een echte schoonmoeder

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 07 jan 2008, 08:25

Ja, sinds t weekend hangt weer grote storm boven ons hoofd. Mijn man was jarig in t weekend. Zijn ma stuurde hem een sms: proficiat met je verjaardag. Hij stuurde terug: bedankt, we zullen dan eens een datum afspreken om er een op te klinken. Zij: doe geen moeite, ik ben een mens van realiteit en niet van komedie. Hij stuurde terug: bedankt voor de mooie verjaardag! Mijn man was boos omdat ze niet gebeld heeft voor zijn verjaardag! Hij vond het geen manieren. (is de eerste keer dat hij zoiets zegt)

Ik vind dat erg voor hem. Ze zoekt steeds ruzie en aandacht. Wat de aanleiding was weet ik niet. Gisteren vroeg ik hem om eens te gaan met de klein naar zijn ouders (ben veel te braaf, maar ja, ik zie die miserie die volgt weer niet zitten) Hij wou niet, had er geen zin in. Ik weet al op voorhand dat hij vandaag door zijn vader zal aangesproken zijn op t werk: zijn ma zal weer niet goed zijn, migraine,... door de problemen. Ik zal weer de boeman zijn alhoewel ik zelf vroeg om te gaan. Ze kan enorm t slachtoffer uithangen.

Hierboven was iemand die zei: spreek eens tegen zijn pa. Heeft geen zin, hij moet spreken naar haar mond anders volgt grote miserie bij hem thuis. Ze duld geen tegenspraak. Ze was ook enig kind en kreeg steeds haar zin. Tegenspraak is ze niet gewoon. Hij moet naar haar mond praten!

Mijn man was echt kwaad in t weekend. Ze verpest zijn verjaardag nu al 3 jaar aan een stuk. Steeds is er miserie. Gelukkig heeft hij het dit jaar eens door. Nu ja, ik weet het al op voorhand: hij zal moeten gaan om te praten en dan zal ze beginnen wenen dat ze zo eenzaam is,... dat ze de klein maar 1x per week ziet (er zijn veel grootouders die hun kleinkinderen zelfs geen 1x per week zien)... Hij zal er dan weer medelijden mee hebben.

Ja, t stopt nooit, telkens begint de miserie opnieuw. Moest ze eens een hobby of vriendinnen hebben, dan zou ze niet zoveel tijd hebben om zoveel te denken, maar ja,...

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 07 jan 2008, 13:32

Ja, deze namiddag is mijn man naar zijn huis om te gaan praten (over t werk?)
Ik zal wel weer door t slijk gehaald worden, want ik ben niet meegevraagd om te gaan praten. Alles gaat weer via...
Ik vind het echt straf, nu ja, ze zal niet meer veranderen.
Hij moet alleen gaan, zo kunnen ze hem eventjes brainwashen.
Zijn vader zei al deze morgen tegen hem dat ik meer naar mijn ouders ga want dat zijn ma daar mijn auto zag staan. Moest ze eens aangenamer zijn zou ik misschien ook meer naar daar gaan maar er is altijd iets...
Sorry, maar moest weer eens stoom aflaten...

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 08 jan 2008, 08:00

Ja, alles was zoals ik voorspeld had. Ze zien hem 1x per week en dat is te weinig. Ik moet meer gaan met de klein want ik ga ook meer naar mijn ouders ermee. Ze ziet telkens mijn auto staan. Twee weken geleden was ze ziek en moest ik een hemd afhalen voor haal schoonvader (cadeau nieuwjaar). Ik deed dat maar bracht de klein eventjes naar mijn ma zodat ik op mijn gemak nog eens kon rondkijken. Ze had in die winkel gevraagd of ik de klein meehad en zei gisteren tegen mijn man: ahja, ze had hem niet mee, waar was hij dan weer? in de auto zeker?

