alleen gaan voor een 2de?

mama

alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor mama » 01 nov 2007, 09:30

Hoi, toen ik zwanger was liet mijn ex me na 10 weken zitten. Heb ook geen contact meer met hem en stond dus alleen in voor de opvoeding van mijn dochter. Mijn kleine meid is ondertussen al 14 maand maar ik verlang er zo naar om opnieuw zwanger te zijn en gewoon te gaan voor een 2de, heb nog geen nieuwe vriend ondertussen. Wil nie da er een groot leeftijdsverschil is tussen mijn dochter en haar toekomstig broertje of zusje. Wie is er nog alleen met 2 kindjes en is het niet te vermoeiend, kunnen jullie dat goed aan? Hoe steken jullie zoiets in gang, ben er 25 nu.

bruno

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor bruno » 01 nov 2007, 09:55

hallo mama

ik ben een man van 40 jaar en heb 3 kindjes die ik alleen opvoed mijn vrouw zit momenteel in een instelling(zie bericht bij overlijden(mama wenst euthanasie))
ik sta al 3 jaar alleen voor de opvoeding van mijn kinderen ze zijn nu wel al veel ouder dat dat van jouw (8, 6 en 5 jaar) inderdaad je hebt groot gelijk als je geen groot leeftijdsverschil wilt met je kinderen want je zult later zien dat ze zeer aan elkaar gehecht zijn
het grootste verschil vond ik van 2 naar 3 je hebt maar 2 armen en 2 benen want als er iemand op je schoot wilt zitten willen de anderen het ook
het enigste wat je moet weten dat je je tijd dan moet spreiden tussen 2 en dat je uw oudste niet vergeet
je mag me altijd mailen als je dat wilt
bruno.decoster2@pandora.be ik kom van de kuststreek

Kay

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor Kay » 01 nov 2007, 10:07

Ik word gauw alleenstaande moeder (bewust, eerste kindje) en het is niet over rozen gegaan, maar zelfs ik begin al te denken aan een tweede... Ik heb ook zoiets van, alleen is maar alleen en qua organisatie enzo denk ik dat dat wel te doen moet zijn, alleen het financieel aspect schrikt me wat af. Ik ga nu eerst rustig beginnen met mijn ene boeleke en hopelijk leer ik nog de man van mijn leven kennen ondertussen maar als die binnen nu en 3 jaar niet komt, ga ik zeker voor een tweede!

mama

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor mama » 01 nov 2007, 10:16

@Bruno
Wat een verhaal, moet heel hard zijn voor je, wens je in ieder geval heel veel sterkte en hoedje af da je al 3 jaar alleen voor je kinderen zorgt! Moet nie gemakkelijk zijn voor je, de opvoeding van je kinderen en dan nog je vrouw, kan me goed voorstellen dat er veel stress bij komt kijken.
Ikzelf scheel 6 jaar met mijn zus en heb daardoor eigenlijk niks gehad aan haar. Zouden jullie dan een nieuwe partner aanvaarden die dan een deel papa wordt? Daar heb ik ook schrik voor da ik het dan mss niet ga kunnen aanvaarden als mijn toekomstige partner mijn dochter onder haar voeten geeft ofzo, heb zo iets ze is van mij en heb er altijd alleen voor gestaan...

bruno

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor bruno » 01 nov 2007, 12:00

mama
nu dat mijn kinderen al ouder zijn mis ik soms zo'n baby of een peuter wel dit is een zeer toffe periode geweest voor mij ik genoot ervan eigenlijk zou ik graag er nog eentje willen maar ja
ik deed bijna al de nachten van mijn kinderen en hielp zoveel mogelijk bij de opvoeding ervan totdat het voorval met mijn vrouw en dan lag alles in mijn handen

mama

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor mama » 02 nov 2007, 15:49

Als man is het moeilijker om nog een kindje te hebben natuurlijk, wij vrouwen kunnen nog naar de spermabank hihi. Zo een mannen als u kom je ook nie veel meer tegen die nog zoveel willen doen voor de kinderen. Ken maar weinig mannen die het volhouden om 's nachts op te staan als ze dan al op staan.

