overlijden vader

Gast

overlijden vader

Berichtdoor Gast » 25 okt 2007, 20:18

Juist 5 jaar geleden verloor ik mijn papa, mijn beste vriend.
Ik was toen 33 en 6 maanden zwanger van mijn eerste kindje.
Ik blijf het er zo moeilijk mee hebben, het verdriet komt steeds terug in deze periode en eigenlijk schaam ik mij hiervoor een beetje (tov al die mensen die een kindje verloren). Je ouders verliezen is immers iets dat bij het leven hoort.

Gast

RE: overlijden vader

Berichtdoor Gast » 25 okt 2007, 23:51

ik ook, juist 8 jaar geleden. Het lijkt alsof het gisteren was.
Ik was toen 19 jaar, ondertussen heb ik twee kindjes en ik vind het zo erg dat hij ze nooit gekend heeft. Hij zou enorm trots geweest zijn.
Ik heb het er ook nog steeds moeilijk mee hoor, denk er nog elke dag aan, soms met kleine dingen he.
En voor verdriet hoef je je niet te schamen hoor... een dierbare verliezen is erg.
Ook al hoort het bij het leven.

sterkte
xx

Gast

RE: overlijden vader

Berichtdoor Gast » 26 okt 2007, 22:13

@ 25 okt 2007 23:51,

hier juist het zelfde
mijn vader is 14dec 2003 overleden op zijn verjaardag aan longkanker
in april 2004 was ik zwanger van me'n zoontje ik was uitgerekend voor 14dec.
een heel raar gevoel kreeg ik toen de genécoloog dat vertelde,heb s'avonds toen gevraagdt aan men man of we hem eventueel wat vroeger zouden kunnen laten komen als alles goed ging.
uit eindelijk is hij 11dec.2004 geboren,toen wel wat opgelucht
mijn ma had altijd gezegd dat ze pas naarhet ziekenhuis ging komen als we belde dat hij der was,maar ze kon het niet laten :)
toen we uit de verloskamer kwamen was het eerste wat ze zei
had ons papa dit maar kunnen mee maken.
en bij mijn dochtertje in 2006 zij ze dat ook.

soms vraag ik mij wel eens af wat hij allemaal zou gedaan hebben met ze'n kleinkindjes.
het doet ook nog altijd pijn,en zeker als er iets is vb:verjaardagen,feestdagen,nu hij naar school gaat.

groetjes en veel sterkte

Gast

RE: overlijden vader

Berichtdoor Gast » 05 nov 2007, 22:19

Ook mijn papa is 8 jaar geleden gestorven. Hij heeft mijn twee kinderen ook nooit mogen zien. Ik heb het er enorm moeilijk mee, zeker nu rond zijn sterfdatum. Ook zou hij deze maand 60 jaar worden als hij nog leefde ...
Ik vraag me dikwijls af waarom hij zo jong is moeten sterven.

Gast

RE: overlijden vader

Berichtdoor Gast » 10 nov 2007, 17:20

Je ouders verliezen hoort bij het leven, schrijf jij. Maar dan kan je ook zeggen dat de dood bij het leven hoort; Zelfs af en toe van een kindje. Wij verwachten dit alleen niet en rekenen er op dat alleen mensen sterven als ze oud zijn, 90 of ouder. Maar jammer genoeg is dat niet zo. Mijn papa is 9 jaar geleden gestorven, ik heb het daar vaak ook nog moeilijk mee, ik mis hem nog steeds. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik eens aan hem denk. Ik had ook zo graag gehad dat mijn ouders beide zeer lang geleefd hadden, tot dat ik zelf een eind in de 60 was.

laur

RE: overlijden vader

Berichtdoor laur » 11 nov 2007, 13:13

Net nu ik het zo moeilijk heb lees ik dit berichtje van het overlijden van jullie vader.
Ook mijn vader is reeds al gestorven, overmorgen 13november is het net 2 jaar en ik denk soms dat ik nooit uit het rouwproces ga geraken!!
Het is ook allemaal zo plots gegaan zonder zelf ziek te zijn!

Op een zondag, nu dus 2 jaar geleden, hebben we mijn vader gevonden in de badkamer, hij had vermoedelijk iets gekregen aan zijn hart! Hij was 52 jaar, ik was toen net 26jaar, had een dochter van net 2 jaar en een zoontje van 4 maand! Ik ben zeer blij dat hij ze gekend heeft maar vind het zo spijtig dat zij eigenlijk hun pepe nooit zullen gekend hebben! Het was een schat van een vader en grootvader!

