Artikel 'Dag allemaal'

Fie

Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Fie » 19 dec 2007, 20:05

Awel ik ben zelf mama van een engeltje en nu ook 'eindelijk' een bengeltje, maar toen ik het artikel van Virgini (mama van Mats, Nio en Oone) las brak m'n hart en heb ik tranen met tuiten zitten huilen!!!!!
Dit moet toch gewoon verschrikkelijk zijn, ik heb tijdens m'n tweede zwangerschap ook met veel spanning gezeten en even leek het weer fout te gaan, ,maar na 12 weken volledige platte rust heb ik toch een gezond meisje gekregen weliswaar 6weken te vroeg, maar het idee dat ook deze zwangerschap fout kon lopen is verschrikkelijk!!!

Het is toch allemaal niet eerlijk verdeeld in deze wereld he!!!! Bij deze wil ik de ouders van deze drie engeltjes heel veel sterkte wensen en veel moed en succes bij de procedure van hun adoptie. Jullie verhaal heeft me enorm geraakt..

Hele mooie namen trouwens!

Mama van een engetje en bengeltje

Lien

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Lien » 20 dec 2007, 17:03

Ik heb het niet gelezen. Hoeveel weken was de moeder zwanger? Is er een oorzaak gevonden?
Die verhalen zijn toch heel eng!

FIE

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor FIE » 20 dec 2007, 17:49

ze was telkens ergens tussen de 20en26 weken zwanger. Er bleek telkens iets mis te zijn met de kleintjes, maar 3x das gewoon niet eerlijk. Het probleem was dat ze niet echt een oorzaak vinden, want hun laatste kindje was van een donor en ook dit ukkie had dezelfde afwijkingen... de verhalen zijn idd eng, maar als mama van een engeltje lees je graag dingen van mensen die hetzelfde meemaken, het verzacht en je weet dat je niet de enige bent.

virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor virgini » 28 dec 2007, 18:22

Hallo

Ik ben de mama van Mats Nio en Ooneke, ik zit heel veel op zappy maar nu veel op adoptie. Ik ben hier wat aan het kijken en was nog even van plan om te kijken bij overlijden en zag toevallig de forum artikel dag allemaal. Dus wil ik me even bekend maken. Het was wel raar hoor om jezelf te zien in een tijdschrift, ook veel reacties gekregen wat wel normaal is hé; als je vragen hebt mag je ze altijd stellen maar ik denk dat het meeste toch in het artikel staat.
Ik kom wel nog eens terug dan, groetjes virgini

patricia

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor patricia » 28 dec 2007, 19:51

Virgini

Ook ik heb het artikel gelezen en sta vol respect over de moedige manier waarover je over dit verdriet hebt kunnen getuigen! Op babygebied ook de nodige portie ellende gahd maar in vergelijking met dit kan ik alleen maar je zoveel moed toewensen en vooral heel veel positieve dingen in verband met de adoptieprocedure! Het geluk mag echt wel aan jullie kant komen.

virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor virgini » 29 dec 2007, 06:51

dank u , ja ik hoop het want als je het hoort zijn de psychologische testen niet makkelijk maar het zal ons wel lukken.

groetjes

Gast

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Gast » 29 dec 2007, 12:03

virgini nog nooit gedacht aan een draagmoeder

virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor virgini » 29 dec 2007, 12:51

Nee dank u

Wij willen een kindje die al ergens op deze wereld al aanwezig is of nog moet worden geboren die het moeilijk heeft die wij een mooie toekomst willen geven.
Voor ons moet het niet persé van ons eigen zijn.

Groetjes virgini

Ik

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Ik » 29 dec 2007, 13:36

Hallo Virgini,

Ik kende je verhaal al door een oom van je die goed bevriend is met mijn oom.

Ik hen ook eens Dag Allemaal gekocht, omdat ik eerlijk gezegd dacht dat die oom wat overdreef.

Helaas heb ik moeten vaststellen, dat al het geen je overkomen is, te surrealistisch is voor woorden.

Ik wens jullie dan ook heel veel goede moed en doorzettingsvermogen bij de adoptieprocedure, en een wolk van een kindje toe!

Groetjes,

Een mama

virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor virgini » 29 dec 2007, 19:46

Hallo ik , je maakt me nu wel nieuwsgierig welke oom het is hoor, weet je hoeveel kinderen dat hij heeft en zijn begin letters hihi ben nieuwsgierig é.
Ja ik weet het dat het moeilijk te geloven is maar we zijn dan ook de enige in belgië en zou zelf durven zeggen in buurtlanden ook want het dna van ons en de kindjes zit in nederland en duitsland ook. Alé tot wat later é groetjes aan mijn oom.

