Pagina 1 van 1

5 jaar geleden

Geplaatst: 16 aug 2007, 11:13
door lies
5 jaar geleden heeft mijn schoonmoeder borstkanker gehad , haar rechtse borst is weggenomen en heeft chemo gekregen ( 2 sessies van 10 keer ? )
in ieder geval nu gaat ze nog steeds naar de kinesist ( ze zegt voor geen dikke arm te krijgen ) en gaat ze nog elke maand op kontrole bij de arts in het ziekenhuis ( omdat ze kilometervergoeding krijgt van de ziekenkas 25 euro )
nu is mijn vraag is dat normaal ?
ze loopt wel fel te koop met het feit dat ze borstkanker heeft en praat tegen iedereen die het maar wil horen ( mensen die ze niet kent spreekt ze gewoon aan in de winkel , bakker , tankstation ,...) je ziet soms dat niet iedereen er mee opgezet is dat ze blijft zagen en klagen maar wat moeten we zeggen tegen haar?
het zou maar grof zijn dat we er opmerkingen zouden over maken , altoe een paar maanden geleden heeft een schoonzus ( haar eigen dochter ) toch een keertje gezegt dat ze niet zo moest overdrijven met haar verhalen ,....
maar ze trekt zich er niets over aan en zaagt maar verder tegen de mensen .
nu is mijn andere schoonzus van haar man weggegaan ( haar zoon ) en nu is ze naar de slachter , bakker en boekenwinkel geweest ( waar ze maar 4 keer per jaar komt ! ) en is ze haar verhaal daar gaan doen van ja ik heb kanker en nu kom ik hier niet meer want mijn ex-schoondochter komt hier en ik heb bang om te hervallen ,..... lalalala
is dit nu een normale reaktie ?
ik ken nog mensen die kanker hebben en gehad hebben en die zwijgen er liever over maar mijn schoonmoeder loopt er zo met te koop net of normaal is om zo aandacht te krijgen !

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 17 aug 2007, 13:56
door Gast
wat wil je nu dat we hierop gaan antwoorden?

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 22 aug 2007, 10:51
door Vicky
Mijn moeder had ook borstkanker, en toen die vier jaar na haar operatie nog steeds tegen de mensen vertelde dat ze borstkanker had en hoeveel chemo ze had gehad enz.. toen dacht ik op de duur ook van, seg, ge hebt da nu ni meer hé, je bent genezen! Dat ik da ook tegen haar zei op een moment waarop zei antwoorde dat je pas na vijf jaar genezen wordt verklaart.,Ze had een uitlaatklep nodig en ze moest daar over kunnen vertellen om dat te verwerken, want ze was trouwens op dat moment nog steeds aan het genezen van haar reconstructie,'d&t was vorige zomer) Toen ze begin dit jaar (eindelijk bijna genezen was aan haar wonden op haar buik en borst, toen ze eindelijk weer fier was op haar borsten toen kreeg ze te horen dat de kanker terug was met uitzaaiïngen!! vier maanden later, in april dit jaar is ze gestorven. En nu heb ik spijt dat ik mij daar soms ook druk in maakte dat ze dat tegen iedereen begon te vertellen!
Sommige mensen willen daarover praten, andere niet! Respecteer hun eigen gevoelens daarover. Het gaat over hun leven, en het is iets serieus dus niet iets waarover ze zullen opscheppen, ze moeten gewoon hun verhaal kwjit kunnen!

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 22 aug 2007, 18:08
door Gast
had je mama dan een amputatie van beide borsten gehad + reconstructie met eigen vetweefsel?
raar dat je dan nog borstkanker met uitzaaiingen kunt krijgen? borstweefsel is toch volledig weggenomen bij zo'n operatie?

of heb ik verkeerd gelezen. Omdat je schrijft wonden aan haar buik....