Ik was altijd al een papa's kindje geweest en het gevoel was alsof ze een deel van je wegsneden! Ik durfde hier ook nooit iets van op het forum te plaatsen omdat ik ook steeds dacht van; een kind verliezen is veel zwaarder!

Met deze: papa, waar je ook bent, ik mis je verschrikkelijk, elke dag steeds meer! Op een dag zien we elkaar weer! Dikke kussen xxx

Gast

RE: overlijden vader

Berichtdoor Gast » 13 nov 2007, 16:11

hey Laur, je kan moeilijk een rangschikking maken in verdriet, hé. Maar voor de meeste mensen is het overlijden van mama of papa ook heel erg. Het zijn de personen van je kinderjaren, bij wie je opgroeide, zij zijn ook een stukje van jezelf. Daarom dat het zo'n pijn doet. Een partner kan je eventueel nog vervangen, maar je ouders en je kinderen niet. Mijn papa is zoals ik hierboven schreef reeds 9 jaar gelden gestorven, na een korte ziekte. Hij was altijd graag in de tuin bezig, ik betrap er mij soms op dat ik denk, deze groentenzaden bewaar ik voor papa en dan met een schok besef dat hij er niet meer is. Ik hoop ook hem ooit weer te zien.

Cindy

RE: overlijden vader

Berichtdoor Cindy » 20 nov 2007, 09:47

Als ik dit hier lees krijg ik terug de tranen in de ogen. Mijn vader is 4 jaar geleden gestorven. Mijn moeder was zwaar hulpbehoevend. Mijn vader was mijn grootste maatje waar ik alles aan kwijt kon. 14 dagen na zijn dood hebben wij mijn moeder in een rusthuis moeten plaatsen. Zij kon immers niet alleen blijven. Mijn adoptiedochtertje was pas 1 jaartje bij ons en heeft hij niet lang mogen kennen. Mijn mama begreep zelfs niet dat hij gestorven was want zij is dement. Het was inderdaad een moeilijke tijd voor mijn zus en ik. Ik was steeds zo ambitieus, zelfzeker, goedgehumeurd, dit veranderde korte tijd later in onzekerheid, emotionaliteit, verwardheid, weinig actief. Daarbij werd mijn schoonvader opgenomen in het ziekenhuis en revalidatie voor 1 jaar waarna hij uiteindelijk in een rusthuis werd opgenomen omdat mijn schoonmoeder hem niet meer kon verzorgen. Daardoor kwam het verdriet terug wat ik heb meegemaakt met mijn ouders. Door deze feiten werd ik bij het vervullen van een nieuwe job zelfs na 2 maand ontslagen waardoor ik weer in een kleine depressie belandde. Dit was me immmers nog nooit overkomen en ineens leek het of ik het niet meer in de hand had. Sedertdien doe ik het rustiger aan, volg cursussen en neem de tijd om te relativeren en probeer zo goed mogelijk voor mijn dochtertje, moeder en schoonvader te zorgen.

M.

RE: overlijden vader

Berichtdoor M. » 27 nov 2007, 11:41

Ik ben al aan het wenen op voorhand ..... ben zeer emotioneel de laatste weken!

mama is opgenomen in dagkliniek op 3 oktober ...diagnose leverkanker. gevochten heeft ze! Maar veel te snel heeft ze ons verlaten op 69jarige leeftijd op 9 november ll. het verlies is enorm. Ook voor mijn gezin. Mijn echtgenoot is enorm ontdaan, onze twee zonen van 13 en 16 begrijpen het gewoon niet dat hun "jongste" grootouder overleden is. Daarbij komt dat we de dag voor de crematie papa hebben moeten plaatsen in een rusthuis ...voorlopig want de wachttijden zijn enorm! Hij heeft Altzheimer en geen van de kinderen kan de zorg aan, wat we eerst geprobeerd hebben!

Daarbij heel de rompslomp op administratief vlak, want op papa hoeven we niet meer te rekenen. Hopelijk kan hij blijven in het rusthuis waar hij nu verblijft, want zou een zorg minder zijn , en hij voelt zich daar blijkbaar toch wel goed ...

Ons mama mis ik gewoon ieder moment! Alle dagen hadden we efkes een telefoontje om te horen dat alles goed ging. Nu doe ik dat naar papa, maar betwijfel of hij het beseft. Maar de verwerking zal we nog even duren .... heb gewoon de tijd niet. ik vrees mijn klop te krijgen tijdens de Kerstvakantie : gedaan met de examens van de kinderen, vakantieperiode voor mij, de feestdagen die we niet samen zullen doorbrengen ....

