Het verhaal van kleine Simon

Saartje

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Saartje » 30 sep 2005, 14:57

Vandaag, precies 3 weken geleden, ben ik voor het eerst mama geworden. Maar niet zoals verwacht. Bij de laatste controle kon de gynecologe geen hartslag vinden en uit een echo bleek dat ons zoontje plots niet meer leefde. Daar stond ik dan... 39 weken zwanger, het park, badje en alle kleertjes thuis uitgestald en een dood kindje in mijn buik. Ik moest naar huis, mijn ouders, schoonouders en familie verwittigen, mijn valies opnemen en op een natuurlijke manier bevallen. Een keizersnede was uitgesloten zei de gynecologe.
Simon is om 6.00u 's morgens geboren. Een prachtig kereltje, 51 cm, 3,050 kg. Hij zag er zo vredig uit. Het leek net of hij in mijn armen lag te slapen... Verschillende testen op mij en een autopsie op mijn zoontje konden geen antwoord brengen. Beiden bleken we kerngezond. Er is geen oorzaak te vinden, een beetje zoals bij wiegedood.
Mijn gynecologe heeft net hetzelfde voorgehad en daar hebben wij enorm veel steun van gekregen. Ze wist dat het normaal was dat ik niet op een natuurlijke wijze wilde bevallen en dat ik eerst mijn kind niet wilde zien. Ik was er bang voor. Ze zei dat ik later zou inzien dat een natuurlijke bevalling nodig zou zijn om er daarna beter mee om te kunnen; dat ik dat aan mijn zoon verplicht was, en ze heeft gelijk gekregen. We hebben ook enorm veel steun gehad aan de verpleegsters in het ziekenhuis. De wroedvrouwen stonden te huilen rond mijn bed en op één of andere manier stelde mij dat gerust. Het was voor hen geen routineklus. Ze leefden echt met ons mee. Er werden door de gynecologe fotootjes gemaakt van ons 3 want daaraan hadden wij natuurlijk niet gedacht. En met inkt hebben ze een afdruk van de voetjes en het handje gemaakt en dit aan ons gegeven. We koesteren die kadootjes echt, want ze zijn de enige herinnering die we hebben. Ik kijk er wel 100 keer per dag naar... De afdruk van de voetjes hebben we dan gebruikt voor het geboorte/sterftekaartje te laten drukken en dat is echt heel mooi geworden.
Op 14 september is simon gecremeerd. Ik had nooit gedacht dat ik mijn baby zou meenemen naar huis in een kleine witte urne die nu op een kastje staat. Hoewel het maar 3 weken geleden is ben ik de hele tijd angstig voor een volgende zwangerschap. Ik wil het zeker opnieuw proberen, maar ben er enorm bang voor... Ik heb aan de gynecologe gevraagd om volgende keer vaker gecontroleerd te worden en de laatste maand 3 x per dag aan de monitor gelegd te worden. Ze stemde daarmee in, zei ook dat bij iemand die zoiets meegemaakt heeft er volgende keer zal gezorgd worden dat - als dit niet teveel stress voor de baby met zich meebrengt- de bevalling rond de 38e week zal ingeleid worden om risico's op herhaling te vermijden. Maar toch blijf ik met enorm veel vragen en schuldgevoelens zitten... Wat als het opnieuw fout loopt? Mijn naasten heb ik nu zoveel pijn zien lijden om wat er gebeurd is. Ik voel mij zo vreselijk schuldig dat ik hen zoveel verdriet heb bezorgd, al besef ik heel goed dat ik hier zelf geen schuld aan heb.
Ik hoorde zeggen dat zoiets maar in 4 op 1000 bevallingen voorkomt... Dat het risico dat dit mij een 2e keer zal overkomen zeer klein is. Maar ondertussen hoor ik zoveel verhalen van mensen die hetzelfde hebben voorgehad of die iemand kennen die dit meemaakte.
Ik had nooit gedacht dat het zo laat in de zwangerschap nog zou kunnen mislopen; had mijn boeken over zwangerschap van voor naar achter gelezen, maar telkens het hoofdstuk "Het kan ook foutgaan..." vakkundig uit de weg gegaan. Ik weet nu dus dat het wel degelijk kan foutgaan...
Ik hoop echt dat ik een volgende zwangerschap zal aandurven. Simon zal ook altijd mijn eerst kindje blijven, eeuwig mooi en jong. Geen enkel kind kan of mag hem vervangen. Zij zullen altijd Simons kleinere broertje of zusje zijn. Voor mijn kleine prins heb ik voor eeuwig een luxeplaatsje in mijn hart gereserveerd.
De mensen die mij in de rubriek 'namen' op deze site hebben helpen zoeken had ik beloofd te laten weten wat het uiteindelijk zou geworden zijn. Een zoontje, Simon, dus... al had ik in mijn ergste dromen nooit verwacht dat ik het bij het onderwerp 'overlijden' zou moeten plaatsen ipv op de namensite...