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 23 aug 2007, 13:54
door vicky
mijn ma had een borstamputatie (linker borst) haar lymfeklieren ook weggehaald.
ze had een borstreconstructie laten maken van haar buik ja. maar haar wonde op haar buik en zelfs haar borst genas niet, de wonde was zo groot op haar buik dat je er gemakkelijk twee vingers zou kunnen inleggen hebben.. op haar borst hetzelfde verhaal..elke dag twee keer de thuisverpleegster, elke dag afzien van de pijn, de dokters wisten geen raad, ze hebben het zelfs met bloemsuiker geprobeerd!! dat in de wonde strooien.. Van haar nieuwe borst werd uiteindelijk nog eens een stuk terug uitgesneden want dat was aan het afsterven.
Haar borst is uiteindelijk daarna genezen (hoewel er weer een 'hap' in zat) maar haar buik dat bleef duren. (ze had een beetje suikerziekte en ze rookte dus ik denk dat het zo moeilijk genas door het feit dat ze rookte en suikerz. had)
Haar buik was dan na heel lange tijd zo goed als dicht gegroeid ze had een tepelhof laten tatoeëren en een nieuwe tepel laten maken, ze was zo trots!! En ze keek echt uit naar deze zomer! Eindelijk eens weer hele dag op stap kunnen gaan zonder thuis te moeten zijn voor de verpleegster, eindelijk eens terug kunnen gaan zwemmen met haar kleinkinderen, terug lichte kleren aandoen zonder bang te moeten zijn dat er wondvocht door haar verbanden en dus ook haar kleren zou komen..
Ze ging heel vaak op controle maar was altijd goed nieuws, toch had ze al van bijna begin vorig jaar pijn in haar linkerarm, enorm veel pijn maar de dokters konden niets vinden, ze dachten mss door de hormonen die ze moest nemen en schreven er haar nieuwe voor maar dat hielp ook niet, de dokters bleven mee zoeken, scans nemen, foto's nemen maar vonden niets. Ons ma had echt veel pijn en liep op de duur ook echt ineengekrompen, had altijd haar arm vast, moest die later altijd ondersteunen met een kussen, echt die heeft af gezien zenne.
Op een moment vonden ze toch iets op een foto! maar toen was het al te laat, de dokter zei, ja hadden we het geweten dan hadden we inderdaad al op vorige foto's kunnen zien dat er inderdaad terug plekjes waren.
Bon, de pijn die ze had in haar arm kwam dus voort van een gezwel dat een zenuw afklemde, hebben ze proberen te verwijderen met bestralingen maar dat lukte niet, operatie was ook geen optie, want dat gezwel zat te diep (ergens in haar nek) door meer en meer onderzoeken bleek dat die kutkanker niet alleen daar zat, heel haar rug zat vol, haar longen, haar schedel, beide bekken, in haar bot, bloed enz.. overal dus (ze heeft dat nooit zelf geweten, alleen van haar gezwel in haar nek en ze dacht een paar plekjes op haar rug)
Ik snap nog steeds niet hoe het in godsnaam kan dat ze dat niet eerder hebben gezien, een maand daarvoor was nog alles in orde zeiden ze!!
Haar arm werd dikker en kon ze op de duur niet meer gebruiken, ze moest chemo ondergaan, normaal 18 weken lang, tenminste als hij zou aanslaan ,half januari dit jaar begon ze er weer aan, volle moed en heel positief ingesteld.
Haar haar viel weer uit, ach als dat al is zei ze.. in februarie brak ze haar sleutelbeen door gewoon haar arm te verleggen...ze kreeg eindelijk morfine pillen tegen de pijn, (die niet hielpen) eind februari krijgt ze na een chemo kuur plots geen zuurstof meer en begon te stikken, almaar goed was ze nog in het ziekenhuis op dat moment (dokter dacht eerst hartaanval) dus moest een week daar blijven. De angst in haar ogen toen ze aan het stikken was, toen ze dacht dat ze op dat moment doodging...zal ik nooit vergeten. Ze had vocht op haar longen gekregen.. sindsdien was er een constante angst in haar ogen, sindsdien was ze heel stil geworden, maar telkens we vroegen hoe ze zich voelde zei ze dat ze zich prima voelde.
