Talle

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 05 dec 2005, 21:13

Hallo iedereen.
Ons Tale is afgelopen donderdag 1 december gestorven. Zij was onze prachtdochter van amper 14 weken oud. Maar in die 14 weken heeft ze meer meegemaakt dan sommige personen in een hun heel leven doen. Zij had afwijkingen van haar nietjes, hartje, hersentjes en was geboren met een open lipje; maar dat is nu bekeken alleen maar bijzaak. Als je het verhaal van ons Talle volledig wil lezen kom dan gerust eens een kijkje nemen op haar website www.talle.be.
Nu is mijn vraag naar jullie toe: hoe kom je ooit het verlies van je kleintje te boven? Ik heb het zeer moeilijk om te aanvaarden dat ik ze na morgen nooit meer kan aanraken, nooit meer een kusje kan geven, nooit meer een flesje geven, nooit meer haar lachje zien,..... allemaal dingen die sommige zo vanzelf sprekend vinden.
Ik ben wel blij dat ik nadat ze gestorven is ze nog heb kunnen wassen en aandoen. Ze ligt ook bij ons thuis in haar eigen wiegje zodat we ze nog eventjes bij ons hebben, ik denk dat het ons gaat helpen bij het verwerken van haar dood. (hoop ik toch). Haar grote broer Obe heeft gelukkig het besef nog niet dat ze er na morgen niet meer gaat zijn. Het is voor hem dat we door moeten.

Saartje

Talle

Berichtdoor Saartje » 05 dec 2005, 23:12

Beste Daisy en Philip,

ik ben zonet een kijkje gaan nemen op de prachtige site die jullie voor Talle gemaakt hebben. De tranen sromen over mijn wangen. Wat een lief klein meisje was zij.... Er zijn haast geen woorden voor. Ik wil je heel graag raad geven. Een antwoord op jouw vraag over hoe ermee om te gaan. Maar ik vrees dat daar geen antwoord op is. Het is nog geen 3 maanden geleden dat ik mijn kleine Simon* verloor dus ik ben zelf nog volop aan het rouwen. Ik vrees dat het met de dag moeilijker zal worden. Ik zeg dit niet graag, maar zo ervaar ik het alleszins. Hopelijk vinden jullie dus veel steun bij elkaar. Praat er zoveel mogelijk over. Thuis of hier op de site... Jullie zullen zien dat een luisterend oor zeer belangrijk zal zijn in de komende dagen, weken, maanden, jaren,...
Koester de mooie herinneringen aan Talle
Heel veel sterkte toegewenst,
Saartje, mama van Simon*

Gast

Talle

Berichtdoor Gast » 05 dec 2005, 23:45

Beste Daisy en Philip, ouders van Obe en Talle*,
Ik heb zojuist jullie site bekeken en globaal jullie verhaal gelezen. Het werd me emotioneel te veel om alles precies te lezen en de fotoÕs te zien. Mooie fotoÕs van jullie met Talle* en de laatste fotoÕs die bij mij ook weer zoveel omhoog brengen want onze Isabelle* lag ook zo in het ziekenhuis met alle slangetjes en monitoren.
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen. Dat jullie samen kunnen praten of stil zijn. Dat jullie steun krijgen uit jullie omgeving en dat jullie hier ook iets van steun ondervinden.
Marion, mama van Isabelle* en Am¿lie