Gast

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Gast » 31 dec 2007, 20:38

Virginie,

Ik ben zelf een mama van engeltje Emma en engeltje Xander. Het was een tweeling en ben bevallen op 24,5 weken op 20 september 2007. Emma heeft 2 dagen geleefd en Xander 4 dagen. Spijtig genoeg hebben we moeten afkoppelen van de machines en zijn ze beide in onze armen gestorven. Ze hebben beide een hele zware hersenbloeding gekregen waardoor een waardig leven onmogelijk was.

Ik heb je artikel in de dag allemaal verscheidene keren gelezen. Ik heb enorm veel bewondering en respect voor jullie! Ik hoop dat de adoptie vlug en zonder problemen mag verlopen zodat dat jullie ook jullie wondertje in jullie armen kunnen houden!

Groetjes,
Cindy

Ik

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Ik » 01 jan 2008, 09:18

--Slik--

Sterkte Cindy, mijn innige deelneming.


Virginie,

Die oom heeft geen kinderen( toch niet dat ik weet), en zijn naar begint met een W.

Ik wil jullie een liefdevol 2008 toewensen, met veel steun, vreugde, vriendschap en een goede gezondheid.

Groetjes

Ann

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Ann » 02 jan 2008, 18:37

Hoi Virgini,

Je zei dat je de enige bent in België?
Ikzelf ben 9 keer zwanger geweest en heb hier "slechts" 1 gezond kind rondlopen. We hebben 4 grafjes waar we naar toe kunnen gaan, de anderen waren te vroeg in de zwangerschap om "erkend" te worden.

Hoe bedoel je enigste in België?
Er zijn een hoop mensen in ons beiden situatie, dat merk ik wel aan de bijeenkomsten van de hulpgroep waar ik in het begin geregeld naartoe ging, waarvan nu nog steeds contact met het merendeel.

Meerdere kinderen verliezen, meer dan 1, meer dan 2. We zijn niet alleen.

Virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Virgini » 02 jan 2008, 20:27

Hier ben ik terug,

@ik: ah ja weet welke nonkel het is dan en inderdaad hij heeft geen kinderen hij is homo.

@Cindy: Sterkte voor jouw ook, het is ook van de zelfde maand van Oone ze is geboren 10 september, mijn eerste kindje mats heeft ook vijf dagen geleefd en ook een hersentumor gehad maar ook andere factoren. Waren het jullie eerste kindjes? Mooie namen trouwens.

@Ann : met enige in België wil ik zeggen de symtomen dat ze de oorzaak niet weten dat dit nog niet is gebeurd hier in belgië, en niet het aantal overleden kindjes. En weten ze al de oorzaak van jullie kindjes amaai negen keer zeg dat is niet meer menselijk, aan hoeveel weken was het telkens? Zijn ze samen op het kerkhof of hebben ze allemaal apart een plaatsje? of als je er niet wil over praten geen probleem hoor je doet maar hoe je je voelt, beste nog

Allemaal tot gauw en groetjes en hopelijk is het een goed jaar 2008 dit wens ik hier iedereen.

Maya

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Maya » 02 jan 2008, 21:48

Hallo iedereen,

ik ben mama van een engeltje die na 29w9 d geboren was, opzich waren zijn overlevingskansen goed maar op 26/11/07 na 2 maand vechten voor zijn leven heeft hij het moeten opgeven. Ik heb het dan ook heel moeilijk, gelukkig heb ik nog een meisjestweeling rondelopen want anders zou ik niet weten wat ik gedaan zou hebben. En ik heb dan nog maar 1 kindje moeten afgeven 2,3,4,5 kindjes moeten afgeven dat is toch niet menselijk!
virgini, Ook ik heb het artikel gelezen, en ik heb er enige tranen bij gelaten. Ik stond ervan te kijken hoe moedig jij wel bent! chapeau ze

groetjes Maya

Ann

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Ann » 02 jan 2008, 22:28

Virgini,

Sorry, had het verkeerd begrepen.
Bij ons is er inderdaad een oorzaak gevonden. (Na een ellenlang onderzoek).
De zwangerschapsduur varieert van 11 weken tot 30 weken.
De langste zwangerschapsduur is van m'n zoon dat nu bij ons is, maar de 4 waar we naar het graf kunnen gaan, is een dochter op 25 weken, een dochter op 27 weken en een twee-eiïge tweeling op 30 weken (zoon & dochter). Zij zijn niet samen begraven aangezien onze dochter van de tweeling 2 maanden langer heeft geleefd dan onze zoon. We wilden hen wel samen, maar onze zoon mocht volgens "de wetten van de gemeente" niet worden opgegraven om dit te realiseren.
Ze liggen wel allen op hetzelfde kerhof, wat het voor ons wel "gemakkelijker" maakt. We hebben dan het gevoel dat we zeker niemand overslaan. Het zou aan me vreten als ik bijvoorbeeld wel bij m'n zoon langsga, maar niet langs m'n 3 dochters.

