Zoveelste schoonmoeder klaagzang

Samanthe Geens
Berichten: 2
Lid geworden op: 30 apr 2020, 22:58

Zoveelste schoonmoeder klaagzang

Berichtdoor Samanthe Geens » 01 jun 2020, 23:22

Hey allemaal,

Ik durf het hier eerlijk gezegd bijna niet delen, omdat ik in andere reacties op deze topics vaak lees hoe boos mensen zich maken over dit onderwerp.
Maar ik kan er niet aan doen: als ik nog maar aan mijn schoonmoeder denk, krijg ik meteen een steek in mijn maag en komen duizenden irritaties naar boven.

Het is wel een hele boterham, dus op voorhand veel dank aan wie de moeite wil doen om mijn verhaal te lezen.
Ik heb nooit echt problemen gehad met mijn schoonmoeder tot het moment dat ik bevallen ben van mijn zoontje.

Het begon tijdens het eerste bezoek; toen ze op voorhand 'vroeg' wanneer zij zouden mogen langskomen (ik had geplande keizersnede) en ik zei dat we daar nog nuet over hadden nagedacht, stelde zij meteen voor om vanaf het bezoekuur begon langs te komen. Ik schrijf hier 'voorstellen', maar het was eerder een soort van beslissing die ze ak genomen had. Ik vond het toen al een beetje jammer dat ze niet even polste of dit oke was en er ook niet bij nadacht dat ik misschien mijn eigen mama eerst wou zien.
Uiteraard is zij even hard oma als mijn eigen moeder, maar ik denk dat je na zo een emotionele heftige gebeurtenis als vrouw toch even het meeste nood hebt aan je eigen mama. (waarvan je ook weet dat ze ook voor jou komt en niet enkel voor je baby).
Ik had toen miss iets kunnen zeggen, maar durfde niet goed. Dit is een beetje de rode draad in het verhaal: ik had veel sneller mijn mond moeten opendoen. Maar mijn schoonmoeder is zo een emotionele vrouw die heel snel begint te wenen en al meermaals de sfeer tijdens etentjes heeft weten verpesten door nogal dramatisch te reageren, zowel mijn man als ik zijn dus heel erg geneigd om gevoelige gesprekken met haar te vermijden.

We hadden op voorhand met elkaar afgesproken dat we de baby door niemand zouden laten pakken.
Onze beide ouders zijn ook gescheiden en hertrouwd, we wouden dus wat vermijden dat ons pasgeboren ventje meteen als een paradepaardje zou worden rondgegeven. We hadden dit niet tegen de grootouders gezegd, maar elke grootouder voelde zelf aan dat we dit liever nog jiet hadden en hebben er ook niet achter gevraagd en zijn braafjes na een half uurtje vertrokken om ons onze rust te gunnen.
Schoonmoeder daarentegen is zooooo hard blijven doorvragen of ze de baby mocht vasthouden dat we uiteindelijk hebben toegegeven. Maar daar bleef het niet bij, ze gaf hem zonder vragen ook door aan de schoonzus (die duidelijk wél doorhad dat we dit niet leuk vonden) en wou hem dan ook nog eens doorgeven aan haar man die gelukkig weigerde omdat ook hij doorhad dat we dit liever niet hadden.
Dan zei ze doodleuk dat ze de volgende dag al terug langskwam met de overgrootmoeder. Oke voor mij, maar misschien even vragen ipv dat zomaar te beslissen? Had ze niet enkel overgrootmoeder, maar ook opnieuw man en schoonzus mee. Gezellig: met zoveel volk op een kleine, warme kamer terwijl ik niets had geslapen en de borstvoeding op gang probeerde krijgen.
Zoontje had ondertussen ook last van krampjes en was eindelijk bij papa in slaap gevallen. Na 2 sec binnen: 'mag ik hem terug vasthouden?' (ze had haar jas nog niet eens deftig uit). Man zei van liever niet, ging ze half mee op zijn schoot zitten om mee over de kleine te hangen en ondertussen te zeuren : 'oooh seg dat vind ik niet leuk hoor dat ik hem niet mag vasthouden' (geen onbelangrijk detail is dat ze rookt). Ik merkte aan mijn man dat hij het gedrag van zijn moeder vervelend vond dus greep in door uit te leggen dat man net heel veel moeite had gedaan om de baby in slaap te krijgen vanwege krampjes. Ze bleef zo over hem hangen en in gezichtke wrijven en babbelen waardoor zoontje terug begon te jammeren.
Man mega geïrriteerd opgestaan en terug beginnen rondstappen. Staat ze mee recht met haar handen op de baby (alsof mijn man hem zou laten vallen?) en volgde ze hem op de voet. Ze liet er letterlijk nog geen 5 centimer tussen en bleef heel de tijd zeuren : 'oh maar seg, zo had ik nu toch ook met jou kunnen rondstappen seg, dat kan ik nu toch ook doen.' Mijn man heeft toen heel streng gereageerd dat ze hem nog wel genoeg zou kunnen pakken. Haar reactie? 'jij toch ook'. Mijn man : het is dan ook mijn zoon. Haar reactie? 'ook van mij'. Haar man en mijn schoonzus hebben toen gezegd dat ze moest stoppen en geneerden zich duidelijk allebei voor haar gedrag