Eind maart, een week voor haar verjaardag moest ze weer naar het ziekenhuis, weer voor vocht op haar longen... ik beloofde haar dat ze haar verjaardag thuis zou vieren( 31 maart, was op een zaterdag) Ik mocht haar voor het weekend meenemen naar huis, ze was echt blij, hoewel ze 2 april terug zou moeten komen.
Op zaterdag haar 54ste verjaardag gevierd met al haar broers, zussen, kinderen en kleinkinderen...
Maandag terug naar het ziekenhuis waar ze te horen kreeg dat ze terug naar huis mocht, konder er niets meer aan doen ze de dokter. Ze zei toen tegen haar zus "dan moet ik er nog van profiteren hé" hoewel ze later zich afvroeg waarom ze geen chemo meer moest gaan halen... Heb dan gezegd dat ze nu pillen kreeg in de plaats, dat was genoeg voor haar. (ik had ondertussen al gehoord dat ze nog max 2 weken te leven zou hebben)
Vrijdag 6 april ben ik bij haar in bed gekropen en ik vroeg weer hoe ze zich voelde, weer voelde ze zich goed zei ze, ik vroeg haar wat ze zelf van haar ziekte dacht en ze antwoorde me "dat ik ga genezen!!" denk je dat echt vroeg ik "ja!" zei ze, en ik was uitgeklapt, ik kon het haar niet zeggen, ze wou er ook nooit over praten, zei altijd dat ze zou genezen. elke dag bleef ik of mijn zus daar slapen, elke dag zaten al haar broers en zussen daar (met 8). In de nacht van 8 op 9 april was ik een uur terug thuis toen mijn zus me opbelde om direct te komen. Ons ma kreeg een paniek aanval, ik belde de dr die onmiddelijk kwam en haar een morfine spuit gaf waardoor ze in slaap viel.. het is begonnen zei hij, ze haalt de ochtend niet meer.. om zeven uur 's morgens kreeg ze weer zo'n aanval, pijn riep ze, ik heb pijn, ze duwde haar lakens weg begon wild om zich heen te slaan, laat me , uit de weg zei ze als we haar aanraakte, pijn..
dr gaf haar weer een spuit, hij schrok dat ze nog leefde.. rond tien uur belde ik haar ex op, haar grootste liefde (mijn vader) mijn oudste zoontje van 10 kwam er ook aan, ik had een raar gevoel.. ze bogon zwaar te ademen, longvocht begon uit haar mond te lopen, haar ogen een beetje open, dus ik ging voor haar zitten zodat ze me kon zien, ze bleef me aankijken ik zei haar dat ze niet alleen was en dat ik altijd bij haar zou blijven, ik vertelde dat iedereen bij haar was, al haar broers, zussen, ons vake... ik wreef over haar kaak, toen ze plots heel stil zei "ik zie u graag" ik glimlachte en zei, ik u ook. ze kon niet meer rond kijken, alleen naar mij, ik zag echt de angst in haar ogen, de angst om op te geven, om ons achter te laten, de angst om wat komen zou.. ze keek met bange vragende ogen mij aan "wat nu?" zag ik haar denken...ik zei dat ze niet bang moest zijn, dat ze mocht stoppen met vechten, ze had genoeg gevochten, had pijn genoeg geleden, ga nu maar naar wat je ziet zei ik...
Toen zag ik traantjes bij haar komen, ze rolde over haar wang, een blik naar mij die zei "ik kan niet meer, ik moet gaan..." Toen kwamen bij mij ook de tranen, ik legde haar hoofd op mijn borst en streelde haar... ik zei " ga maar moeke, rust nu maar, ik ga je missen, dada moeke, daag"
haar adem ging trager en trager en stopte... Ik hoorde iedereen nog zeggen " dag ...., goede reis... " ik keek haar aan en zag nu dat haar ogen wijd open stonden, ze gingen toen van links naar rechts...en bleven stilstaan...en nonkel deed ze toen toe...