Kijk, ik weet niet meer wat gedaan! Zou je geloven dat ik eraan denk om met de klein te vertrekken, ik ben het beu! Zal zij mijn hele leven bepalen en beheersen en zal mijn man steeds gaan luisteren naar hun miserie? Ik dacht dat hij toch eens volwassen ging worden. Hij zegt dat hij weet hoe ze bestaat maar dat ik moet toegeven dat ik meer naar mijn ouders ga, dat dat wel waar is wat ze zegt.

Wie heeft nog tips, weet niet meer wat gedaan!

Els

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Els » 08 jan 2008, 08:39

Je trekt duidelijk je ouders voor en dat zal altijd wringen bij je schoonouders en gelijk hebben ze. Jou zoontje is evengoed hun kleinkind als dat van je ouders.
Als de balans dudelijk niet correct is dan geef ik hun groot gelijk.

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 08 jan 2008, 09:33

ik geef de opstartster gelijk
wat een kinderachtig mens die schoonmoeder!!
en nog gaan controleren ook waar je auto staat enzo
onbegrijpelijk
en je bent toch dat hemd gaan afhalen dus 't is niet dat je niets voor haar doet he
en vermits ze ziek was kon je je kind moeilijk daar laten he
Wat wil je nu dat je daar niet veel komt? Ik zit in't zelfde schuitje hoor. Ik ga ook liever niet te vaak naar mijn schoonouders.
Ze slaagt haar eigen ruiten in door zich zo te gedragen!!

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 08 jan 2008, 10:20

@ 10.33

Inderdaad, zo redeneer ik ook, ze slaagt haar eigen ruiten in. t Ergste is dat ik mijn zoon vanavond daar moet achterlaten, terwijl er conflicten zijn.


Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 08 jan 2008, 11:06

Zeg dat eens tegen haar. Dat zij de relatie met jouw man op het spel zet. Want als jij weggaat bij je man, dan ziet ze hem zeker niet vaker dan eens per week (waarschijnlijk eerder eens per maand)

Dat ze een hobby zoekt!

die van 10.33

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor die van 10.33 » 08 jan 2008, 11:16

zou idd ni slecht zijn om dat eens te zeggen maar ik weet uit eigen ervaring dat een mens altijd maar z'n mond houdt
ik heb in 10 jaar 1 keer een antwoord gegeven (en echt niets ergs hoor) met als gevolg dat ze toen de volgende dag niet naar mijn dochter (haar kleinkind waar ze meter van is) haar verjaardagsfeestje is gekomen
dat krijg je er dan mee
belachelijke mensen die niet volwassen worden, dat vind ik er van

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 08 jan 2008, 13:46

Ja, ik heb het hem deze middag gezegd. Ook erbij gezegd dat hij dat eens mag vertellen thuis. Mijn ma geeft mij als raad om te doen alsof er niets gebeurd is en tonen dat dat alles mij niet kan maken. Vroeger was dat misschien zo maar t is altijd iets, t stopt niet meer. Ga ik meerdere keren met de klein, dan zal er weer iets anders zijn. Ik zei deze middag ook tegen mijn man: je blijft steeds partij trekken voor je ouders. Hij zei: ja, dat zou jij ook doen, het blijven toch je ouders. Ik dacht dat ik slecht kwam. Je ouders verloochenen, neen, dat zou ik nooit doen maar ten pas en ten onpas hun kant kiezen,...
Wat moet ik verder doen?

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 08 jan 2008, 14:14

Probeer je man wijs te maken dat precies dat ook van hun kant af moet komen. Het blijft toch hun zoon. Dus hij moet ook z'n eigen leven kunnen leiden, zonder dat er misere van komt!
Hij heeft voor jou gekozen, nu zal hij ervoor vechten ook. Dat hij tegen z'n ouders zegt: en nu doe je normaal, anders komen we helemaal niet meer. (hopelijk laten zij dat dan niet zover komen...)

Die schoonvader zou toch beter moeten weten. Als je iemand naar de mond blijft praten houdt het nooit op.