Saartje

Els

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Els » 30 sep 2005, 15:49

Saartje,

eerst en vooral proficiat met je zoontje Simon. Alleen compleet onrechtvaardig dat hij maar zo kort bij jullie kon blijven ... Ik wil jullie héél veel sterkte wensen voor de komende tijd en hoop dat je de tijd en ruimte krijgt om dit alles een plaatsje te geven, want ik denk niet dat je zoiets ooit kan vergeten (en dat moet natuurlijk ook helemaal niet)
Kom hier gerust je hart uitstorten ...
Sterkte,

Els

Ann

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Ann » 30 sep 2005, 16:10

Als je je man verliest,
ben je weduwe
Als je je vrouw verliest,
ben je weduwnaar
Als je je ouders verleist,
ben je wees
Als je je kind verliest
zijn daar geen woorden voor.

Veel sterkte

Anneke

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Anneke » 30 sep 2005, 16:26

Heel veel sterkte...
Ik leef met jullie mee.

Groetjes,
Anneke

Veerle, mama van Ilona*

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Veerle, mama van Ilona* » 30 sep 2005, 17:05

Hoi Saartje,

De tranen liepen over mijn wangen met bij het lezen van je bericht.
Het is verschrikkelijk een kind te moeten afgeven zelf heb ik ons enig dochtertje van 3.5 jaar moeten afgeven, ze heeft al die tijd moeten vechten tegen de dodelijke ziekte schimke.
Het is nu van 11 september een jaar geleden.
En het blijft moeilijk, maar bij ons is het erfelijk en is een tweede kindje niet meer aan te raden, bij jullie vinden ze geen oorzaak, hopelijk zullen er dan voor jullie ooit nog kindjes komen, en zal Simon de grote broer zijn van de anderen en de engelbewaarder van hen.

Ik ben er zeker van dat onze engeltjes het goed hebben in de hemel, en dat we ooit allemaal terug één zullen zijn.

Sterkte Veerle, Leon en Ilona*

www.ilona.be


Saartje

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Saartje » 30 sep 2005, 17:18

Bedankt voor jullie steun. Het doet deugd te merken dat mensen reageren op ons verhaal.
Ilona, ik was net op jouw site aan het kijken...
Het ziet er echt prachtig uit wat jij gemaakt hebt. Ik ben nietzo goed met computers, dus wij hebben ipv een site een boekje laten drukken met foto's van de dikke buik, echo's, foto's van de baby, tekstjes voorgelezen bij de crematie,... Wij proberen het op die manier te verwerken.
Ik wens je nog erg veel sterkte, want wat jij hebt meegemaakt lijkt me nog erger te zijn...
Liefs, saar

Saartje

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Saartje » 30 sep 2005, 17:45

Hierbij een foto van Simon

Gast

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Gast » 30 sep 2005, 20:52

Hij is supermooi... echt een ventje om trots op te zijn...
Veel sterkte met je oeverloos verdriet

Elise

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Elise » 01 okt 2005, 03:58

Wat een prachtig jongetje Saartje, wat een wondermooi kindje...
Wat onvoorstelbaar wreed dat jullie dit moeten meemaken! Mijn hart bloedt en mijn ogen wenen. Ik leef met jullie mee en wens jullie héél veel sterkte ...