mijn ma is op paasmaandag 9 april om kwart na tien aan haar allerlaatste reis begonnen.. helemaal alleen..

sorry want dit is meer dan dat je vroeg... maar ik wou echt mijn verhaal kwijt, ik mis haar zo, kan nog niet geloven dat ze er niet meer is...ik ben 30 jaar en heb haar echt nog nodig...

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 23 aug 2007, 15:18
door Gast
en volgens mij heb je ook een psycholoog nodig .
en dat bedoel ik niet slecht maar er is bij jou nog veel dat je moet verwerken .

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 23 aug 2007, 23:21
door mama
Lies

Iedereen verwerkt zo een vreselijke ziekte op zijn eigen manier. En je moeder doet het op haar manier ook al ben jij het niet met haar eens.

Mijn dochter heeft 6 jaar geleden kanker gehad en ze wil er met niemand over praten. Ondertussen heeft ze ander werk en is verhuisd, op haar werk en in haar omgeving waar ze woond, is er niemand die weet dat ze kanker heeft gehad.
Ikzelf praat er gewoon over als het eventueel ter sprake komt, niet dat ik er te koop meeloop.
En mijn moeder die ontkent het en zegd dat mijn dochter geen kanker heeft gehad, maar dat het iets anders is geweest.

Zo zie je maar dat iedereen op zijn eigen manier er probeerd mee te leven, en het te verwerken.

En dat ze zeggen dat je na 5 jaar genezen bent verklaard, de angst om te hervallen zit er bij mijn dochter ook nog dik in. Bij het minste dat ze zich niet goed voeld of ergens een knobbeltje of een vlekje dat er eerst niet was, is ze ongerust en gaat ze naar de dokter.

en ja, mijn dochter moet ook nog regelmatig op controle gaan bij de oncoloog, en dat doet ze niet zomaar omdat ze kilometer vergoeding krijgt.


RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 24 aug 2007, 11:58
door vicky @ano van 15:13
ja ano,

mijn vriend zegt me dat ook, maar de ene dag voel ik me al beter dan de andere... is nog maar een kleine 5 maanden geleden he. Is het dan niet normaal dat ik ze nog zo mis?
Maar toch heb je mss gelijk... als mijn vriend da zegt dan word ik boos en nog meer depri...ik sluit mij op, kom niet meer buiten, word echt mensenschuw...ik weet dat van mezelf, en toch vraag ik mij af wat een psycholoog me kan zeggen zodat ik me terug beter zou voelen? niets toch want hij kan ze niet terug brengen...er is na haar dood zoveel ruzie ontstaan in heel de familie, mijn vader(haar ex btw!) en mijn zus gingen achter mijn rug de zerk bestellen, hebben al haar financiële zaken geregeld ook achter mijn rug, hebben de kerkdienst helemaal veranderd zonder dat ik da wist. Mijn zus maakte ruzie met ons ma haar tweelingzus die nog niet zo lang bij ons ma was gaan inwonen, mijn zus kwam daar alles halen, zelfs bloempotten die daar al 8 jaar stonden! Ikzelf heb alleen de horloge genomen die ons ma aanhad( eentje die trouwens al van mij was) en de foto die op haar kist stond (waar ik ook al bijna ruzie door kreeg met mijn zus want zij wou die ook!) heb ik dan maar gewoon nog de helft van betaald!
Ik heb met niemand ruzie, mijn tante's komen hier nog, mijn zus, en mijn vader ook. Maar die hebben onderling wel ruzie allemaal en komen hier hun beklag doen. Het doet mij heel veel pijn dat mijn zus en pa da allemaal zo hebben gedaan, maar ik vind het dat niet waart om ruzie om te maken omda ik weet da ons ma dit helemaal niet gewilt zou hebben! plus da onze pa vorige week kwam vertellen dat hij eind deze maand gaat trouwen!! hij pas weduwnaar (want ze waren nog niet gescheiden) en nu al zo snel trouwen! Ben blij dat ons ma dit niet meer weet want die hoopte nog tot op de laatste dag dat hij terug bij haar zou komen!

achja, weet je, hier ff mijn verhaal doen tegen een paar vreemden lucht mij eigenlijk enorm op, hoe raar het ook klinkt.
Ik ben iemand die normaal nooit zomaar wil zeuren en klagen, zo kent niemand mij, behalve mijn vriend dan :) en nu jullie :p
groetjes

RE: 5 jaar geleden

Geplaatst: 28 aug 2007, 16:36
door Gast
hey Vicky,

Wat een ellendig verhaal... en wat erg voor je mama. Mijn eigen moeder heeft haar borstkanker overleefd, gelukkig maar, maar zoiets laat toch ook zijn sporen na. Natuurlijk heb je het er nog moeilijk mee, het is amper 5 maanden geleden. Ik geloof niet dat je naar een psycholoog moet, zoiets heeft gewoon veel tijd nodig, heel veel tijd. En dat verschilt van persoon tot persoon.

Kom toch maar wat meer buiten, probeer terug wat te genieten van het leven. Dat is toch wat je moeder ook zou gewild hebben. Zolang ze in je hart verderleeft, is ze trouwens niet echt dood.

Aan de anderen: iedereen verwerkt kanker op zijn eigen manier, het is aan ons om daar respect voor te hebben. En te hopen dat we nooit zullen weten hoe wij daarmee zouden omgaan...