Ik denk dat je best van je man mag EISEN dat hij tegenover zijn ouders altijd JOUW kant kiest. En als jullie dan samen zijn, dan kan erover gepraat worden. Maar het is net als bij kleine kinderen, als de papa nee zegt, zegt de mama ook nee. Ook als ze eigenlijk 'ja' vindt (of andersom natuurlijk) Daarna kun je erover praten, maar nooit waar de kinderen bijzijn.

Veel sterkte. En het is makkelijk gezegd: het kan je niet maken, maar ze vergallen ondertussen wel je gezin.

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 08 jan 2008, 16:04

Ja inderdaad, dat is nu de eerste keer dat ik zo redeneer. Ik kan er gewoon niet meer tegen. Zoals je zegt: iedereen, haar ouders, haar man, haar zoon praten haar naar de mond, ze verandert niet en houdt nooit op! Hij zegt dat hij mijn kant kiest maar ik ben dr niet bij. Ze willen altijd met hem alleen praten. Wat voor dingen zijn dat eigenlijk. Ik ben 30j, getrouwd, heb een kind,... ben dus geen kind meer (behandelen mij wel zo).
Spijtig genoeg, zoals je zegt ziet onze relatie daar enorm van af, voor t moment zelfs t randje.

XX

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor XX » 08 jan 2008, 19:05

Gelukkig woon ik héél ver van mijn schoonmoeder.... haha

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 08 jan 2008, 19:21

Daar moet je eerst eens een stokje voor steken. Als ze alleen met hem willen praten, ga mee. En zeg zoiets als: als jullie met ons willen praten, ga vooral je gang, maar houdt ermee op om tussen ons te komen.
Jullie hebben problemen met mij, ik niet met jullie, praat dan ook maar met mij. We zijn allemaal volwassenen (en dan haar aankijken en een beetje gnuiven misschien haha)

Maar het zal niet ophouden als jullie haar haar zin geven. Sta er als gezin voor, en laat je niet doen door zo'n verwend nest. En zo mag je haar best noemen. Die schellen mogen wel eens van haar ogen vallen. Voel je niet te goed om te dreigen met de kleinkinderen. Zij drijft je weg, je wilt niet wegblijven (is goed om te benadrukken).

Sterkte, en volg dit advies alleen op als je geen andere optie meer ziet, want het kan natuurlijk ook verkeerd uitpakken en echte ruzie veroorzaken. Maar hoe dan ook zal er iets veranderen.

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 09 jan 2008, 07:51

@20:21
Bedankt voor het advies. Het is inderdaad een verwend nest. Gisteren moesten we normaal weg en ging onze baby gaan naar daar. Na zo'n ruzie zag ik het eigenlijk niet zitten om hem daar zomaar af te zetten en te laten en weg te gaan. Mijn hoofd stond er niet naar om een avondje uit te zetten.

Mijn man zei tegen zijn vader dat ik de miserie niet meer aankon. Zijn antwoord: wij ook niet meer, je moeder zit nu al aan de pillen...

Hoe moet het nu verder? Moet ik weeral de eerste stap zetten en gaan met ons kind? Moet ik mijn man alleen laten gaan ermee? Ik weet als ik zal gaan dat zij weer alles zal zeggen, zij heeft altijd gelijk! Ik gaan = weeral toegeven en weeral kruipen. Wat zal het volgende maand dan weer zijn? Is nu al 3 jaar aan een stuk zo.

Wat zouden jullie doen?