Toen op dat moment besefte ik : oh jee we gaan hier nog iets meemaken.
Kort gezegd heeft ze zich de eerste 3 maanden enorm opgedrongen. Ze stond om de dag aan onze deur. Meestal zei ze dan aan het einde van een bezoek dat ze snel terugkwam, maar ze is ook enkele keren onverwachts langsgekomen. Als we dan zeiden dat het niet uitkwam, zei ze gewoon doodleuk 'ja maar seg ik sta hier nu wel aan de deur dus gaan jullie me toch binnenlaten, ik blijf niet lang hoor'. Ze bleef gemiddeld zo een drie uur wat ik persoonlijk erg lang vind, zeker als je constant andere kraambezoeken krijgt.
Ze wist dit ook en we hebben verschillende keren aangegeven dat we erg moe waren van al dat bezoek, maar dit negeerde ze gewoon.
Ze was er ook elke keer zoooo enorm op uit om hem te pakken, kon niet even rustig wachten tot hij wakker werd. Mijn schoonzus en haar man maakten hier regelmatig zelf opmerkingen over dat ze wat moest kalmeren of dat 'ze haar echt weer niet hadden kunnen tegenhouden' als ze weer eens voor de deur stonden dus ze besefte denk ik zelf echt wel dat ze overdreef, maar dat kon haar duidelijk niets schelen. Mijn man die het zelf wat moe werd, heeft haar toen eens gezegd dat ze er niet altijd zo op uit moest zijn om zoontje te pakken en haar moment wel kwam, maar dit lachtte ze gewoon weg..
Ze kwam zoooo vaak dat anderz grootouders hun nieuwe kleinzoon amper zagen, want zij hadden wél begrip voor onze situatie en wouden ons onze rust gunnen. Door dz combinatie van bezoekjes van vrienden en familieleden en zij die constant langskwam, waren we gewoonweg te moe om de andere grootouders ook nog tijd te gunnen.
Ze stelde dan ook altijd zaken voor zoals dat ze voor ons zou koken en strijken en de afwas doen, maar heeft dit eig nooit gedaan, want vanaf ze binnenkwam had ze voor niets anders oog dan voor de baby. Af en toe vroeg ze wel hoe het met me ging, als ik dan zei dat ik best wel moe was als hint dat ik niet te lang bezozk wou, nam ze gwn de baby uit mijn armen en zei ze dat ik moest gaan slapen. Alsof dat lukt hier op ons appartement met kartonnen muren en haar constante getater.
En mijn eigeb moeder ondertussen maar eten en propere was voor de deur komen zetten zonder binnen te komen omdat ze zich echt niet wou opdringen.
Ook mijn schoonvader die zo trots was op zijn kleinzoon deed regelmatig boodschappen en bleef dan max een half uurtje. Altijd super stil en rustig en nooit vragen om de baby te pakken, waardooe wz uiteraard zelf de neiging kregen om de baby eens rustig bij hem te leggen.
De druppel is bij mij overgelopen toen ze ons uitnodigde op een zogezegd klein etentje bij hun thuis.
Ze wist dat we een ander familiefeest hadden afgezegd die dag, omdat de baby snel overprikkeld was en het te veel volk zou zijn. Komen we daar aan en zit plots de ganse familie daar.. De baby was toen zo overstuur, dat ik in de auto naar huis ben beginnen wenen dat het zo echt niet verder kon voor mij. Dat mijn roze wolk echt helemaal verpest werd door schoonmoeder die ons maar niet even met rust kon laten. Ieder moment moest ik stressen dat ze weer eens onverwachts voor de deur zou staan.