caro

Talle

Berichtdoor caro » 06 dec 2005, 08:44

beste Daisy en Philip,
zoals beloofd brand er hier vandaag een kaarsje voor de lieve Talle.het heeft me wel zwaar te pakken, ik denk heel vaak aan haar.heb al een paar keer een klein berichtje nagelaten op het forum(shisis) en jammer genoeg staat ze nu onder een ander forum. hoe je moet omgaan met je verdriet,ik weet dat echt niet..ik heb het wel zelf niet meegemaakt maar kan het me heel goed voorstellen dat je kapot gaat van verdriet.echt gelovig ben ik niet,maar er is wel iets,denk ik..er is mischien wel een God,maar, hoe komt het dan dat er zulke dingen gebeuren? waarom laat hij dan zulke dingen toe? dan twijfel ik terug..dat de kleine talle niet veel geluk gehad heeft in haar veel te korte leventje op gebied van gezondheid ,dat staat vast. maar op gebied van lieve ouders en fam.heeft ze dan heel geluk gehad. ze is altijd met de beste zorgen en met heel veel liefde omringt geweest.dat ze moedig was,heeft ze ook van geen vreemden,hoe jullie over haar praten..zelfs in de moeilijkste dagen .jullie hebben gedaan wat je konden maar het was gewoon een oneerlijk strijd.straks nemen jullie afscheid van haar en zal het hier ook heel stil worden.maar blijf over haar praten,(ik weet zeker dat jullie dat zullen doen) en zo zal ze altijd verder blijven leven in gedachten.en ja,de grote broer is er ook nog,wat gaat er door het hoofd van dat mannetje.heel veel sterkte straks en weet dat ze ook in ons hart zit. heel veel liefs,Caro en fam.xx

Els

Talle

Berichtdoor Els » 06 dec 2005, 09:36

Daisy & Philip,

Ik heb jullie verhaal gevolgd via augustus-baby's en via Talle's website.
Ook al ken ik jullie niet, toch leef ik enorm met jullie mee. Mijn dochtertje is ook van augustus en het doet al enorm veel pijn als ik nog maar denk wat het zou zijn haar te verliezen. Dus ik kan me een beetje inbeelden wat een onbeschrijfelijk verdriet jullie zullen hebben. En inderdaad, jullie moeten verder voor Obe. Maar ik ben er ook zeker van dat jullie liefde voor hem jullie hiervoor genoeg kracht zullen geven.
Hoe je het verdriet om Talle moet verwerken? Dar kan ik jullie ook niet mee helpen. Maar op dit forum je verhaal komen doen is volgens mij al een zeer goede stap want de herinnering aan Talle moet levend blijven.
Ik wens jullie in alle geval al enorm veel sterkte toe.
Veel liefs,
Els & fam.

Sophie

Talle

Berichtdoor Sophie » 06 dec 2005, 09:48

Beste Daisy en Philip,
Ik wens jullie heel veel sterkte. Jullie zullen dit zwaar verlies moeten verwerken op jullie manier en deze website maken voor jullie kleintje is al heel veel en een grote stap in de goede richting.Mijn man heeft ook dag en nacht gewerkt na ons dochters overlijden, aan de muziek id kerk, een mooie dvd ineengestoken, een prachtige tekst op haar gebedsprentje. Ik daarentegen kon de eerste dagen niet meer doen dan daar zitten en veel huilen, maar nu anderhalve maand later probeer ik gewoon mijn hart en gevoel te volgen, met nog heel zware dagen die mekaar afwisselen, maar ook betere dagen waarop je het verlies kan dragen en het een plaatsje kan geven. Ik lees heel veel over engelen en over verhalen van andere moeders die dit moeten meemaken. Het steunt mij. De boeken van Manu Keirse (oa boek over hoe omgaan met de broer/zus, want die maken ook veel door) zijn een goede leidraad. Je zal zien dat rouwen een gans proces is en je er best gewoon door gaat, geen omwegen neemt, want dan stel je het alleen uit. En vergeten zal je nooit niet, en dat is ook goed, wel pijnlijk, maar zolang het pijn doet, zolang leeft je kindje verder in jou en in je hartje. De liefde voor Talle is zo groot, zo groot ook zal je verdriet zijn.Veel sterkte aan jullie, praat veel met mekaar, slaap met haar knuffeltje, koester de mooie foto's en vooral je hart en je gevoel volgen. xxx

Veroniek

Talle

Berichtdoor Veroniek » 06 dec 2005, 10:02

Lieve Daisy en Philip,

Ik heb een stukje van jullie verhaal gelezen, maar kon niet verder. Wat een ellende allemaal, steeds weer nieuwe hoop krijgen, en dan steeds weer slecht nieuws en dan uiteindelijk toch nog jullie kleine vechtertje moeten loslaten. Ik vind het zo verschrikkelijk.
Als ik dit allemaal lees, dan voel ik toch ergens een opluchting dat wij de keuze hebben gemaakt om Jitse* en Senne* dit te besparen, dat zij dit allemaal niet hebben hoeven meemaken. Wij wisten van tevoren, ook al kon niemand concreet veel voorspellen, dat hun leven min of meer op een gelijkaardige manier zou zijn verlopen als dat van kleine Talle.