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 09 jan 2008, 08:40

Hoe herkenbaar.. Nu ja, hier wel nog net iets anders. Mijn schoonmoeder woont in het buitenland en werd onlangs weduwe. Heel erg voor haar natuurlijk dus hadden we besloten dat ik zou stoppen met werken zodat ze regelmatig eens op bezoek zou kunnen komen.
De eerste keer ging wel. Ik was ziek en kon haar hulp echt gebruiken. Toch vond ze steeds een gaatje om vanalles in mijn gezicht te gooien. Ik be een slechte vrouw, ik mag niet ziek worden, ik moet altijd lachen en mijn man behagen...
Nu kwam ze met Kerst terug en is de bom gebarsten. Recht in mijn gezicht zegt ze dat ik de inderen niet aan kan, een slechte moeder ben, etc. Ik ben uitgevlogen en heb haar gezegd dat het gedaan is. Gelukkig staat mijn man aan mijn kant en moet ze van hem ook niet meer komen.
Maar ja, als alles bekoeld is gaat dat gewoon terug opnieuw beginnen. Ik vrees dat ze de kinderen bij haar op bezoek zal willen voor een week in de zomer maar ik wil dat niet. Ik ontplof nog liever.
Ik heb tot nu toe nog geen oplossing gevonden en vrees voor wat er in de toekomst nog zal gebeuren.
Eigenlijk, en da's erg lelijk van mij, hoop ik dat ze het contact verbreekt en dat ik ze nooit meer hoef te zien.

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 09 jan 2008, 12:32

van 20.21

Hoi! Ik heb makkelijk praten he?
Maar wat ik denk dat je het eerste moet doen, en dat zouden je man en schoonvader ook moeten doen, is stoppen met kruipen.
Dan maar aan de pillen. Baat het niet, schaadt het niet. Ze kan er maar 'normaal' van worden.

Som maar eens op wat zij jou aandoet, en vervolgens wat jij haar aan doet volgens haar. Dat kun je weerleggen toch?
Vraag ze maar eens hoe dat met haar eigen (schoon)moeder in de tijd ging. Stond die elke dag op de stoep? Wat vond ze daar dan van? (Moet je wel opletten dat ze dat ook niet leuk vond natuurlijk anders niet over beginnen)

Laat die bom maar een keer goed barsten. Volgens mij trekt zij dan aan het kortste eind.

Maar dan moet je ook wel mans genoeg zijn om over een week, of twee een gesprek aan te gaan: Wij willen GRAAG contact, maar je moet wel meewerken, dit zijn de 'voorwaarden' (niet zo noemen, want dat klinkt een beetje streng misschien).
Je moet voor je gezin leven, en niet voor je schoonmoeder.

VEEL sterkte!

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 10 jan 2008, 08:17

Bedankt voor de goede raad. Doet echt deugd om eens iemands mening te horen.

Inderdaad, ik zal eens de bom laten barsten. Heb gedacht om zondag tegen mijn man te zeggen dat hij met de klein naar zijn ouders moet gaan maar dat ik niet meega. Dat ik 'niet in staat ben om mee te gaan'. Zo noemt zij het ook altijd. De bom zal dan wel barsten.

Ik zal ze eens goed laten sudderen en volgende week, zoals je zegt, of de week erop ze vragen voor een gesprek. Normaal ga ik zelf maar nu moeten ze maar zelf komen op gesprek. Komen ze zelf, goed, komen ze niet, dan is dat hun eigen keuze.

Ze zal zeker ver gaan, want zij, met haar karakter zal zeker niet aan het kortste eind willen trekken. Ze heeft steeds haar zin gehad (vroeger en nu) en weet van niets beter. Ze zal volgens mij mijn man nog laten kiezen tussen de zaak en mij. Ze is tot alles in staat, geloof me vrij.

Mijn ma zei: je moet ook maar eens zeggen dat je naar de dokter moet van al die miserie.Zou je dat doen?

Met haar moeder kwam ze nooit overeen tot 3 jaar geleden, toen de miserie begon. Nu zijn het 2 handen op 1 buik.
Haar schoonmoeder is spijtig genoeg overleden. Met haar deed ze het ook niet goed, hoe kan het anders. Ze zei dat haar schoonmoeder jaloers was op haar.
Even een korte schets:
Ze leerde haar man kennen. Haar schoonouders kende ze nog niet, ze had ze nog nooit gezien. Op een dag stond ze daar met haar moeder voor de deur. Ze belden aan. Haar schoonmoeder deed open: ja, zei ze, we komen achter jouw zoon, hij krijgt nieuwe schoenen van ons. Stel je voor: eerste kennismaking met je schoonmoeder. Die vrouw was er het hart van in.

