Pagina 1 van 1

zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 01 nov 2006, 22:02
door Sandra
Mijn kindje is nu 20 weken (gecorrigeerd 11 weken) en doet het heeeel goed. Hij vordert helemaal zoals een kindje van 11 weken zou doen. Hij heeft dus een beetje achterstand als ik vergelijk met baby's van 20 weken, maar als ik naar zijn gecorrigeerde leeftijd kijk doet hij het prima.
Nu geraak ik eigenlijk zelf niet zo goed over zijn geboorte en de weken erna. Ik voel me zo verschrikkelijk verdrietig als ik er aan denk dat ik de eerste dagen niet bij hem kon zijn. (Hij lag in een ander ziekenhuis en ik kon niet mee worden vervoerd volgens dokter). Ik vind het zo erg voor hem dat hij zo lang in die couveuse heeft moeten liggen, en dat hij zo weinig is geknuffeld die eerste dagen en weken. (want ik probeerde wel zoveel mogelijk bij hem te zijn, maar zoals jullie zelf weten, is dat heel anders dan dat hij thuis is). Ik weet ook wel dat de mensen in op neonatologie hun uiterste best hebben gedaan, waarvoor dan ook mijn oprechte dank. Maar ik lees nu af en toe in artikels dat baby's pas optimaal ontwikkelen als ze vaak worden aangeraakt, rondgedragen en geknuffeld en dat de communicatie begint vanaf het eerste moment. Ik geef borstvoeding, maar mijn kindje kijkt mij nu nog steeds niet aan tijdens de voedingsmomenten. (de eerste 3 weken heeft hij via een neussonde eten gekregen). Tja, ik wou dit gewoon even kwijt, is er iemand die hetzelfde voelt? Of overdrijf ik? Ja, ik ben heeeeeeeeeeeel blij met mijn zoon en ik loop niet constant verdrietig rond, alleen af en toe bekruipt me dit gevoel.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 01 nov 2006, 22:32
door Stefanie
Dag Sandra,

mijn premature tweelng heeft ook in de couveuse moeten liggen. De kleinste (dysmatuur) is er nog enkele weken langer moeten blijven. Ook ik probeerde zoveel mogelijk bij hen te zijn. Toen ik eindelijk onze kleinste dochter mocht knuffelen, had ze daar precies geen behoefte aan. Eenmaal thuis lag ze contenter alleen in haar park of wiegje dan bij mij. Ik heb me enorm schuldig en ongemakkelijk gevoeld met deze situatie. Ik herinner me dat ze 8 maanden waren toen ik de kleinste pas leerde kennen en ik met een goed gevoel met haar omkon. Ondertussen zijn ze bijna 3 jaar en zijn alle slechte gevoelens verdwenen en zijn het slechte herinneringen geworden. Nu is de kleinste onze grootste knuffelaar geworden en zie je geen sporen meer van haar harde tijd in de couveuse.

Sandra, het is normaal dat die verdrietige gevoelens je nog een tijd zullen bekruipen maar je zal wel merken dat naarmate jij je kind leert kennen en je kleine spruit jou het wel allemaal zal loslopen.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 03 nov 2006, 20:48
door Nog en Stefanie
Mijn dochtertje heeft ook in de couveuse gelegen, niet omdat ze te vroeg is gekomen, want ze leit 3 dagen op zich wachten. Ik herken dat gevoel zeer goed. Ik heb in begin zitten kolven dat ik onder mijn voeten kreeg van de verpleegsters omdat ik "ook eens wat aan mijn gezondheid moest denken", maar dat was toen in mijn ogen het enige wat ik voor haar 'mocht' doen. Wanneer ook ik met zware complicaties 2 keer werd opgenomen in het ziekenhuis, moest ik stoppen met de borstvoeding, dat kwam er NOG eens bij!!!!!

Wanneer ik nu 's avonds in haar kamertje zit met haar in m'n armen om haar laatste flesje te geven, dan komen vaak die traantjes ook bij mij weer boven.

We zullen er gewoon allemaal moeten tegen blijven vechten zeker.
Maar ik begrijp je goed.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 04 nov 2006, 12:12
door Gast
Hallo Sandra,
Ons dochtertje heeft ook vanaf de geboorte 6 weken op neonatologie gelegen en ik heb mij daar ook al vaak zorgen over gemaakt.
Over de binding moeder-kind. Ik had ook gelezen dat de eerste weken heel belangrijk waren e.d... Ik heb toen ook aan één van de vrouwelijke neonatologen en zij stelde mij meteen gerust. Een baby'tje voelt dat wel dat je er regelmatig bent, ook al kan je hem of haar dan niet vastnemen of knuffelen.
Aanwezig zijn er tegen praten en indien mogelijk eens met je handje over zijn of haar hoofdje, buiktje ofzo wrijven.
Ik denk dat je je daar geen zorgen over hoeft te maken, maar dat het wel goed komt.
Maar ik kan dat gevoel héél goed en ik heb ook regelmatig traantjes gelaten tijdens de nachtvoedingen toen ons dochtertje al thuis was...
Maar ja, je maakt ook wat mee hé en je bent moe en kwetsbaar.
Dus zal dat wel beteren met de tijd.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 04 nov 2006, 14:37
door Nena
Hallo Sandra,
Ons dochtertje werd geborden op 25w en 5 dagen en verbleef 89 dagen in het ziekenhuis. De dokter vertdelde ons dat ze het alleen kon overleven maar het veel gemakkelijker zou hebben indien we veel aanwezig waren. Alhoewel we nog een zoontje hebben van 7 jaar die ook onze aandacht en zorg nodig had, organiseerden wij ons zo dat ze toch minimaal 6 à 8u per dag kon gekangoeroed worden. Natuurlijk werd ze toen niet meer beademd. maar zelfs toen ze nog niet uit de couveuse mocht, zaten we hele dagen naast haar couveuse, liedjes te zingen, onze handen op haar, enz. Natuurlijk was ze een vechtertje, maar de artsen verzekerden ons dat we haar enorm geholpen hadden en natuurlijk ook voor een goede ouder-kind binding zorgden.
Inmiddels is ze bijna 8 maanden (gecorrigeerd 5 maanden). Ik probeer van ons immens geluk te genieten en die negatieve gevoelens over het gebeurde zo weinig mogelijk toe te laten. Zij heeft dit niet gekozen en wij ook niet, het heeft geen zin om daarover te blijven zeuren of treuren. Teneinde die verloren maanden in te halen, ben ik nu 3 maanden in fulltime ouderschapsverlof. Ik denk dat we onze "schade" vlug zullen inhalen.
Veel succes aan iedereen met de kleine wondertjes.
En weet je wat ik ook altijd zeg: "count your blessings", er zijn genoeg ouders met veel mindergeluk dan wij!