Het is onmenselijk, ondraaglijk. Ik hoop dat jullie veel steun krijgen van elkaar, van jullie omgeving, en niet alleen nu en de komende maand, maar ook daarna.

Heel veel warme groeten,
Veroniek


Ann

Talle

Berichtdoor Ann » 06 dec 2005, 11:03

Daisy en Philip,

Ik ken jullie niet persoonlijk maar wel oma Marie-jeanne. Ik kom net van de engelenmis van jullie prachtig dochtertje. Ik ben er helemaal stil van en heb enorm veel bewondering voor jullie. De tranen rollen over mijn wangen telkens ik aan jullie denk. Ik wens jullie veel sterkte en hoop dat jullie je kunnen optrekken aan jullie andere lieve schat,Obe.

Als ik in de toekomst naar de sterren kijk, zal Talle in mijn gedachten zijn.

Ann

Talle

Berichtdoor Ann » 06 dec 2005, 20:48

An angel in the book of life
wrote down an infant's birth
and mentioned as he closed the book
... too beautifull for earth.

@Daisy en Philip

Talle

Berichtdoor @Daisy en Philip » 07 dec 2005, 10:22

Wij hopen dat je af en toe nog eens bij de aug.baby's komt piepen, daar staat een forum voor jullie tav Talle
Veel sterke met jullie verlies

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 08 dec 2005, 13:42

Vandaag zijn we naar haar grafje geweest.
Het is raar. Beseffen doen we het nog niet echt. Het eerst wat ik gedaan heb toen we daar aankwamen, is gekeken naar de stand van de zon. Gelukkig heeft ze de ganse dag de zon op haar grafje staan. Dat is iets wat ik wou, de zon. Zij was mij 2de zonnetje, en nu wil ik dat de zon haar warmte geeft. Ook al weet ik dat dit niet echt kan, maar het geeft mij toch een beetje gerust stelling.
We hebben ook telefoon gehad van dr. Jorens. Wij hadden naar hem een kaartje gestuurd met daarop de boodschap, dat we hem bedankten omdat hij zo hard voor ons Talle gevochten had. Hij was er volgens mij door ontroerd, want hij heeft ons ontzettend bedankt voor dat kaartje en ons nog veel sterkte gewenst.

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 09 dec 2005, 07:06

Dag Veroniek.
Zou ik mogen weten met welke afwijking jij geconfronteerd werd.
Welke afwijkingen zouden je kindjes dan hebben?
Bij ons wer er namelijk altijd gesproken over open rugje, waterhoofdje enz.... maar ik denk dat ze dit zelf nooit hadden verwacht.

Groetjes Daisy, Philip, Obe en Talle

Veroniek

Talle

Berichtdoor Veroniek » 09 dec 2005, 08:05

De oorzaak kun je vinden onder het topic Jitse* en Senne*: de oorzaak. Ik zal het even uppen. Het hele verhaal kun je trouwens lezen op onze website: www.enteltje-jitse.be

liefs
Veroniek

Cin

Talle

Berichtdoor Cin » 09 dec 2005, 15:06

@Daisy en Philip en Obe

Bij deze wil ik jullie nogmaals heel veel sterkte toewensen in deze periode. Ik heb ook een berichtje op jullie site nagelaten. Samen met mijn zoontje en man denken we heel vaak aan jullie, daar mijn man ook de spierziekte sma heeft, maar wel type 3. Ik had je graag een paar vraagjes gesteld als dat zou mogen.
Ik zal mijn emailadres achterlaten.
Ik wil je wel zeker niet verplichten.
Lieve groetjes
Cin
cindydetroyer@hotmail.com