Zo kan ik nog uren doorvertellen.

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 11 jan 2008, 16:37

up

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 12 jan 2008, 21:34

Hoi! Ik zou zeker niet zeggen dat je ervan naar de dokter moet. Ik kan me zo voorstellen dat zij daar genoegen uit haalt. Maar ik ken ze niet, en het kan netzo goed zijn dat ze daar inderdaad van schrikt.

Je kunt ze in dat gesprek eens goed de waarheid zeggen: Jouw man vindt ook wel een andere baan, (beetje bluffen) beter salaris betere uren, geen eeuwige schuld (emotioneel of anders) tegenover z'n ouders.
Ze heeft een keuze, een leuke familie, inclusief jou. Of altijd haar eigen zin, en geen contact meer met jou en weinig met je kinderen.

Benadruk even dat je zeker niet jaloers bent, je kunt zat voorbeelden geven waarschijnlijk.

Veel sterkte en laat ze maar even in je sop gaarkoken. Het is misschien wel nuttig om je man volledig achter je te hebben. Vindt hij ook ondertussen dat jullie tegenover je schoonouders 1 front moeten zijn? Groetjes!

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 13 jan 2008, 21:56

Ik wil toch even reageren dat er ook goede en lieve schoonmoeders bestaan, ikzelf heb een hele lieve, mijn zus en vriendinnen hebben dan blijkbaar ook zeer veel geluk, want hier klaagt er niemand hoor.
Ik weet wel dat er minder leuke of zelfs irritante schoonmoeders bestaan,
maar jullie zijn toch allemaal volwassen personen, kunnen jullie elkaar niet gewoon een beetje begrijpen en begrip hebben voor een andere mening.