Elise

Petra

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Petra » 01 okt 2005, 10:39

Ik heb het hier zo moeilijk mee, wat een mooi ventje is jullie Simon. Woorden schieten me momenteel tekort. Veel sterkte.

nini

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor nini » 01 okt 2005, 11:13

Een dikke proficiat met jullie zoontje. Maar ook mijn innige deelneming. Wat een prachtig, volmaakt kindje. Niet te begrijpen wat er is gebeurd. Ik wens jullie veel sterkte, veel moed, en veel mooie herinneringen aan Simon.

Liefs,

nini

Saartje

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Saartje » 01 okt 2005, 11:21

Bedankt voor jullie steun en lieve woorden.
Hij is inderdaad een prachtig, volmaakt kereltje (maar zegt niet elke moeder dat over haar eigen kind?)
Hierbij nog een fotootje van Simon, samen met zijn trotse mama....

Inne

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Inne » 01 okt 2005, 11:31

Hey Saartje en papa van Simon,
Jullie zoontje is echt een mooi bazeke.
Zijn mondje heeft hij percies van de mama, hé?!
Sterkte nog, en koester jullie herinneringen.
Inne

saskia mama van Ruben* en ons bolleke (27/12/05)

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor saskia mama van Ruben* en ons bolleke (27/12/05) » 01 okt 2005, 11:54

dag saartje,

proficiat met jullie prachtig zoontje,maar ook mijn innige deelneming.
hij is een heel mooi volmaakt kindje,met vind ik ook precies het mondje gelijk de mama!
wij zijn onze Ruben* ook verloren kort na de geboorte door complicatie's bij de geboorte.
dat is nu een 8 maand geleden,het blijft moeilijk.
je probeert ermee te leren leven,soms gaat het soms ook niet!
ik herinner mij één kaartje dat ik gekregen heb na het overlijden van Ruben* van mensen die ik niet ken en daar stond op "ooit schijnt de zon ook voor jullie weer!"
die woorden zijn er bij mij blijven inzitten.
en moet zeggen dat de zon op dit ogenblik steeds een beetje meer schijnt voor ons,ik ben nu terug zwanger van een meisje,een zusje voor Ruben*,nog 12 weken en 3 dagen en het is zover.
ik kijk er met een bang hart naar uit,maar ees ons dochtertje in mijn armen gaat liggen weet ik dat alle angst goed is geweest en hoop ik dat er een enorme last van mij gaat afvallen.

dus saartje,
ook voor jullie "ooit schijnt de zon ook voor jullie weer!"

groetjes en veel sterkte in deze moeilijke tijd!
van saskia,filip,Ruben* en ons meiske (27/12/05)

saartje

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor saartje » 01 okt 2005, 12:18

Lieve Saskia,

ik heb ook jouw verhaal met tranen in de ogen gevolgd en besef dat ook jullie je ongelooflijk machteloos moeten voelen. Bij mijn verhaal treft niemand schuld... al weet ik niet of ik daar nu wel of niet blij om moet zijn. Aan de ene kant weet ik nu dat ik in staat ben om een perfect gezond kind op de wereld te zetten.Anderzijds is er het besef dat, zelfs bij een goede zwangerschap met een gezonde perfecte baby, je ook nooit de zekerheid kan hebben dat dit ook goed afloopt. Maar er is geen reden voor Simons dood. Ik (of anderen) had(den) het waarschijnlijk niet kunnen voorkomen. Bij jullie ligt dat uiteraard anders en dat lijkt me nog moeilijker om te dragen...
Ik had al gelezen dat je opnieuw zwanger bent en leef daarin echt met je mee. Ik hoop dat ik het ook een 2e keer zal aandurven... Ik kijk samen met jullie mee uit naar de geboorte van jullie 2e spruit. Ik duim voor je, saskia. Het kan niet anders dan goed gaan deze keer, dat heb je verdiend! Hou ons zeker op de hoogte!
Een warme, liefdevolle steunknuffel, Saartje