Cindy

RE: overlijden vader

Berichtdoor Cindy » 01 dec 2007, 14:49

Aan M.
Als ik je verhaal lees is het idem aan het mijne. Het verdriet om de overleden ouder terwijl je de andere ouder moet plaatsen wegens Altzheimer. In feite maak je kennis met 2 x verdriet. Ook het feit dat je de dood niet met de resterende ouder kan verwerken is extra belastend. Mijn ouders waren 58 jaar getrouwd, deden alles samen en waren voor ons een steun in goede en kwade dagen en omgekeerd. Toen mijn vader gestorven was heeft mijn moeder emotioneel geen gevoelens getoond, wij hadden geen vermoeden of ze het wist of niet? Omdat wij het in haar plaats zouden kunnen verwerken zijn wij naar bijeenkomsten van Altzheimer geweest waar wij de nodige steun kregen.
Nu nog heb ik het gevoel dat ik er alleen voorsta. Je kan geen zinnig gesprek hebben en het gemis aan de overledene blijft. Alvast veel sterkte gewenst!

anne

RE: overlijden vader

Berichtdoor anne » 03 dec 2007, 22:03

beste mevrouw,
Je hoeft je zeker niet te schamen om je verdriet voor je vader,dat bewijst dat je hem nog altijd mist en hem graag zag.Afscheid nemen van iemand die je lief had is en zal altijd moeilijk blijven,denk er aan dat ook je ouders in je kinderen blijven voortleven als dit een troost kan zijn.

M.

RE: overlijden vader

Berichtdoor M. » 04 dec 2007, 13:06

Inderdaad Cindy, we zitten met ons dubbel verdriet. Mijn vader beseft heel goed dat ons mama er niet meer is, maar begrijpt het allemaal niet goed. Hij heeft haar zien afzien 6 weken in het ziekenhuis, en nu is ze er plots niet meer. We ( de kinderen ) hebben ons best gedaan hem zoveel mogelijk te betrekken in het afscheidsproces, zijn met hem onmiddellijk naar haar sterfbed geweest, naar het morturarium, later naar de crematie .... hij had veel verdriet net zoals wij hadden. zijn steun na bijna 50jaar is hij kwijt. Wij proberen hem zo veel mogelijk te bezoeken, te praten. Soms is hij vergeten dat ze overleden is en is hij boos dat hij niet naar huis mag. Het is echt heel moeilijk om te rouwen met de extra zorg over hem. Daarbij komt dan al het administratieve ( banken, notaris, verkoop appartement ... ) waar hij geen benul meer van heeft zodat ik daar ook mee belast wordt. Vandaag een klein lichtpuntje in de duisternis: aangezien de plaatsing van ons papa onverwachts waren we maar zeker voor 1 maand opname in het super-rushuis waar hij nu verblijft. Hij mag al zeker een maand langer blijven aangezien er een andere bewoonster zwaar ziek is opgenomen en deze kamer voorlopig? vrij blijft. Laat ons hopen dat hij hier mag blijven want anders zal het weer een hele aanpassing zijn voor hem.

Cindy

RE: overlijden vader

Berichtdoor Cindy » 05 dec 2007, 10:16

Ik hoop dit ook voor je vader. Maar je moet steeds de beste oplossing zoeken. Een plaatsje in een rusthuis vinden is niet gemakkelijk want dikwijls is er een lange wachtlijst. Nochtans is het onze taak als kinderen om hun zaken zo goed mogelijk verder te zetten en voor hen te blijven zorgen. Als je dit goed hebt volbracht zal je ook een zekere voldoening en rust vinden.

Gast

RE: overlijden vader

Berichtdoor Gast » 05 dec 2007, 19:28

Het is bij mij 11 jaar geleden dat mijn vader overleed. Hij was 49. Ik was 20. Plots werd alles anders. Ik heb na zijn dood geen enkele verstandige beslissing meer genomen vind ik. Ikzelf ben ook direct veel serieuser/sceptischer geworden. Erg is ook dat hij niet meer kan genieten van zijn 2 kleinzoontjes (5 en 7 jaar). Zijn eigen vader was 80 en was er het hart van in dat hij zijn eigen zoon overleefde. Vorige week is hij zelf gestorven, rond dezelfde tijd. Toen ik hem zag, was het voor mij een herkenbaar beeld, alleen 11 jaar later en 42 jaar ouder. Maar er zijn nog altijd mensen die vele ergere dingen meemaken.

