uiteindelijk uit elkaar, reden de ex, het stiefkind en het gedrag van mijn vriend op de 2. Het gedrag van de ex was idd idem dito zoals hier al is besproken, het stiefkind, nu 12, toen 7 is als gevolg van de scheiding de grootste manipulator geworden van zijn ouders. Alles wat hij wil heeft hij, 1 kik en papa gaf toe (en nu nog natuurlijk) Nintenda, game boy, PS 1, 2 3, gamecube... alles heeft hij, in het dubbel natuurlijk, zowel bij mama als papa. Zijn laatste verovering was een laptop, voor zijn goed rapport in juni !?! Ik ergerde mij er dood aan. Onze gezamelijke dochter van 3 (idd, die is er intussen ook) speelt met kleurboekjes, basis playmobiel... Ik hou de dure cadeaus bewust buiten.
Nog was stiefzoontje niet tevreden, de weken dat hij kwam (co ouderschap) was het ruzie van dag 1 tot dag 7. Ik ging er gewoon onderdoor... en papa... die liet begaan, uit vrees zijn zoon kwijt te raken.

We zijn nu 5 maanden uit elkaar, ik heb het anderhalf jaar proberen vol te houden voor mijn dochter, omdat ik niet wou dat zij de dupe werd van het gedarg van een 12 jarige. Maar het lukte gewoon niet, elke dag ruzie, ik telde de dagen af dat hij weer naar zijn eigen mama ging, en ik ging er zelf onderdoor. Snauwde iedereen af, van de opgekropte zenuwen en woede. In mei zijn ze beide opgestapt, en ze wonen nu al 5 maanden bij mijn ex schoonmoeder. Stiefzoon wordt daar dubbelverwend, want ook oma kan niets weigeren....
Mijn vriend wil terug proberen, en alleen al omwille van onze dochter zou ik dat willen doen. Maar de gevolgen met zijn zoon zie ik niet zitten, ik wil dit niet meer... Je eigenwaarde gaat zo naar beneden, een kind van 12 slaagt erin je compleet ten gronde te richten, depressief te maken (idd , ook aan de prozac gezeten 2 jaar geleden) en ervoor te zorgen dat je geen greintje respect krijgt.
En mijn (ex) vriend wil er niets aan doen, ziet geen problemen in het gedrag van zijn zoon.... dus ja... straatje zonder eind. Maar ik weet 1 ding, kom ik echt weer definitief alleen: NOOIT MEER! en met mijn eigen kind verkies ik ook liever alleen te blijven, ik heb zelf meegemaakt wat een kind kan aanrichten, en ik wil niet dat mijn eigen dochter dit zou aandoen aan een ander persoon. Het doet verdomde zeer...., te weten dat je relatie mislukt door een kind van 12. Ik wist het van in het begin en dacht dat het wel zou lukken... heb er hard aan gewerkt de eerste jaren.... maar als je alleen maar dient om uit te schelden en te negeren, dan ga je eronder door.... zeker als je partner weigert de problemen onder ogen te zien...

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 09 okt 2007, 12:41

Hier is er ook veel stress. Te veel!! De ex wil van mij totaal niet weten en negeert mij compleet. Wanneer zijn kind bij ons is doe ik nochtans heel veel met hun kind en ze lijkt uiterlijk heel erg op ons kindje dat we samen hebben.

Ik vind het heel frustrerend. Een goed contact zou zoveel beter zijn voor iedereen. Zelf heb ik ook kinderen.

Mijn man heeft zijn kind eerst 6 maanden niet mogen zien van haar. Na 4 maanden stopte hij met alimentatie betalen uit pure onmacht. In september mocht hij haar plots weer zien en vroeg ze waar het alimentatie bleef. Mijn man was razend. Toen diende ze klacht in en heeft hij alles betaald. Het volgende weekend kreeg hij zijn dochter opnieuw niet mee.
Razend was ie!!
Als je er iets wil aan doen moet je je blauw betalen aan advocaten. En dan weet je nog niet hoe het uitdraait. Zij heeft alvast haar voorzorgen genomen!!
De maand voor mijn man zijn dochter opnieuw te zien kreeg heeft ze ons bij haar advocaat laten komen om haar goede wil te tonen. Wanneer het ooit tot een rechtzaak komt....