PS: ja, Simon* heeft inderdaad mijn mond. Ongelooflijk hoe een gelijkenis. Ik blijf ervan versteld staan. Hij heeft mijn kin, lippen en neusje en de ogen en het voorhoofd van mijn vriend. Een mooiere combinatie van ons beide konden wij ons niet indenken. Ik heb sinds de geboorte ook opeens krullend haar, wat ik daarvoor nooit gehad heb... Mijn haar springt alle kanten uit, ik kan er werkelijk niets mee aanvangen, maar ik koester mijn krullen omdat ik weet dat het Simons engelenkrullen zij die ik nu met me meedraag. Dat stelt me op één of andere manier gerust. Zo weet ik dat hij over me waakt...

C.

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor C. » 01 okt 2005, 13:58

Wat een prachtig venteke!
Maar hoe jammer wat jullie nu meemaken.
Hoe onrechtvaardig, waarom kan het lot zo wreed zijn?

Toch hoop ik dat jullie ooit weer gelukkig zullen zijn.
Dat jullie kleine Simon als een beschermengeltje over jullie waakt en mekaar misschien ooit in een andere wereld kunnen weerzien...

Héél véél sterkte en moed om dit onmenselijk verdriet te verwerken.
Ik wens jullie uit het diepste van mij hart véél hoop, geluk en liefde toe...

L.

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor L. » 01 okt 2005, 14:15

Dag Saartje,

Ik leef heel intens met je mee want ik weel heel goed hoe je je voelt. Onze zoontjes zijn eerder dit jaar overleden na een vroeggeboorte en het doet nog elke dag enorm veel pijn. Ik hoop inderdaad dat de zon ooit voor ons zal schijnen, maar ik probeer vertrouwen te hebben in de toekomst. Ik hoop van harte dat er ook voor jou en andere mensen zonnige tijden gaan komen.

Veel sterkte,
L.

Sigrid

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Sigrid » 01 okt 2005, 14:46

Saartje, je mag terecht trots zijn op Simon* en ik wens je heel veel sterkte! Simon is trouwens een hele mooie naam. Ondanks dat het vreselijk is dat je dat allemaal hebt moeten meemaken, ben ik blij voor je dat je op een waardige manier van hem kunnnen afscheid nemen en heel goed begeleid bent in het ziekenhuis en door je gyné, dat zal het verwerken draaglijker maken.
Misschien is het maar beter dat er "niemand" schuld aan heeft, want anders zit je ofwel met een enorm schuldgeveoel, ofwel koester je een eeuwige wrok tegen iemand.
Zelf ben ik mama van Mirte*, geboren en overleden na 23 weken zwangerschap. Mirte* had totaal geen overlevingskans, al van in het prille begin zat het fout, maar zij heeft het toch nog zo lang volgehouden.
Nu ben ik terug zwanger, voor eind december, en ik moet zeggen: ik geniet! Ik had dit zelf nooit verwacht, dacht dat ik 9 maanden in panische angst zou leven. Maar uiteindelijk kan ik toch rationeel denken en zeggen van: nee, nog eens zoiets meemaken, kan niet, dit moet goed zitten! Natuurlijk ben ik nog niet bevallen en weet ik ook wel dat er nog altijd iets fout kan lopen. Maar op deze moment probeer ik er zoveel mogelijk van te genieten.

Ik hoop dat je je verdriet goed verwerken, dat je misschien ooit aandurft om terug zwanger te worden en dat ook voor jou de zon gaat schijnen!