M'n andere zwangerschappen zijn te vroeg geëindigd om ook hen te kunnen begraven. Maar we hebben een herdenkhoek in huis en in onze tuin voor elk van onze kinderen samen.

Ook heb ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad, waar ze pas op uit kwamen toen ik 14 weken ver was. Ik was zwanger van een tweeling, m'n hcg gehalte was hoger dan normaal voor de zwangerschapsduur, maar gynaecologe schreef het aan de tweelingzwangerschap af, dat dat hoger is dan bij een eenling. Op 12 weken en 5 dagen kreeg ik een miskraam. Aangezien ze op de echo op de spoed enkel nog maar bloedresten zagen, stelden ze voor dat ik niet gecurreteerd hoefde te worden. Ze wilden een week afwachten. Ik moest wel elke 2 dagen bloed laten komen prikken om te kijken of het hcg gehalte wel voldoende daalde. Na een dikke week kreeg ik telefoon van m'n gynaecologe dat ik de dag erop nuchter mezelf diende aan te bieden in het ziekenhuis. Ze legde me uit dat het hcg gehalte niet normaal daalde en wou eerst een echo maken om te kijken of er misschien toch nog "iets" zat. Als ze op de echo niets zou zien, zou het misschien wel een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kunnen zijn, die gemist is doordat er daarvoor in de baarmoeder wel degelijk een tweeling zat.
De dag erop, op de echo was er niets te zien. Er moest een kijkoperatie gedaan worden. Zo gezegd zo gedaan, binnen het half uur lag ik onder narcose.
De vrucht was zo groot geworden, dat de eileider op barsten stond (ondertussen was ik 14 weken ver) en tijdens de operatie zelf, toen ze bezig waren om dat allemaal te verwijderen, sprong de eileider. M'n gyn zei dat ik best wel geluk heb gehad. Maar dat dit onmogelijk vroeger gezien kon worden. M'n miskraam van m'n tweeling heeft m'n leven gered, want als ik daar geen miskraam van had gehad, hadden ze de vrucht in m'n eileider niet gezien, had deze gebarsten op een moment dat ik toevallig niet onder narcose was en zou ik gestorven zijn door inwendige bloedingen. M'n gyn zei me ook, dat het eigenlijk geen tweeling was, maar een drieling.
Voor mij was het weer een zwangerschap dat niet erg positief was geëindigd, integendeel, met één eileider minder.

Maar door de buitenbaarmoederlijke zwangerschap en de eileider dat ze hebben weggenomen, hebben we wel een hoop over m'n binnenkant leren kennen. Ze hebben alles onderzocht wat ze van me hebben weggenomen en ze hebben een ziekte op m'n eileider gevonden. En als die op m'n éne gesprongen (weggenomen) eileider zat, zit die ziekte zowiezo ook op die andere. Die ziekte had niets te maken met de buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Maar het zorgt ervoor, dat de trilhaartjes die in de eileiders aanwezig zouden moeten zijn, er niet meer zitten, zodat de eitjes (al dan niet bevrucht) er als het ware doorvallen in plaats van dat ze rustig naar de baarmoeder geleid worden.

(Dit om het effe in mensentaal uit te leggen).

Er kan niets aan gedaan worden, geen medicatie dat ervoor genomen kan worden, het is niet erfelijk, het is niet besmettelijk ofzo ook niet. Je kan er niet van sterven, maar genezen doe je er ook niet van. Je blijft er mee zitten.
Het zorgt er ook voor, dat de eitjes te vroeg in de baarmoeder terecht komen, zodat een innesteling te vroeg gebeurt, als het eitje er nog niet klaar voor is. Met als gevolg, ofwel laat het vroeg in de zwangerschap los, of ze sterven later in de zwangerschap, aangezien ze te weinig voedingsstoffen binnen krijgen.