Gast

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Gast » 14 jan 2008, 11:44

ik leerde mijn man 10 jaar geleden kennen en toen was alles prima: zalige mensen, eens gaan eten, samen genieten van een glaasje wijn of een tasje koffie, ... ze zei wel eens zaken die me niet aanstonden, maar omwille van de lieve vrede, je kent dit wel. had ik toen geweten wat ik nu weet...
toen zijn we getrouwd en begon het al: zij wilde beslissen over de menu van het feest, de locatie, de dj, ... ze zijn zelfstandig en hebben dus wel "relaties te onderhouden". ik heb toen - samen met mijn man gelukkig - voet bij stuk gehouden en we hebben onze zin gedaan met misschien enkele kleine zaken om haar toch een beetje tevreden te stellen.
toen was alles wat ik deed verkeerd: ik kuiste niet met het product waar zij zo tevreden over was, mijn haar was nooit goed (te lang, te kort, opgestoken, los, altijd iets), mijn kledij trok op niks, ik moet make-up gebruiken (ik ben liever "puur natuur" en kan er niet tegen ook)... zo heeft ze ooit eens haar kuisproducten bij mijn thuis gezet, mij naar haar kapper gestuurd en mij enkele kleren cadeau gedaan. op zich misschien wel grappig, maar niet echt, het was ons huishouden, niet het hare!
1e x zwanger: ik mocht niet onder water bevallen, want dat kostte 4x zoveel als een gewone bevalling (heb dan wel een goede hospitalisatieverz, en dan nog, ieder zijn meug zeker?), ik was gek dat ik geen epi wou (die anesthesist werkt nu gratis zeker?), bv was voor de beesten en toen bv niet gelukt was kreeg ik recht in mijn gezicht "oef, ze zal nu tenminste genoeg te eten hebben". onze baby was toen amper een week, dus de emoties lagen nog hoog. btw, het was mijn bevalling en ik heb toch mijn zin gedaan hoor!
met de baby deed ik ook alles verkeerd: ik had te veel verlof opgevraagd waardoor ik mijn c4 echt "verdiende", ik kuiste nog altijd verkeerd waardoor de kleine constant ziek zou zijn, ze moest nog maar kuchen en het was al mijn schuld, enz...
2x zwanger: kindjes kwamen te vlug op elkaar en toch nog bv na de vorige "bekering"?
huisje gekocht: zij zocht mee, gaf er constant commentaar op: te groot, te klein, te veel kamers, hoeveel kinderen nog?, ze ging beslissen welke keuken er moest komen, welk kleur de gevel moest krijgen,... ze hadden ons een beetje gesponsord met de werken, waar we natuurlijk heel dankbaar voor waren, maar zij besliste wie er kwam (zakenrelaties hé, terwijl ik ook stielmannen in mijn familie heb) en wij hadden totaal geen zicht op facturen, wisten niet hoever het stond met het budget, dus nog minder wat we evt nog konden veranderen, zij regelde alles!
toen is de bom echt gebarsten (na een aantal kleinere uitbarstingen gespreid over de jaren): heb haar eens goed de waarheid gezegd (ik zat intussen ook echt aan de pillen), telefoon neergegooid, zelfs toen ze een toenaderings-poging deed.
momenteel zijn we nog een kindje verder (geen reactie op gekregen, en dat terwijl ze al in de materniteit na nr 2 ons gezegd had om er een knip in te zetten) en is het eigenlijk koude vrede, nu liever zo dan constant die kleinerende opmerkingen en bemoeienissen.
nu, @ opstartster, wat we gemeen hebben is een schoonmoeder die haar grenzen niet kent (idd, rotverwend als kind), onze grenzen niet respecteert en geen dochters heeft. ik denk, na alles wat er gebeurd is, dat het nooit meer echt goed kan komen, maar ik kan enkel de raad geven om haar eens goed op haar nr te zetten (echt uitpraten lukt niet met zo'n exemplaar, geloof me) en je daarna tevreden stellen met een koude, kille schoonmoeder die alles afmeet met geld. maar eerst en vooral: ZORG DAT JE MAN JE BEGRIJPT EN ACHTER JE STAAT, dat hij er desnoods voor zorgt dat hij al elders kan beginnen werken, zodat hij weg is van haar invloed
HEEEEEEEEEEL VEEL SUCCES EN STERKTE

verontwaardigd

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor verontwaardigd » 14 jan 2008, 11:52

eerlijk waar Els, ik snap echt niet dat je zoiets durft schrijven nadat je heel het verhaal gelezen hebt. Uiteindelijk, iedereen doet wat hij/zij wil, maar wees volwassen genoeg om de gevolgen erbij te nemen. Weet dat als je tegen iemand onvriendelijk doet, dat de andere persoon daar op zal reageren. Dat geldt ook voor schoonmoeders!

Amélie

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Amélie » 14 jan 2008, 23:17

Ik denk, beste opstartster, dat je eigenlijke probleem (en dus ook de mogelijke oplossing) je man is. Hij heeft voor jou gekozen, en jij voor hem. Niet je schoonmoeder.
Dus als je schoonmoeder (-ouders eigenlijk, vind ik, want zo'n passief toekijkende schoonvader helpt de situatie ook niet vooruit) zich tussen jullie inwringt, ik je man de enige die dat kan verhinderen. Ik denk dat je met je man moet spreken, en hem zeggen dat je er behoefte aan hebt dat hij voor jou opkomt. Vertel hem hoe je je voelt bij heel de situatie; en dat hij je kan helpen.
Ongetwijfeld is je schoonmoeder niet erg gelukkig, en wil ze alleen maar aandacht enzomeer, maar haar kun je niet veranderen. Je kunt wel aan je man vragen om zijn gedrag te veranderen, minder passief te worden in de conflicten, en duidelijk aan jouw kant te staan...
Veel geluk ermee.