CIn

Talle

Berichtdoor CIn » 09 dec 2005, 15:07

Oeps ik zie dat ik op iemand verkeerd heb geantwoord. Toch wil ik jullie heel veel sterkte toewensen. Srry voor mijn verkeerde tekst.
Lieve groetjes
Cin

marieke

Talle

Berichtdoor marieke » 10 dec 2005, 20:20

Hallo Daisy en Phillip;
Spijtig genoeg heb ik ook iets gelijkaardigs meegemaakt. Mijn zoontje werd op 13-10-2005 geboren met net dezelfde afwijkingen als jouw kindje, ook de kleine hersenen, het hartje en de nieren. Hij had wel geen open lip. Toen ik beviel was ik 21 weken ver...
Hij had trisomie 13. Heb jij al een diagnose gekregen?
We weten pas sinds 1-12-2005 dat we geen drager van de ziekte zijn dus dat het niet erfelijk is.
Ik wil je bij deze heel veel sterkte wensen en de meesten van ons weten wat je meemaakt...
Wat wel is, niemand kan je zeggen hoe met je verdriet om te gaan, iedereen verwerkt dat op een andere manier...Het doet veel verdriet en het heeft heel veel tijd nodig...vergeten doe je het nooit meer...het is een deel van jou en dat is iets wat je moet leren aanvaarden.
Zelf ben ik bijna twee maanden thuis geweest en pas een week aan het werken.
Het is heel moeilijk voor mij om terug onder de mensen te komen. Je moet weten dat bij ons op het werk heel veel dikke buikjes rondlopen...ik gun het hun, daar niet van, maar de confrontaties zijn er wel...
als je iets kwijt wil of vragen hebt, schrijf ons gerust.
Veel sterkte en misschien tot gauw

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 10 dec 2005, 21:02

Dag Marieke.
Bij ons was sprake van trisomie 15 en monomie 12, of zoiets. Ik heb zoals je in het dagboek kunt lezen een gebalanceerde translocatie. Omdat ik zelfstandige ben, kon ik het mij niet permiteren om lang te sluiten. 10 dagen na mijn bevalling ben ik terug beginnen werken. Ook omdat ons Talle nog in het ziekenhuis lag wou ik terug beginnen werken. Ik zou wel verlof pakken als ze naar huis mocht komen. In de voormiddag werkte ik, dan tussen de middag vlug naar het ziekenhuis om haar eten te geven, dan terug naar huis naar mijn zoontje, nog even werken in de namiddag en dan 's avonds terug naar het ziekenhuis. Moet even naar mijn zoontje nu de rest zal voor morgen zijn

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 11 dec 2005, 11:42

Dus je kunt al raden wat voor een gejaag dat was.
Alledagen het zelfde liedje, op den duur stond ik gewoon te bibberen op mijn benen als ik een klant zag aankomen.
Toen Talle dan in A'pen is opgenomen ben ik gestopt met werken, maar ik ben van plan om woensdag terug te beginnen. Allez het zal van moeten zijn.

caro

Talle

Berichtdoor caro » 13 dec 2005, 09:06

liefste Daisy en Philip,
volg al van de laatste dagen van haar veel te korte leventje het verhaal van de kleine talle. zij heeft een hele grote indruk bij mij nagelaten en ik vergeet haar niet. denk nog dagelijks aan haar ook al ken ik haar niet. niet enkel voor ze stierf en op de dag van de engelenmis,maar nu nog steeds,brand er hier een kaarsje voor haar.
ik heb nooit zo een zwaar verlies gehad,dus kan ik het me enkel proberen in te leven...het lijkt verschrikkelijk hard.heb zelf kids en mag er eigenlijk niet aan denken...als ik me weer es boos moet maken op één van mijn bengels,denk ik aan haar,kan ik alles beter relativeren..want het zijn allemaal eigenlijk schatjes,jammer dat Talle die kans niet kreeg om met haar grote broer kattekwaad uit te halen. want aan grote broer zijn gezichtje te zien is hij daar waarschijnlijk wel voor te vinden,ziet er een ongelooflijke sloeber uit.een heel mooi manneke. dat mag ook al es gezegd worden want het kind maakt het eigenlijk ook maar allemaal mee. ik wens jullie ongelooflijk veel sterkte x caro

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 13 dec 2005, 12:13

Bedankt Caro,
We krijgen steeds meer en meer mailtjes binnen over ons Talle. Ze laat blijkbaar bij veel mensen een sterke indruk achter. Ze was inderdaad een sterk poppetje, ook al zag ze er erg fragiel uit.
Wij zijn gisteren nog eens terug naar het ziekenhuis geweest, en hebben daar nog eens goed met de dokters gepraat. Dit deed zo'n deugd. Nu zijn we ook weer meer te weten gekomen over hoe ze op de intensieve terecht is gekomen.
Haar grote broer is inderdaad een grote sloeber. En hij weet ook dat we nu geen energie hebben om op hem te grommelen, dus profiteerd hij er nu gretig van om extra kattekwaad uit te halen.
Maar het is zoals je zegt, hij werd een tijdje vergeten en toch maakte hij alles van kortbij mee. Hij vraagt ook nog geregeld achter zijn zus, maar hij weet dat zus nu een sterretje is. Maar of hij alles ook snapt is wat anders hé!!!