bruno

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor bruno » 08 nov 2007, 18:01

mama
er is maar weinig respons op jouw vraag wat ik wel spijtig vind voor jouw
ben je er al uit wat je gaat doen of is het nog heel vaag

ikke

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor ikke » 08 nov 2007, 21:09

Ik ben 35 en heb 2 dochters. De oudste is 8,5; de jongste wordt volgende week 4 jaar. Van mijn eerste was ik onverwachts ongepland zwanger. De vader was een goede vriend met wie ik wel geen relatie had, maar toch eens mee in bed beland was ;-) Ik was toen 26 (ben 27 geworden toen ik 2 dagen bevallen was) en ik was heel heel blij met mijn dochter. Met de vader heb ik af en toe nog contact. De enige afspraak die ik met hem heb, is dat de kinderen kunnen weten, als ze het willen, wie hun vader is. De oudste heeft hem (bewust) al gezien, maar had eigenlijk niets te vragen of te vertellen.
Toen mijn oudste een jaar of 2 was, begon ik toch wel enorm te verlangen naar nog een kind. Om een lang verhaal kort te maken, heeft mijn goede vriend mij nog eens geholpen, deze keer wel wat meer gepland dus. Gelukkig was het na de tweede keer al raak. Intussen ben ik nog altijd alleen met mijn 2 kinderen. Ik heb financieel een zware periode achter de rug omdat ik mijn werk ben kwijtgeraakt. Nu begint alles terug in z'n plooi te vallen en kan ik weer beginnen opbouwen. Ik ben wel blij dat mijn kids 4,5 verschillen in leeftijd, want aan de oudste heb ik toch al wat hulp gehad af en toe.
Stilaan kan ik ook terug wat meer aan mezelf beginnen denken en ik zou het toch wel fijn vinden om eens een relatie te hebben (is al heeeeeel lang geleden). Ik zoek geen vader voor mijn kinderen, want ik kan hun opvoeding perfect alleen aan en ik zou het moeilijk hebben met de bemoeienissen, maar iemand voor mezelf, een soulmate. En dan ooit nog een derde kindje samen, wie weet?

ss

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor ss » 15 nov 2007, 17:12

ben voor mijn eerste kndje BAM en voor de tweede OAM (bewust voor één onbewust voor ander)
dus 2 kids als alleenstaande zonder 1 cent van de vader
financieel zeer zwaar, emotioneel ook omdat ik 2 hyper actieve kids heb.
maar als je naar een 2de kind verlangt en je ziet het zitten en het is geen vlaag
er gewoon voor gaan !!!!

mama

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor mama » 16 nov 2007, 08:54

Ik verlang er heel erg naar en iedere dag wordt de drang groter. Hoe begin je er dan aan, oen ze dat in elk ziekenhuis, kostprijs.... heb nog zoveel vragen.

Gast

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor Gast » 16 nov 2007, 18:07

Ik weet niet van welke streek je afkomstig bent, maar ga eens horen of ze jou in het UZ Brussel kunnen helpen.

mama

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor mama » 19 nov 2007, 09:22

Ik ben van Oost-Vlaanderen. Ik zit er ook aan te denken om het met een donor te doen (is een gewone goede vriend van me), we zouden al alles op papier zetten dat hij afstand doet enzo. Zelf wil hij geen kindjes en we zouden het ook niet zeggen tegen iemand dat hij de vader zou zijn.