Katy

RE: overlijden vader

Berichtdoor Katy » 07 dec 2007, 02:46

Opa is dood.
Mijn vader is gisteren plotseling overleden, hij was 66 jaar.
Mijn zoontje is 2 jaar en 9 maanden en ze waren zo dikke maatjes.
Straks ga ik het hem vertellen.
Het doet zo'n pijn dat ze elkaar niet beter en langer gekend hebben.
Kerstmis zal dit jaar helemaal anders zijn, net nu dat mijn zoontje het echt begint te beseffen...
Vanaf nu zal opa een ster aan de hemel zijn.

Veel sterkte allemaal.
x

mams

RE: overlijden vader

Berichtdoor mams » 07 dec 2007, 20:14

Zoveel verdriet, zoveel pijn...

Vandaag vertrekt een papa naar zijn werk, hij valt van de stelling en is op slag dood, hij laat zijn mama, zijn vrouwke en zijn twee schatten achter, verschrikkelijk gewoon,

Het is nu net geen 2 jaar geleden dat mijn lieve schoonmama stierf aan longkanker, 51 jaar, de dag voor haar verjaardag, zij is 8 maand ziek geweest, ik ben 8 maand zwanger geweest, ben één maand te vroeg bevallen van mijn zoontje, twee later is ze gestorven....

Vandaag is haar broer overleden...


c.

RE: overlijden vader

Berichtdoor c. » 11 dec 2007, 20:01

Hallo,

Eerst en vooral sterkte aan iedereen die een dierbaar iemand heeft
verloren.
Mijn vader is (26 december 1995) op 40jaar aan longkanker gestorven.
Ik was toen juist 15 jaar geworden (25 december), is nu bijna 12 jaar
geleden en toch is het alsof het gisteren was. Rond deze tijd heb ik het
wat moeilijk, ook misschien omdat wij over een viertal weken ons tweede
kindje verwachten. Alles is eigenlijk heel snel gegaan, 3 maand wist hij
dat hij kanker had, ik hoor hem nog altijd zeggen dat hij niet op mijn
verjaardag wou sterven, iets na middernacht is hij naar het ziekenhuis
gegaan en is hij stilletjes van ons geen gegaan.
Wat zou hij trots geweest zijn op zijn kleinkinderen.
Toen ik zwanger was van ons eerste kindje is mijn grootmoeder overleden,
( mijn vader zijn moeder), aan borstkanker, 3.5 jaar geleden. We konden
net nog vertellen dat haar eerste achterkleinkind op komst was, de dag
nadien kregen we telefoon dat ze was overleden.
Ik mis hen dagelijks.

groetjes
c.

laur

RE: overlijden vader

Berichtdoor laur » 18 dec 2007, 16:12

Hoi Katy,


Ik schreef al eerder dat mijn vader op 52jarige plots is doodgevallen, zo'n 2 jaar geleden.
Nu op 6 december (vermoedelijk ook jouw vader zijn sterfdag) viel mijn man zijn nonkel dood op de oprit van zijn dochter. Zijn dochter woont 2 huizen naast ons en ze kwam bij ons aankloppen dat haar vader op de oprit lag en dat ze de 100 had gebeld.
Onmiddellijk daar naartoe, hij lag op zijn gezicht, hem omgedraaid maar zag toen al blauw, proberen te reanimeren maar helaas......
Hij was net 60 jaar. Ik zelf herbeleef alles opnieuw omdat mijn vader ook zo is gestorven en ik na 2 jaar nog steeds in mijn rouwproces zit!!

Ik wens je veel sterkte! De pijn gaat nooit weg maar je kan het enkel proberen een plaatske te geven in je leven!

ijsblokje

RE: overlijden vader

Berichtdoor ijsblokje » 23 dec 2007, 20:57

Sterkte iedereen! Ik ben mijn vader verloren toen ik 17 was, ondertussen al 7 jaar een half geleden. Mensen zeiden me dat het zou slijten met de tijd maar niets is minder waar, hoe langer het geleden is hoe harder ik hem mis. Ik heb ondertussen een dochter van 16 maand en vind het verschrikkelijk dat ze nooit haar opa gekend heeft (haar enige opa ook, ben alleenstaande). Vooral met de feestdagen komt alles terug boven... Denk vaak aan hoe het was en aan hoe het nooit meer zal zijn. Bij het liedje papa van stef bos barst ik nog steeds in tranen uit, ook bij andré hazes, zijn lievelingsmuziek. Het is moeilijk om er mee om te gaan vooral omdat het zelfmoord was en ik nooit afscheid heb kunnen nemen maar het leven gaat voort.