Als ik die buitenbaarmoederlijke zwangerschap niet had gehad, hadden ze hier waarschijnlijk ook nooit achter gekomen. Ik heb samen met m'n man, zowat alle erfelijkheidsonderzoeken achter de rug, zonder resultaat. Bloedonderzoek, onderzoek van baarmoeder en follikels. Sperma onderzoek, noem maar op.
Maar de enige deftige uitleg kregen we pas na het onderzoek van die ene eileider. Als antwoord op al onze vragen.

Het enige wat ik dan kan doen als ik zwanger ben, is rusten, geen zwaar werk (wat geen enkele zwangere vrouw hoeft te doen vind ik dan). Maar wel vitaminen die bloeddoorstroming bevorderen, geen medicatie, meer vitaminen dan medicatie eigenlijk. Ook om m'n baarmoeder sterker te maken, want van al die zwangerschappen is ze er niet bepaald op vooruit gegaan.


Nu, na jaren, kan ik er rustig over praten. De hulpgroep heeft ook wonderen gedaan. Je optrekken aan elkaars verhalen, weten dat je niet alleen bent. Het deed me goed, nog steeds trouwens, want met de grootste hoop van "onze groep" hebben we nog geregeld contact.
De eerste jaren voelde ik me ontzettend onbegrepen. M'n lichaam dat me in de steek liet. Ze vonden toen niets bij mij, maar het sperma onderzoek was ook goed. Dus het zou zowiezo wel aan mij gelegen hebben, ook al vonden ze toen niets. Toen ze dan eindelijk vonden waar het aan lag, had ik het helemaal moeilijk. Het lag effectief aan mezelf. Nu had ik het ook heel duidelijk op papier. Het was een zeer donkere periode, maar ik ben er sterker uitgekomen. We zijn er samen sterker uitgekomen.

Dat we nu een zoon hebben, inmiddels bijna 4 jaar oud, blijft voor ons nog elke dag een wonder.
Vroeger toen we elkaar leerden kennen, droomden we van een kroostrijk gezin. Nu zijn we gewoon blij met wat we hebben. Wij samen, een zoon van bijna 4 en een hele kroost engeltjes dan over ons waakt. Dat waken over hun broer.

Ik heb het enorm moeilijk nu wel met loslaten (nu gaat het over naar school gaan, binnekort gaat het over naar vriendjes spelen enzovoort). Maar weet dat ze in de hulpgroep toen aan een vrouw zeiden dat dat allemaal te maken had met haar voorgeschiedenis. Nu dat we zelf een kind hebben dat dagelijks lacht, huilt en kattekwaad uithaalt, weet ik, wat we hebben meegemaakt, zal ons altijd blijven achtervolgen en ons leiden in alles wat we doen.

Ik wens je enorm veel sterkte, moed en kracht om door te gaan.
Bovenal enorm veel succes om jullie adoptiekindje te vinden.
Het gaat er eentje zijn dat enorm gekoesterd zal worden en geen liefde tekort zal komen. Daar ben ik zeker van.

Groetjes

virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor virgini » 03 jan 2008, 18:52

Hier ben ik weer, had hier juist een heel ding geschreven en mijn laptop viel uit geen batterij niet meer ge nu mogen herbeginnen.

@Maya, amaai das erg na twee maanden je hebt daar toch al een band mee ga niet zeggen met mijn kindjes niet maar het is het niet hetzelfde hé. Ik heb mijn kindjes maar een paar uur mogen kennen en mats 5 dagen maar dan was ik veel te suf van mijn spoedkeizersnede jammer want ik wilde nog zoveel doen. Ja er zijn er veel die geweend hebben das normaal é, maar ik ben nogal een sterke en wil ook een steun zijn voor mensen die hetzelfde meemaken en er zeker geen taboe rond maken. Hou je ook sterk en durf erover te praten trek je op aan je meisjes en je kindje zal altijd een plaatje hebben in jouw hart.