Amélie

opstartster

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor opstartster » 15 jan 2008, 10:37

Hallo

Mijn man heeft zondag naar zijn ouders geweest met de klein. Toen hij daar aankwam en zijn ma de klein zag moest ze huilen, kortom, ze maakte een drama-scene. (ze had hem 1 week niet gezien). Hij is daar 2 uur gebleven.Toen hij moe was smeekte ze om hem in haar armen in slaap te doen vallen. Ja, ze kan goed dramatiseren. Toen ze mij maandag zo aan te verwijten was maakte ze wel geen drama?!? Toen hij thuiskwam zei hij dat ze niet gevraagd hadden achter mij. Hij kreeg ook een bericht van zijn pa: bedankt om te komen, je ma heeft er deugd van. Wel, om eerlijk te zijn, ik zat thuis en voelde me erg alleen. Ik heb daar ook geen deugd van. Ik zei: stuur maar een sms terug: bedank mijn vrouw maar! Hij ging eigenlijk niet gaan zei hij achteraf. s Anderendaags op t werk zei zijn pa nog eens bedankt en toen zei hij dat het mijn idee was. Zijn pa reageerde er niet op.
Hij zei wel dat het niet de bedoeling was dat ik niet meer mee ging.
Daar beslis ik zelf wel over! Zoals iemand hierboven al zei: laat ze maar eens goed sudderen. Ik zal nog eventjes wachten om mee te gaan.
Ondertussen hebben we hier al over de situatie gesproken. Mijn man zegt.... dat hij thuis (bij zijn ouders) aan mijn kant staat...
Vandaag zijn zijn ouders vertrokken voor enkele dagen. Ze heeft haar man zover gekregen. Er is nooit tijd voor iets... maar ja, nu ze zulke problemen heeft... Ik kan dr niet bij dat ze eerst alles uitlokt en dan nu terug beloond wordt. Ik zal ze inderdaad niet kunnen veranderen.
Bedankt in ieder geval voor jullie steun, doet me deugd!

Amélie

RE: een echte schoonmoeder

Berichtdoor Amélie » 15 jan 2008, 11:04

Even ter verduidelijking: ik denk dat het cruciaal is dat niet alleen je man weet dat hij aan jouw kant staat, maar dat ook jij daar overtuigd van bent, én dat je schoonouders dat ook weten.
Denk je niet dat ze nu ergens wel hebben wat ze willen: wel hun zoon en kleinkind, zonder de "storende" schoondochter?

Ik bedoel: wat als ze nu telkens ruzie zoekt met jou en toch haar zoon en kleinkind kan zien?

Ik denk dus dat het punt is dat je man haar moet duidelijk maken dat jullie drie één pakket zijn, dat te nemen of te laten is.

Onderschat ook op termijn niet wat de impact op je kindje kan zijn: zorg dat hij geen schuldgevoelens krijgt omdat hij zijn grootouders ook graag ziet, of dat hij het gevoel krijgt dat hij partij moet kiezen.
Bij mijn ex-schoonfamilie was het zo gegroeid dat de vader met zijn drie volwassen kinderen en schoonkinderen naar zijn ouders ging kerstmis vieren, zonder zijn vrouw. Dat is echt gestoord hoor, om daar dan tussen te zitten.

Uiteindelijk is je man volwassen, en heeft hij voor jou gekozen. Het is geen kwestie van jij of zij, jij bent al degene die het voor het zeggen heeft!!
Je schoonouders hebben dat te accepteren. En je kindje heeft helemaal nergens voor gekozen, dus mogen ze hem niet als emotionele chantagemiddel gebruiken.

Een duidelijke mededeling van je man aan je schoonouders is echt nodig- die mensen zien de dingen niet helder volgens mij, alles gebeurt via een omweg en manipulatie in hun communicatie.

Veel sterkte!


Terug naar “Partners, familie & vrienden”