Toch nog prettige feesten iedereen.

heidi

RE: overlijden vader

Berichtdoor heidi » 24 dec 2007, 16:09

Ik ben blij dat er hier zo'n topic bestaat, ik heb mijn vader verloren deze zomer op 8 augustus, op net 65 jarige leeftijd aan kanker. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk en dan moet ik huilen. Ik ben voor één ding zeer dankbaar en dat is dat hij mijn twee zoontjes (nu bijna 4 jaar en 21 maanden)heeft gekend. Wat ik dan weer jammer vind, is dat mijn zoontjes zich niet veel zullen herinneren van hun pepé, al praat de oudste er soms nog over. Vandaag waren we bloemen op zijn graf gaan zetten (hij is gecremeerd, het is dus zo'n klein koffertje) en hij vroeg of pepé nog terug kwam. Hij zit in een periode waarin hij sporadisch over de dood spreekt. Ik vind het fijn als mijn oudste zoon over mijn vader vertelt. Ik probeer hem levendig te houden, zijn doodsprentje met foto staat op de kast naast een kaars.

Zeker rond de feestdagen is het extra hard, maar ik probeer toch blijdschap te laten overheersen voor de mooie dagen die we met hem gekend hebben.

Aan iedereen nog veel sterkte.

Katy

RE: overlijden vader

Berichtdoor Katy » 27 dec 2007, 03:06

Hallo Laur en alle anderen,

Ik begrijp wat jullie voelen. Je kan het alleen maar begrijpen als je het zelf meegemaakt hebt.
Ik wens jullie veel sterkte.
Sommige momenten gaat het goed en kan ik het een beetje plaatsen, andere momenten ben ik helemaal niet sterk.
Mijn vader heeft een heel ongelukkige jeugd gehad, moeder overleden in een concentratiekamp als hij een babytje was en hij is opgegroeid in een weeshuis zonder liefde en genegenheid.
Dat maakt me nu zo verdrietig, waarschijnlijk omdat ik nu mijn zoontje zie en denk dat papa op die leeftijd al geen liefde meer kreeg...
Veel liefs
Katy

AnneMie

RE: overlijden vader

Berichtdoor AnneMie » 04 jan 2008, 11:32

mijn vader is op 11 juni ll overleden, hij had kanker maar is in feite overleden omdat hij het opgegeven heeft denken we, ze hadden zijn voet afgezet en dat heeft hij nie meer kunnen verwerken...

naast het verdriet voel ik me zo vlak, ttz ik kan nergens meer enthousiast meer over zijn, kan ook niet uitbundig zijn, hebben jullie dat ook ?
gelukkig is er mijn dochtertje van bijna 2 jaar , een lieve man en een hechte familie

maar toch....het blijft zo lastig, de tranen zitten altijd hoog

Sylvia

RE: overlijden vader

Berichtdoor Sylvia » 05 jan 2008, 09:50

Mijn mama is gestroven in spanje aan een hersenbloeding op 18 april 1987, ik was toen net 4 jaar geworden. Mijn vader (als je het zo kan noemen) heeft me gewoon daar, in spanje, achter gelaten tot hij zou bekomen zijn van de slag!!!!.

Mijn grootouders zijn helemaal met de auto tot spanje gereden om me daar op te halen, maar de mensen bij wie ik daar was wouden me pas meegeven als mijn grootouders officiele papieren toonden dat ik hun kleinkind was. Dus helemaal terug tot belgie en weer naar spanje. Uiteindelijk heb ik daar 7 dagen gezeten, en ik herrinner me nog dingen daarvan hoor. Gelukkig heeft mijn vader daarna alle rechten verloren en ben ik geadopteerd door mijn grootouders (moeders zijde wel te verstaan he)

Het trauma om bijde ouders te verliezen is groot, zeker als je het je zo goed nog kan herinneren.

Gelukkig zal ik nooit mijn kind in de steek laten, zeker niet als het het moeilijk heeft. Je laat je kind niet achter.

Mijn vader loopt hier nog ergens rond op aarde, maar wat mij betreft ben ik op 18 april 1987 op 4jarige leeftijd wees geworden.


Terug naar “Overlijden”