SS

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor SS » 20 nov 2007, 07:46

Mama, ik ben ooit eicel donor geweest, dus weet zo een beetje waar ze wat kunnen
AZ brussel doen ze invitro, Vilvoorde ook, gent ook
Let wel het kost wel wat. je kan anoniee donatie nemen of zelf iemand zoeken.
ik ken meisjes die er geoon "op los vrijen" in de hoop zwanger te geraken. dit raad ik persoonlijk af.
je kan ee ngoede vriend inschakelen zoals hierbovengezegd. ik heb dat ook zo gedaan. de afspraak was wel : dat indien ik beenmerg of dergelijke belangrijke donatie nodig had van familie, dat hij mee moest doen om te zien of hij geschikt was. verder afspraken dat hij afstand deed, niet betaalde etc
bij anonieme heb je die keuze niet, maar dan loop je ook niet het risico dat ze op ene dag je kind opeisen.
Wat geld dus betreft, 10 jaar geleden kon dit oplopen tot 100000 Bfr per keer. ant ja, dit lukt niet altijd van de eerste keer.

Ik zou zeggen, zoek info in de juiste ziekenhuizen. en als je er echt naar verlangt, dan laat je je niet zo makkelijk afschrikken door al die medische rompslomp
Ik wens je erg veel succes

Ann

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor Ann » 25 nov 2007, 10:49

Hier een BAM met 2 kindjes: oudste is 2,5jaar, de jongste 1 jaar (18 maanden verschil)
Ik heb geen spijt, dat kan niet als je naar je tweede kindje kijkt ;) , maar ben de eerste om toe te geven dat het toch echt wel zwaar is bij momenten.
Sinds de jongste kan stappen, wordt het net iets gemakkelijker, en ik verwacht dat het ook alsmaar beter zal gaan als ze iets zelfstandiger worden.
Maar de zorg is toch wel groot. Gegarandeerd als je papje geeft, moet de andere 'pipi' doen, als je eten maakt, geeft er eentje over, als je net in je bed ligt, begint er eentje te huilen. Middagdutjes die niet overlappen, en nu de 'afpak'periode bij ons aan de gang...

Als je niet echt moet verhuizen, of verbouwen, andere auto kopen, en zo.... dan is het financieel echt wel te doen. Ik veronderstel dat je nog wel een buggy enz.. hebt staan van de oudste.

Ik heb geen spijt, maar zal blij zijn als ze een ietsiepietsie ouder zijn, en ik zo al eens een halfuurtje in de zetel kan blijven zitten....

Als je't echt wil, niet twijfelen! 't Is zwaar, maar wel de moeite!

mama

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor mama » 30 nov 2007, 16:07

Ik heb nog alles staan van mijn dochter, van kleertjes, eerste speelgoed tot haar park, buggy... Ik stel me ook de vraag of het niet te zwaar zou zijn, mijn dochter is een braaf en ook al zeg ik het zelf een gemakkelijk kind maar het 2de kan het tegenovergestelde zijn, dat weet je niet op voorhand. Denk ook dat de eerste jaren en hun puberjaren het zwaarste zullen zijn.

ano

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor ano » 10 dec 2007, 17:40

Dag allemaal
Ik ben een mama van 32 met een zoontje van 3.
Momenteel ben ik nog getrouwd al stelt ons huwelijk weinig voor.
Mijn man werkt vaak en veel maar ik heb door mijn werk wel veel vrije tijd die ik altijd samen met mijn zoontje spendeer.
Ik zou dolgraag een tweede kind willen omdat de gedachte aan slechts één kindje met erg ongelukkig maakt.
Financieel kan ik dit alles zeker aan. Ik kan mijn man zo uit ons huis kopen en kan gerust de zorg van een extra kindje aan.
Mijn man ziet een tweede kind echter niet zitten. Vroeger wel maar nu niet meer.
Soms denk ik er sterk over te scheiden. Het enige wat me tegenhoudt is mijn kind. Hij heeft er niet om gevraagd en ziet beide ouders graag (al spendeert hij veel meer tijd met mij en is hij nog nooit langer dan een nachtje van me gescheiden geweest). Bovendien zie ik het co-ouderschap (vooral de bilocatie) niet echt zitten.
Ik weet het dus echt niet meer. Ik weet alleen dat ik nu erg ongelukkig ben.

ano

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor ano » 10 dec 2007, 18:00

Sorry dat ik je topic een beetje inpik mama.