Mijn man begreep mij gelukkig volledig en was blijkbaar verbaasd dat ik het nog zo lang had volgehouden van rustig te blijven, aangezien hij het zelf ook moeilijk had en dit dus al langer had zien aankomen.
Hij heeft toen laten weten dat we vanaf nu 1 x in de twee weken zouden langskomen, zodat de andere grootouders en overgrootouders ook de kans kregen hun kleinzoon te zien en met de melding dat we ook af en toe tijd wouden met ons drie als gezin.
Ze heeft tozn geantw dat ze dit jammer vond, maar is wel akkoord gegaan.
Spijtig genoeg was hier niet alles mee opgelost. Als we naar haar gingen hield ze nooit rekening met zoontje zijn ritme, 'ale seg, is dat nu zo erg als hij twee uurtjes later als normaal in zijn bed ligt' was een opmerking die meerdere keren naar boven kwam. Ook steeds vaker de opmerking dat we zoontje snel daar moesten laten zodat hij al aan hun geur kon wennen, voor als zij hem dzn van de creche zouden gaan halen op hun vaste dagen. Euhm wablieft? Wij hadden dus nooit iets besproken van dat zij voor opvang na de crèche zouden zorgen, waren ook allebei om verschillende redens van mening dat zij dit beter niet deden : zij werkt zelf te laat en wou dat haar mzn zoontje ging halen, maar diezelfde man heeft ook lichamelijke problemen door ooit volledig verlamd te zijn (iets wat ze zelf zo vaak over klaagt dat dat zo erg wzs) en is niet eens in staat om zoontje op te heffen : leg mij eens uit hoe die dan in zijn eentje voot een baby kan zorgen? Als we iemand hem van de creche zouden laten halen, zouden we ook liever hebben dat zij bij ons thuis zouden opassen zodat zoontje in eigen bed in slaap kan vallen ipv dat we hem moeten wakker maken en met de wagen terug naar huis aangezien hij heel snel wagenziek werd die eerste maanden.
En dan nog : er zijn ook andere grootouders dus waarom er zomaar vanuit gaan dat jij verschillende vaste dagen krijgt? En dat zoontje zo snel mogelijk bij jullie moet blijven slapen? Ook al dat moeten moeten moeten. Het zou al veel anders zijn als ze eens zou Vragen.
Wij hebben toen gezegd dat dit echt niet nodig was en we het zo wel geregeld kregen. Hier was ze duidelijk heel erg door beledigd, maar heeft ze uiteindelijk wel vrede mee genomen.
Dan iedere keer opnieuw als we naar daar gingen opmerkingen over dat ze hem veel te weinig zag (terwijl ze hem van alle grootouders eigeblijk nog steeds het meest zag, want man moet vaak werken in heet weekend en na de crèche ergens op bezoek gaan deden we niet meer omdat zoontje dan super slecht in slaap viel, dus zij zag hem 2 x per maand en de anderz grootouders 1 x per maand). En nog steeds hadden we amper tijd om als gezin een beetje te genieten, want sorry maar op die manier op bezoek gaan bij haar was voor zowel mijn man als lij echt niet meer genieten.
Ik heb haar uiteindelijk aangesproken op het feit dzt dit voor ons echt niet meer fijn was want dat we juist heel erg ons best deden om zo vaak als mogelijk langs te gaan. Ze heeft toen wel gezegd dat ze ons begreep en zich geexcuseerd maar kon het wel niet laten van te vermelden dat 'ze echt al heel erg haar best doet om zich in te houden : want als het aan mij lag stond ik iedere dag aan jullie deur en dat meen ik'. Pfff niet echt een geruststellende gedachte.