Groetjes Daisy, Philip, Obe en Talle

Gast

Talle

Berichtdoor Gast » 13 dec 2005, 12:35

Ik vind Talle's website niet terug.

Veel sterkte alleszins!

Gast

Talle

Berichtdoor Gast » 13 dec 2005, 13:35

Aan hierboven,
Ik heb zojuist nog op de site van Talle* gekeken; hij doet het hoor, laadt alleen iets langzaam, misschien vandaar.
www.talle.be
Sterkte nogmaals aan de ouders en broertje van Talle*

Veerle, mama van Ilona*

Talle

Berichtdoor Veerle, mama van Ilona* » 14 dec 2005, 20:07

Lieve ouders van Talle,

We willen jullie heel veel sterkte toewensen.

Ons dochtertje is 3.5 jaar geworden, heel die tijd heeft ze gevochten tegen de ziekte Schimke.
Ze is nu al 15 maanden een engeltje, maar het blijft verschrikkelijk moeilijk.
Maar als ik het moeilijk heb probeer ik me ermee te troosten dat ze nu gelukkig is en geen pijn meer heeft.
Maar het gemis om haar nog eens stevig te kunnen vastnemen en te knuffel wordt steeds groter.
Maar ik ben er heel zeker van dat we ooit allemaal terug één zullen worden.

Ik hoop dat jullie mensen hebben waar jullie terrecht kunnen om troost te vinden op moeilijke momenten, dat is heel belangrijk om deze harde strijd te overwinnen.

Veel liefs en sterkte
Veerle, Leon en Ilona*

Ons verhaal kan je lezen op Ilona's site

www.ilona.be

Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle)

Talle

Berichtdoor Daisy en Philip (ouders van Obe en Talle) » 14 dec 2005, 20:12

Dag Veerle, ik ben al eens op de site van jullie Ilona* gaan kijken. Net zoals bij ons Talle vind ik het vreselijk wat jullie dochtertje heeft moeten meemaken. Ik heb hier geen woorden voor.
Ik heb een vraagje voor jou.
Ik voel mij sinds de dood van ons Talle zo moe, gaat dit nog over?
Lieve groetjes Daisy, Philip, Obe en Talle*

Veroniek

Talle

Berichtdoor Veroniek » 14 dec 2005, 20:28

Lieve Daisy,

Het is niet zo verwonderlijk dat je moe bent. Allereerst ben je maanden uiterst waakzaam geweest om toch maar niks voor je kleine Talle* over het hoofd te zien, om er toch maar te zijn voor haar op elk moment. Nu sta je voor de haast onmenselijke opdracht om met dit verlies te leren omgaan. Een mens zou voor minder moe worden!
Geef maar toe aan je moeheid, loop jezelf niet voorbij, wat anderen je ook adviseren. Ik ben zelf momenteel zo uitgeput dat ik nog steeds niet ga werken. Na de dood van Jitse* ben ik gewoon na mijn bevallingsverlof weer aan de slag gegaan, maar nu zou ik dat gewoonweg niet aankunnen. Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik een curettage heb gehad, dan was ik vlug weer zwanger, een zwangerschap die door de angst bijzonder zwaar is geweest, en na 25 weken liep het weer mis.
Nee, ik geef toe aan mijn vermoeidheid, wat mijn omgeving daar ook van vindt. Ik kan gewoon niet meer op een normaal tempo leven en dwing mezelf daar ook niet toe.
Luister naar je lichaam en heb er respect voor, ook al moet je daardoor wel eens iets anders, dat ook wel belangrijk is, aan de kant schuiven.

Veel liefs,
Veroniek


Terug naar “Overlijden”