tke

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor tke » 28 dec 2007, 11:07

hallo,
ik ben zwanger van mijn tweede,een ongelukje,van dezelfde papa als mijn eerste die nu 19maanden is.Ik zal bevallen als mijn oudste 22,5maand is en ik ben ook vaak bang omdat ik alles alleen moet doen. De oudste mag nog wel 1dag per week naar papa maar van de kleinste wil hij niks weten,hij wil het nooit zien en er eigenlijk gewoon niks over horen ook niet. Hij wilde dat ik abortus liet doen maar dat kon ik niet over mijn hart krijgen,ook al niet omdat mijn dochtertje echt gek is op andere kindjes,als ze een kindje ziet wordt ze helemaal gek van vreugde.
Maar ik weet ook niet hoe de toekomst gaat zijn,ben ook vaak bang maar wel heel dankbaar dat mijn moeder me zo steunt,ze had ook wel een tijdje nodig om aan het idee te wennen omdat ze niet wist dat ik de papa nog zag en er nog mee in bed belandde af en toe na alle miserie die we al hadden gehad maar nu is ze al even gek op het kindje in mijn buik dan op mijn dochtertje van 1,5!
Ik hoop dat jij ook zo'n goeie steun hebt en als je graag wil babbelen ofzo laat je het maar weten,babbel ook graag ;-)
liefs en groetjes

Tweety

RE: alleen gaan voor een 2de?

Berichtdoor Tweety » 08 jan 2008, 23:33

Mijn man zit in het leger en heeft 6 jaar in het buitenland gezeten. Ik zag hem om het weekend.
Met één kindje was dit heel goed te doen, maar een tweede erbij had ik het toch wel echt onderschat. Leeftijdsverschil is 5 jaar.

Kwam daar nog een onverwachte jobwissel bij en toen heb ik psychisch echt een enorme klap gehad. Ik had mezelf totaal niet meer in de hand. Niet dat ik een gevaar betekende voor mijn kindjes, want daar was ik juist overoverbezorgd voor, maar voor mezelf... Heb er echt heel lang over gedaan eer ik me terug 'happy' voelde. En ben ook echt verschrokken over hoe diep je in de put kunt sukkelen.
Mijn man heeft zich in die zwarte periode terug over laten plaatsen naar België. En o.a. met zijn hulp is het allemaal terug in de plooi gevallen.

Het gaat ook niet alleen om het opvoeden van de kindjes, ook de praktische kant moet je niet onderschatten. Baby afzetten bij onthaalmoeder, kleuter bij de voorschoolse opvang, dan naar het werk crossen (= 1 uur rijden), nadien de omgekeerde weg. Dan komen daar nog de boodschappen bij (de één zit te jengelen want die wilt niet mee, de baby is net in slaap gevallen en je kan niet weg maar je hebt wel dringend pampers of brood of ... nodig) of andere dingen die geregeld moeten worden maar wat niet lukt door het sluitingsuur dat je niet haalt, kindjes die al eens ziek vallen, de was, de strijk, het eten maken...
De onderbroken nachten die aan je vreten.
Problemen waar je altijd alleen voor staat en moet zien opgelost te krijgen.
Ik heb ook (buiten mijn man) totaal niemand aan wie ik hulp kon vragen.

Het enige wat wel makkelijker is als je alleen voor de opvoeding van je kindjes in staat, is dat je ze 'jouw' waarden kunt doorgeven en 'jouw' accenten kunt leggen. Al van de eerste dag merkte ik dat mijn man en ik niet op dezelfde golflengte zaten.

Ik begrijp die kinderwens maar al te goed en als je op extra steun van buitenaf kunt rekenen (zeker in het begin) zou ik zeggen ga d'ervoor, maar helemaal alleen in je uppie.... Gelijk welke situatie hoe hard ook, met de tanden op elkaar worstel je je d'er wel doorheen, maar dat is niet dadelijk de bedoeling, hé ?! Je moet van je leven en je gezinneke kunnen genieten.


Terug naar “Alleenstaande ouders”