Groetjes,

Sigrid

Saartje,

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Saartje, » 01 okt 2005, 18:10

het is echt een hart onder de riem te weten dat zoveel mensen, die -op een manier totaal vreemden maar tegelijk zo vertrouwd en bekend aanvoelen- met ons meeleven. Sigrid, ook jouw verhaal ben ik hier eerder tegen gekomen op de site en het feit dat jij zegt dat je wel degelijk kan genieten van een 2e zwangerschap sterkt mij enorm. Net als bij de andere mama's heb ik ook met jou erg meegeleefd. Ik duim voor je dat het goed afloopt, maar dan ben ik eigenlijk zeker van. Laat ons zeker weten wat voor een prachtig broertje of zusje je Mirte* geschonken zal hebben...
Heel veel sterkte, Saartje

iebe

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor iebe » 01 okt 2005, 18:59

Hé Saartje,

Het is echt een pracht kereltje.
Ik weet wat er allemaal door je heen gaat.
Wij hebben in augustus dit jaar ons kleine spruit moeten afgeven.
Het enige wat er te zien was bij de geboorte was dat de navelstreng dichtgedraaid was.
Maar uit het autopsie verslag hebben we geen 100 percent zekerheid gekregen.
Onze dochter is wel gezond verklaard.
Ik was 20 weken en dah 2 dagen ervoor nog aan de monitor gelegen.
En die bewust dinsdag was het al gedaan.
Hebben samen heel intiem afscheid kunnen nemen in het ziekenhuis en daarna op de crematie.
Wij hebben de urne ook thuis en het geeft iets speciaals.
Wij hebben net als jullie de voet- en handafdrukjes gebruikt voor het kaartje bij de crematie.
Wij staan nu net aan het begin van een nieuwe poging voor een zwangerschap.
We doen het via icsi en hebben nog cryo's zitten.
We hopen dat het weer snel zal lukken, maarde zwangerschap gaat 9 maand zorgen met zich meebrengen.
Ze hebben me wel al verteld dat ik meer op controle zal moeten gaan, ook al hebben ze niets gevonden waardoor ze gestorven is.
En ik kan ook kiezen of ik stop met werken.
De gyn wil me van de eerste dag al thuiszetten.
Voor een geruster gevoel en als er iets is kan ik elk moment naar het ziekenhuis gaan.
Nog één ding, de reactie en de begeleiding op het verloskwartier is wel heel belangrijk.
Wij hadden een hele goede afdeling en dse mensen wisten hoe ze moesten reageren.
Onze vroedvrouw is de laatste 3 kwartier voor de bevalling niet meer uit onze kamer geweest.
We gaan met plezier terug naar de afdeling voor onze toekomstige nieuwe spruit.
Ook al zal het een zware bevalling worden, de mensen waren er prachtig.

Nog veel steun aan elkaar.
Groetjes Iebe

Fien

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Fien » 01 okt 2005, 20:03

Ik zit hier gewoon te snotteren, wat een pijn, zo'n mooi leventje dat geen kans krijgt. Aan Saartje en elke mama die een kindje verliest: veel sterkte!

Gast

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Gast » 01 okt 2005, 21:00

Ik krijg hier echt de tranen in de ogen bij het bekijken van de foto van jullie prachtige Simon.

Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

een diep ontroerde mama

Hadewich

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Hadewich » 01 okt 2005, 22:20

Saartje en papa van Simon

woorden schieten te kort op dit ogenblik....Maar de zon zal inderdaad voor jullie weer schijnen. Koester het moment dat je hem in je armen hebt gehad, de souveniers...zo blijft hij in jullie gedachten verder leven.
Mijn zoontje zou zeggen "Simon is nu een sterretje die toekijkt vanuit de hemel"
Sterkte
Hadewich

sofie

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor sofie » 03 okt 2005, 20:55

je hebt echt een prachtventje. veel sterkte toegewenst. ik weet wat het is om een kindje te moeten afgeven.

Johan

Het verhaal van kleine Simon

Berichtdoor Johan » 04 okt 2005, 08:07

Dag Saartje,
ook de organisatie 'Met lege handen' doet mooi werk - surf eens naar 'www.metlegehanden.be'.


Terug naar “Overlijden”