@ Ann, tis niets hoor, zo'n verhaal gelukkig hebben ze een kijkoperatie gedaan. Als je dat zo leest denk ik ook zo bij mijn eigen zouden ze dat ook beter niet eens doen in mijn buik te kijken om iets te vinden maar ik zie het niet meer zitten die ziekenhuismolen. Ik heb er nu niet echt behoefte aan ik kijk uit naar mijn adoptiekindje. Maar zoveel kindjes moeten afgeven is echt niet menselijk van mij zijn er nu 3 maar meer zou ik echt niet meer aankunnen hoor. Maar ik weet het je moet erdoor. Ze hebben mij ook voorgesteld om met een maatschappelijke assistente te babbelen maar ik heb er geen behoefte aan. Maar een hulpgroep hebben ze niet voorgesteld en ik vind dit eigenlijk mis je hebt echt geen begeleiding in het ziekenhuis als je dat nodig hebt ik wilde het niet maar er zijn andere mensen die het wel willen é. Ook betreft herinneringen zoals voetafdrukken in Brugge hebben ze dat niet gedaan alé toch erg het is een neontologieafdeling ze zouden dat toch moeten automatisch doen zo'n dingen ergeren mij verschrikkelijk. Nu ik ga je laten ik hoor je nog wel é hou je goed en ze blijven altijd in ons hart ons kindjes.

Groetjes
Veetje,mama van Mats, Nio en Oone en een vlindertje van ver

Cindy

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Cindy » 04 jan 2008, 20:24

Virgini,

Bedankt voor het compliment van de mooie namen. Nio stond ook op ons favoriete naamlijstje.

Het waren inderdaad onze eerste kindjes. Het heeft ons 2 jaar geduurd vooraleer ik zwanger werd. We raken niet natuurlijk zwanger.
We zijn nu terug gestart met onze inseminaties maar de vorige 2 zijn al mislukt. We starten nu met onze 3x inseminatie.

Staan jullie al ver met jullie adoptieplannen?

Aan alle andere vrouwen heel veel sterkte! Door al jullie verhalen te lezen heb ik toch het gevoel dat ik er niet alleen voor sta.

Groetjes,
Cindy

Ik

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Ik » 05 jan 2008, 12:36

Bij mijn eerste zwangerschap bleek ik op 9 weken ook zwanger te zijn van een vruchtje dat niet op zijn plaats zat.

ik ben op spoed binnen gegaan met helse pijnen, op de echo bleek het vruchtje in de baarmoeder het prima te doen, maar er was iets vreemd met mijn eileider. Onmiddellijk geopereerd. Mijn eileider was al gesprongen, en viel niet meer te redden. Het vruchtje was al zo groot.

Een kleine 8 maanden er na ben ik wel bevallen van een gezonde zoon.

Maar het leven is zooo fragiel. De dokter zei na mijn operatie dat het ook maar aan een zeiden draadje hing, ik had er veel te lang mee gewacht. Was al volledig in shock...

Sterkte allemaal.

virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor virgini » 05 jan 2008, 19:04

Hallo allemaal,

@Cindy, alé dat die naam ook op jullie lijstje stond tis geen zo'n veel voorkomende naam é.
Betreft de adoptie, wij zijn nu bezig aan onze voorbereidingscursus, op 11 jan moeten we naar aalst voor te luisteren naar een panel met biomoeder,adoptiemoeder en een adoptiekind of volwassene daarna moeten we dan nog één maal op cursus 14 jan in kortrijk en dan krijgen we ons attest.
Daarna gaan we dan met de nodige papieren en attest naar de rechtbank en die stelt dan de psychologische assistenten aan die maken verslag op om te geven aan rechtbank en die spreekt dan een negatief of positief vonnis uit. Maar dat gaat niet over glad ijs hoor. Als het positief is mag je naar een adoptiebureau, bij negatief advies moet je beroep aantekenen.

@ik, Ja het leven is inderdaad fragiel. Persoonlijk denk ik wel niet dat het iets met mijn eileiders te maken heeft. ik denk ofwel in de genen ofwel een stof dat ik aanmaak in de baarmoeder die niet goed is voor de baby of iets anders met mijn baarmoeder maar naar het schijnt ziet hij er heel normaal uit dus ja moet je het maar geloven é.

Groetjes Virgini

Gast

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Gast » 11 jan 2008, 17:30

Hoe is het vandaag verlopen Virgini???

Virgini

RE: Artikel 'Dag allemaal'

Berichtdoor Virgini » 13 jan 2008, 17:42

Hallo hierboven weet wel niet wie je bent;

We hebben het heel goed gesteld het was zeer boeiend en aangrijpend vooral van die afstandsmoeder. Het is wel eens goed om zo'n verhalen te horen.
Morgen nog een laatste keer naar de cursus het zal raar doen je hebt toch al een band met die andere koppels maar we gaan zeker contact houden en hebben elkaar beloofd dat we met onze kindjes dan naar plopsaland gaan.
En na de cursus ga ik dan maandag naar de griffie om ons op de rol te gaan zetten.

Groetjes
Virgini


Terug naar “Andere onderwerpen”