Sarlyna

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Sarlyna » 09 okt 2007, 13:11

Ik zal het zo stellen: ik zou mijn dochter ABSOLUUT afraden om iets te beginnen met een partner die al kinderen heeft en waar nog een ex-partner is...
Ik ben niet ongelukkig, doch ik besef maar al te goed dat een deel van mijn geluk ALTIJD zal afhangen van de kuren en het wringen van de ex-partner, wat een serieus effect heeft op mijn stiefdochters en ook op mij en mijn man.
We hebben samen ook een dochtertje en zijn als gezin( zowel met ons 3 als met ons 5) redelijk gelukkig, maar wat ik de afgelopen 9 jaren al allemaal heb moeten doorstaan en verdragen... dat grenst aan het onmenselijke...en soms, heel soms, zou ik er de brui aan willen geven...
Ik zie mijn man doodsgraag en ook zijn dochters hebben een warm plekje in mijn hart, maar het wringt me enorm dat hun mama mijn inspanningen niet waardeert... en me constant 'zwart' maakt...
De kinderen weten wat hun mama graag hoort; slechte dingen over mij, dus vertellen ze die ook: meestal zaken die compleet uit de context gehaald zijn en waar ze zelf een draai aan geven, zodat bibi als 'de slechte' eruit komt ... en dat krijg ik dan via de ex te horen...
De dochters zijn nu 11 en 12 en beseffen heel goed dat als ze 'kleppen' gaan bij hun mama, dat ik het weer te verduren heb, maar die komen 's zondags bij haar aan en worden METEEN uitgehoord over het weekend en durven niet anders dan negatief te zijn tov mij...omdat zij dat graag hoort...
Ze kan niet verdragen dat haar kinderen mij ook graag hebben, dat ik enorm veel tijd steek in hun lessen en toetsen leren, dat wij ook fijne shopnamidagjes houden, dat ze voor hun zusje zorgen, dat ze mij knuffelen, dat ze intieme dingen tegen mij komen vertellen, dat ze mij geheimpjes toevertrouwen, dat we samen leuke dingen doen (koken of bakken)... enz...

De kinderen worden in twee verscheurd: trouw zijn aan hun mama en ook mij niet willen verliezen... verschrikkelijk eh!!
En daarom dat ik ongeveer een maand of twee geleden een knoop heb door gehakt: afstand nemen!
Van de ex, van haar uitlatingen, van de kinderen ook... jammer genoeg... zelf niks meer tegen ze vertellen, vooral mijn mening niet geven, niet meer knuffelen gaan, geen initiatief nemen om iets te doen...kortom: me zakelijker opstellen...
In het begin ging met dat zeeeer hard af, maar nu gaat het goed en weet je wat?
Nu komen ze vanzelf meer en meer op me af...ze halen mij aan en komen mij kusjes geven of plagen of zo... ik let wel enorm op wat ik zeg: vooral niks negatiefs over hun mama, ook niet als het niet eens negatief bedoeld is, want je weet nooit hoe iets verder verteld wordt!

Enfin, ik zou boeken kunnen vol schrijven over het wel en wee van een NSG, maar dit is de conlusie: je moet, als koppel, geen 100%, maar 1000% in mekaar vertrouwen!!! Er moet ruimte zijn om af en toe eens jouw gedachten uit te schreeuwen, ook al noem je de kinderen dan 'rotjung' en hij moet daar begrip voor kunnen opbrengen... niet én keer of twee keer, maar CONSTANT!!!
En vooral niet vergeten dat wij samen ook nog een gezin hebben! Alles moet niet wijken voor de stiefkinderen, alles moet niet gebeuren als ze om de 2 weekends bij ons zijn, wij moeten niet alle leuke uitstellen of afzeggen omdat 'zij' er niet bij kunnen zijn... dat is nu eenmaal zo!

Maar my god, wat is het moeilijk!!!!
En ja, velen zeggen dan: daar kies je voor... NEEN!!!
Daar kiest niemand voor!! Je weet gewoon niet waar je aan begint op voorhand!
Je kiest voor een man en zijn kinderen, maar die vreemde vrouw, die ex, daar kies je niet voor hoor!!

4 tips @hilde

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor 4 tips @hilde » 09 okt 2007, 14:06

wow Hilde, wat een verhaal! Ik vind het echt heel erg voor je, maar vooral ook voor jullie dochtertje! Die invloed die je stiefkind kan hebben op je eigen kinderen, daar heb ik ook de grootste schrik voor. Mijn zoontje is drie jaar en hij voelt bijzonder goed aan wanneer zijn halfzus weer haar "kuren" heeft en mijdt ze dan als de pest! Hij wil ze dan niet dag zeggen, geen kus geven,hij moet niets van haar weten dan en ik kan het hem niet kwalijk nemen, maar ik vind het wel jammer.
wat ik je wilde zeggen: waarom ga je niet "alleen wonen" met je dochter, maar behoud je niet gewoon je relatie met je vriend? De momenten dat zijn zoon dan bij hem is, dan hoef je hem niet te zien, maar dan kunnen jullie toch nog genieten van mekaars aanwezigheid als je stiefzoon er niet is?
Ik heb ook al gezegd tegen mijn vriend: als we weer zo'n jaar tegemoet gaan (als vorig jaar, bedoel ik dan, vol stress en miserie en verschrikkelijke weekends), dan ga ik heel het weekend naar mijn ouders, MET Onze gezamenlijke kinderen en dan bekijk je het maar, maar ik laat ons leven niet verwoesten door een 10-jarige! En dat meen ik echt!
Hem verlaten zou ik nooit kunnen, want ik zie hem zo graag! Misschien vind je wel een oplossing op deze manier... ik hoop het voor jou en je kindje...