Ik snap echt dat ze trots is op haar kleinzoon en hem zo vaak mogelijk wil zien. Maar zowel mijn man als il kunnen er niet aan doen dat onze ouders gescheiden zijn waardoor we moeten afwisselen. We hebben ook allebei een gevoel bij onze bezoekjes daar dat we bij de andere grootouders niet hebben. Bij hen is alles heel relaxed en gezellig en rustig terwijl er bij haar altijd zo een sfeer van stress en 'mijn kleinzoon moet mij het beste kenne en mij het leukste vinden' hangt.

Ook al hebben we dit gedrag nu dus toch wat weten te beperken : het slechte gevoel blijft. Ik vrees dat ze die eerste weken iets te hard heeft ge pushed waardoor ik echt niet snel zal vergeten hoe opdringerig en ongelofelijk egoïstisch ze zich gedroeg. Want zo noem ik hazr gedrag: egoïstisch grootouderschap : het maakt niet uit wat het beste is voor de baby, ritme en al niet belangrijk, zo lang ik hem maar zo veel mogelijk kan zien en pakken. Het zal voor mij echt nog even duren voor ik haar kan vergeven dat ze mijn eerste weken zo heeft verpest. Mijn man en ik hebben ook meteen daarna besloten dzt als er nog een baby komt er de eerste weken gewoon geen bezoek mag komen om degelijke toestanden te voorkomen.

Los van het feit dat ze zich zo 'misdragen' heeft, vond ik haar eig wel een fijne vrouw. Altijd wel wat opdringerig geweest maar echt nooit op deze manier.

Ik lees hier zo vaak reacties : wacht maar tot je zelf schoonmoeder bent, de schoonmoeder heeft altijd alles misgedaan.
Wel ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik echt al enorm veel geduld heb opgebracht voor haar gedrag en heel vaak mijn best doe om haar een goed gevoel te bezorgen en als er een les is die ik hieruit leer is dat ik nooit van mijn leven zo een opdringerig mens wil zijn. En dat ik mijn net bevallen schoondochter later haar rust echt wil gunnen en braafjes eten voor de deur zal zetten zonder mezelf naar binnen te werken :)

Sorry voor het superlange verhaal maar ik moest het kwijt. Vooral omdat ik het zélf enorm spijtig vind dat ik dit gevoel maar niet van me afgeschud krijg en hoop dzt dit met de maanden / jaren toch nog wat zal verdwijnen.

Samanthe Geens
Berichten: 2
Lid geworden op: 30 apr 2020, 22:58

Re: Zoveelste schoonmoeder klaagzang

Berichtdoor Samanthe Geens » 01 jun 2020, 23:30

Ik wil hier trouwnes ook nog even kwijt dat ik zeker niet zo een mama ben die haar baby nooit wil afgeven. Ik heb er geen problemen mee als iemand zoontje wil vasthouden, maar de manier waarop is gewoon enorm vervelend. Zoontje nooit even laten wennen als we aankomen, meteen uit mijn of papa's armen trekken wazrdoor hij begint te wenen en schoonmoeder dzn beledigd is dat hij haar niet genoeg kent. De andere grootouders doen dit wel rustig en bij hen weent hij nooit terwijl hij hen minder ziet..


Terug naar “Partners, familie & vrienden”