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 04 nov 2006, 23:03
door Idem
Bekend gevoel. Mijn zoontje is nu 1 jaar (gecorrigeerd 10 maanden). Ik heb diep vanbinnen nog steeds bittere gevoelens over zijn 'start', maar nu - 1 jaar na de geboorte - zijn de blije mama-gevoelens wel dominant op de bittere herinneringen aan de moeilijke start!

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 05 nov 2006, 22:02
door Gast
Hoi,

Ik heb drie kindjes borstvoeding gegeven en die keken me ook niet echt aan tijdens de voeding. Die waren meer geconcentreerd op het eten dan op wat anders... Daar hoef je je echt niet slecht bij te voelen hoor ;)

Verder wens ik je nog veel geluk met je kindje. 't Is vast een sloeberke.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 06 nov 2006, 10:35
door Gast
Ik heb het er na 5 jaar nog steeds heel moeilijk mee. Ik heb nu wel een goede, band, zoontje is heel aanhankelijk maar het blijft knagen, zeker van die eerste dagen, het is zo onwennig en je laat je doen door het personeel, ik wordt er nog ziek van als ik eraan denk.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 07 nov 2006, 10:20
door Gast
Mijn 2 zoontjes hebben ook bijna 7 weken op neonatologie gelegen. Vooral wat betreft mijn ene zoontje, dat er het ergste aan toe was, heb ik vaak schuldgevoelens, omdat ik er niet altijd kon zijn en hem te weinig kon knuffelen en vastpakken, terwijl hij onderzoeken en prikjes moest ondergaan. Ik heb nog een dochtertje, die mocht ik niet meebrengen, dus waren er dagen dat ik slechts 1 keer kon komen, en ik had geen auto, dus ik moest telkens met de trein en tram over en weer.
In het begin toen ze thuis waren, had ik ook het gevoel dat hij niet graag bij mij was. Ik kon hem zeer moeilijk troosten door hem in mijn armen te nemen.
Nu, 4 maanden later, is dat gelukkig helemaal niet meer zo. Hij voelt zich nog wel goed op zijn gemak in zijn eentje, maar hij is nog veel gelukkiger als hij bij mij is. En allebei mijn zoontjes lachen veel, dus dat wijst er voor mij voldoende op dat het gelukkige babietjes zijn.
Ik denk dat je dat gemis aan contact van de eerste weken later nog wel voor het grootste deel kunt inhalen hoor.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 20 nov 2006, 15:44
door Sasja
ik heb er na vijf jaar soms nog steeds last van. Jelle zal waarschijnlijk mijn enige kindje blijven, dus ik verlang soms echt wel naar een "normale bevalling" met een "normale" gelukkige kraamtijd...

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 03 jan 2007, 14:36
door Gast
Hoi,
mijn zoontje ligt op dit ogenblik ook nog op neonatologie. Ik kom er net vandaag en vertrek binnen een twee tal uurtjes ook weer. Ik vind het echt vermoeiend en heb eigenlijk nog niet echt veel kunnen genieten. Het is een heen en weer gerijd, we waren ook nog lang niet klaar met onze doopsuiker en ik ben mijn fut een beetje kwijt om dat nog in orde te maken, maar hierover voel ik mij dan ook ongelooflijk schuldig want ons kindje verdient uiteraard ook mooie doopsuikertjes. Ik ga mij er straks aanzetten en dan hoop ik dat ze klaar zijn.

RE: zo eenzaam in couveuse

Geplaatst: 03 jan 2007, 15:28
door @15:36
Hallo,hoe gaat het met je zoontje?Was hij veel te vroeg?Mijn zoontje is geboren op 28 weken,856 gr en 32 cm.21 maart 06 is hij geboren en 8 juni 06 namen we hem mee naar huis.Ik weet wat je bedoeld ivm de doopsuiker,had hetzelfde gevoel.Net zo met de geboortekaartjes.We hebben lang nagedacht over wanneer we ze zoude opsturen.Ik vond dat echt moeilijk,als je de kaartjes opstuurd wilt iedereen komen kijken naar je babytje hé.Dus hebben we ze een paar dagen voor dat hij naar huis kwam opgestuurd.Ik had met de winkel van de suikerbonen kunnen regelen dat ik de korf voor de doopsuiker wat langer mocht houden.
Als je wilt praten over iets,wil ik je mijn verhaal wel altijd doen.Ook ivm met mijn zoontje.veel succes nog,
K