mijn verhaal in het kort

hilde

mijn verhaal in het kort

Berichtdoor hilde » 05 apr 2007, 11:33

Ik ben 47 jaar en leef al tien jaar met borstkanker.

In 1997 voelde ik op een warme zomernamiddag een knobbeltje in mijn re-borst. Direct naar huisarts, maar die vond het niets alarmerend temeer omdat ik in maart een mammo had laten doen.

Ik vond het toch verdacht en maakte een afspraak met gyn. De volgende dag mocht ik er al bij, hij was ongerust en we maakten een afspraak om twee dagen nadien een punctie te laten doen. Het verdict was hard: borstkanker. Op dat moment bij de dokter was ik heel sterk, maar eens thuis begon ik te pannikeren. Hoe het mijn man vertellen, en de kinderen van 6 en 12 jaar. Oei en de jongste doet zijn 1e communie en de oudste zijn plechtige, zal ik er nog wel bij zijn. En je zit met 1000 vragen die je direkt opgelost wil zien.

Mijn man was er het hart van in, zo had ik hem nog nooit gezien, maar hij steunde me door dik en dun. Ondertussen alle onderzoeken ondergaan, familie ingelicht, vrienden enz. De oudste zoon wist dat er iets gaande was en heeft ons op een bepaalt moment voor een voldongen feit gezet: vertellen aub.

Drie weken na het verdict werd ik geopereerd. Het knobbeltje moest eruit. De dag voor de operatie belde de gyn dat hij in overleg met andere dokters had besloten om tot een volledige amputatie over te gaan. Ik stond perplex aan de telefoon, maar mijn man zei, liever één borst en gezond dan twee en niet.

De dag van de operatie was ik heel kalm, wij wonen niet zo ver van de kliniek en ik zie mij nog altijd vertrekken met mijn valiesje, alleen. Ik wou niet dat er iemand meeging. Toen ik wakker werd zat mijn man al bij mij. Het herstel verliep voorspoedig, eigenlijk heb ik niet zoveel last gehad.

Maar die vragen hé, elke keer als ik de dokter zag, stelde ik hem vragen. Afwachten was de boodschap.
Eén week na de operatie naar huis en een maand nadien werd de chemo opgestart. Dag op dag drie weken na de eerste chemie, voelde ik iets kriebelen in mijn haar, ik krab, en voilà, mijn haar viel in plukken uit. Ik rap naar de badkamer en alles met de tendeuse afgeschoren. Mijn man schrok zich een bult als hij 's morgens thuiskwam van het werk (stond met de nacht). Zes kuren heb ik moeten ondergaan en echt ziek was ik niet. Wel misselijk, haaruitval, smaakverandering, wenkbrauwen en wimpers werden dunnen, ik verdikte enz.... Maar ik ben nooit thuisgebleven hoor! Ergens anders was ik even ziek als thuis. Dus mee naar de voetbal, familiebezoek, etentje met vrienden, verjaardag, nieuwjaar, kerstmis.

Tegen dat de jongste zijn eerste communie deed had ik een kort kopje grijs haar, dat ik vuurrood had laten verven.

Ondertussen zijn we 10 jaar verder, ik heb een reconstructie laten doen en ben zeer tevreden. Nog éénmaal per jaar op controle, en dat is altijd een stress moment. Verder gaat het heel goed, de gedachten aan borstkanker vervagen, je denkt er niet meer elke dag aan, de kinderen zijn ondertussen 16 en 22 jaar.

Is er nu veel met mij of ons veranderd? Ja, en neen, in het begin als je ziek bent denk je, als ik genees, ga ik helemaal veranderen, niet meer zagen en klagen bij een slecht rapport, het leven zien door een roze bril, genieten, op reis gaan enz.... maar dat is goed voor het eerste jaar en dan val je terug in hetzelfde patroon. Wel genieten we van elkaar, en de kinderen, gaan dikwijls eens een weekendje weg onder ons tweetjes met de hond.

Ik wens iedereen die in deze situatie zit of zat veel moed en veel geluk, want je ziet, het moet niet altijd slecht aflopen, er zijn ook mensen die verder leven na borstkanker.

Mia

RE: mijn verhaal in het kort

Berichtdoor Mia » 06 apr 2007, 10:07

Ontroerend en mooi verhaal Hilde, chapeau je bent een moedige vrouw.

Raar dat er zo weinig reactie op komt.

Zonnige Paasgroetjes

kris (mama van 5)

RE: mijn verhaal in het kort

Berichtdoor kris (mama van 5) » 06 apr 2007, 11:13

Hoi Hilde,

Een voor mij o zo herkenbaar verhaal. Idd de angst voor de kinderen en zo..., heel herkenbaar. Ikzelf ben de dag na het vormsel van men dochter geopereerd.
Weet je dat ik moed put uit de verhalen van anderen, zeker als die al tien jaar verder staan. De grote angst blijft bij mij, en ik hoop er binnen tien jaar ook nog te staan.

Nog veel sterkte en levenslust.

Dikke knuffel van Kris.

hilde

RE: mijn verhaal in het kort

Berichtdoor hilde » 06 apr 2007, 11:20

Kris, met optimisme bereik je veel hoor, alle verhalen lopen niet verkeerd af. Geniet maar van elk moment, dat doe ik ook.
En elke kanker is verschilllend, laat je niet te veel leiden door verhalen die door vrienden en familie worden verteld. Ieder beleeft zijn ziekte op zijn manier, en ik ben blij dat ik ook eens iets positiefs kan vertellen.

Veel moed, en vrolijk paasweekend

kris (mama van 5)

RE: mijn verhaal in het kort

Berichtdoor kris (mama van 5) » 06 apr 2007, 15:54

Hoi Hilde,

Ik probeer wel positief te blijven hoor, en meestal lukt me dat wel, maar ik heb nog niet echt goede voorbeelden gehad.
Mijn moeder is overleden aan borstkanker, ik heb ook twee vriendinnen met kanker. Een met borstkanker die volgende week aan haar vierde chemo begint, en dus al enkele keren hervallen is en een met eierstokkanker die ook aan de derde chemo bezig is, dus soms heb ik het moeilijk ja.
Daarom dat ik me echt wel optrek aan positieve verhalen.
Groetjes Kris


Terug naar “Borstkankerforum”