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 09 okt 2007, 17:20

Gouden tip:
LAT tot alle kinderen buiten zijn, dan blijft alle gezever en gewring ver buiten de deur.

hilde@4tips

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor hilde@4tips » 11 okt 2007, 08:49

Ik heb dat idd voorgesteld: laat ons een LAT relatie houden tot je zoon het huis verlaat. Als hij er niet is, dan gaat het wel goed tussen ons... normaal ook, de invloed van de ex is er niet, zijn stiefzoon zorgt ook niet voor spanningen en de ruzies zijn er niet.
Maar hij wil dat niet, het is alles of niets zegt hij... tja...
Toen ik gisteren vroeg of hij het nu niet erg vond dat zijn dochter ook in de situatie kwam van haar halfbroer zei hij vlakaf nee. Ik heb me altijd 2 de gevoeld in onze relatie, stiefzoon kwam steeds eerst, en als ik daar iets van zei, dan ontkende hij dat. Nu ik na 5 maanden zie wat er allemaal gebeurt en welke opmerkingen en antwoorden ik krijg, kan ik alleen maar mijn gevoel van de laatste 5 jaar bevestigen. Ik vind het heel mooi van hem dat hij zijn zoon op de eerste plaats zet, maar dan moet je geen relatie beginnen, én zeker geen kinderen extra op de wereld zetten. In het begin van onze relatie heeft hij gezegd dat hij niet wou dat zijn zoon geen moederfiguur had in zijn gezin, en daarom zocht hij een nieuwe partner, die de moederrol in zijn week wat kon opnemen. Had ik toen maar beter nagedacht...
Ik ben verbitterd, ja, in een relatie met een papa, en dat zou ik nooit meer doen!

mmke@opstartster

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor mmke@opstartster » 11 okt 2007, 09:19

Beste opstartster,
Ik vind het spijtig dat velen hier zoveel negatieve ervaringen hebben en heb zeker alle respect voor hun gevoelens en hun waarschuwingen. Maar het lijkt met toch dat jouw situatie van bij het begin iets "gunstiger" is. Blijkbaar is de ex van je vriend helemaal geen onredelijk persoon. Veel kans dan ook dat jullie opvoedingsnormen gaan vinden die in beide gezinnen niet voor al te veel conflicten gaan zorgen. Jij hebt al niet te maken met een ex...
Dus ik zou zeggen, als je gevoel zegt ervoor te gaan, zou ik dat ook doen.
Veel sterkte allemaal, ook aan diegenen voor wie het allemaal niet zo gemakkelijk is.
Mmke.

Gast

RE: vraagje aan ervaren nsg-ers

Berichtdoor Gast » 18 okt 2007, 14:10

Hallo Ano,

Toen ik mijn man leerde kennen was mijn zoontje 2 jaar en had de biologische papa geen contact omdat hij dat niet wou. Mijn man heeft ook een zoontje en de kids schelen 2.5 j. We hebben dit op het gemakje opgebouwd naar de kinderen toe en die zeggen zelf van elkaar dat ze broers zijn. Ze kunnen elkaar niet missen. Telkens wanneer stiefzoontje naar huis moet is het groot verdriet langs beide kanten. Mijn zoontje zegt soms papa, soms bij naam. Wat er in hem opkomt zegt hij. Mijn stiefzoontje noemt mij bij mijn naam, ik heb daar geen probleem mee. Als er iets is dan bespreek hij het zowel met mij als met de papa. Ondertussen zijn er nog 2 kindjes van ons samen bijgekomen en dat is dus ook broer en zus voor iedereen. Hier wordt geen onderscheid gemaakt. Mijn stiefzoontje voelt zich hier heel gelukkig! Alle kinderen zijn hier gelukkig! Als hij bij de mama is en hij mist iemand dan belt hij, dat vind ik heel erg lief en omgekeerd is dit ook zo.
Nu is het bij ons zo dat na 9 jaar de biologische papa terug kontakt wilt met zijn zoontje maar mijn zoontje verzet zich daartegen omdat hij een papa en mama heeft en broers en een zus. Hij moest maar zo dom niet geweest zijn in begin als mijn zoontje er was om er niet naar om te kijken!
Wij zijn een heel gelukkig samengesteld gezin, we zijn zelfs getrouwd en de kids waren op ons feest aanwezig! Zo zie je maar dat het niet altijd negatief moet zijn he!


Terug naar “Alle soorten gezinnen, oud en nieuw”