doodgeboorte of miskraam

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 12 dec 2007, 10:55

ik kan niet geloven dat deze discussie wordt gevoerd. Ik heb zelf twee late miskramen (of vroeggeboorte) bij 19 en 20 weken gehad. Ik heb beide keren een bevalling gehad en mijn kindjes gezien, geroken en gevoeld. Al waren mijn kinderen niet voldragen, ik heb nooit eerder zoveel pijn en verdriet ervaren! Ik was er kapot van, vooral omdat het beide keren niet aan de kindjes lag maar aan mijn lichaam.

Iemand die een semantsche discussie wil gaan voeren over een onderwerp waarbij zoveel pijn speelt, is denk ik maar wat in de war. Zij vergroot haar grote verdriet door het verdriet van een ander te verkleinen. Zelfs bij een miskraam van circa 12 weken is heel duidelijk een kindje waar te nemen. Het is ronduit onbeschoft en gevoelloos naar mijn mening om een dergelijke discussie te voeren en ik stel voor om hiermee te stoppen. Naar mijn mening is op het moment van de conceptie al sprake van "je kind" waarover een ieder het recht mag hebben verdriet te voelen als het niet goed gaat. Het blijft hoe dan ook je kind.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 12 dec 2007, 11:56

Ik begrijp de opstartster heel goed.
Een 'kind' verliezen tijdens de eerste maanden van de zwangerschap is NIETS in vergelijking met een kind dat je moet afgeven vlka na of voor de geboorte of als het2,3 of hoeveel jaar dan ook , is. Dan heb je het zien lachen, huilen, gestreeld, getroost..echt met dat kindje geleefd.
Sorry hoor, maar dat is niet zo op 23 weken zwangerschap. Die pijn die je dan voelt is VEEL minder erg. Dat kind is nog geen deel van je leven geweest, in het andere wel, wat veel erger is!

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 12 dec 2007, 14:33

Het is heel makkelijk om te zeggen dat een miskraam minder erg is dan een doodgeboren kindje. Maar wat als die miskraam is bij iemand die al jaren lang bezig is om uberhaubt zwanger te worden. Dan is het heel zuur en komen er heel veel emoties los. Laat een ieder aub in zijn waarde. Ieder heeft zijn eigen verdriet en niemand kan en mag beweren dat je niet verdrietig of boos mag zijn als je kind geboren en gestorven is vóór het levensvatbaar is. Uiteindelijk willen we allemaal zwanger worden omdat we heel graag een kindje willen. En als die droom dan verstoord wordt, is dat heel droevig.

Waar het de opstartster denk ik om gaat is dat als mensen haar willen troosten vaak teruggrijpen naar hun eigen ervaringen. Ze zeggen dan zoiets als 'ik heb ook een kind verloren, ik begrijp je'. Alleen was hun zwangerschap bijvoorbeeld pas 10 weken en is het dus een miskraam (en die komen betrekkelijk vaak voor in het eerste trimester)... En dan is het wel even slikken als je zelf je kind bij de geboorte bent verloren...

Persoonlijk kan ik me wel voorstellen dat de klap nog harder is als je kindje bij de geboorte, of vlak erna overlijdt. Nog vreselijker is het als je je kind na een x-aantal maanden of jaren alsnog moet afgeven. Maar nogmaals, het mag niet zo zijn dat je iemand zegt geen pijn en verdriet te mogen hebben omdat het 'maar' een miskraam is.... En wat mij betreft mogen al die engelen papa's en mama's zich zo blijven noemen. Ik zou mijn kindje, ookal heb ik het vroeg moeten afgeven, nooit verloochenen, het is en blijft mijn kindje!

Veel sterkte aan iedereen die iets dierbaars verloren heeft!

mama van lennert en lara*

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor mama van lennert en lara* » 13 dec 2007, 19:11

Ik ben ook een mama van een engeltje, na een zwangerschap van 31 weken mijn dochtertje moeten afgeven zo onverwachts.Het ergste is dat je moet bevallen en je weet dat je ze moet afgeven.Ze hebben mij ingeleid en het enige waar ik aan kon denken was hopelijk duurd het heel lang voor ik beval ik wilde haar niet afgeven.Zelfs nu droom ik nog van die momenten, ik heb daarna nog een miskraam gehad en ik denk dat iedereen het verdriet anders verwerkt wat ook moet moest iedereen het op dezelfde manier verwerken zou het ook niet goed zijn.Maar versta het wel iemand zei me kort na de dood van ons dochtertje ik weet wat het is (ze had een miskraam gehad op 11 weken) maar dan denk je nee dat weet je niet moeten bevallen, je kind moeten afgeven, moeten begraven dat kan je niet weten.Maar iedereen verwerkt het op zijn manier.
Ben nu mama van en bengel maar voor mij verzachten doet het niet.
Sterkte aan alle mama's:)

L

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor L » 15 dec 2007, 22:19

Ik vind dit zowat de vreselijkste discussie die ik ooit gelezen heb. Hoe pervers is het om mekaars verdriet te willen afmeten en te beconcurreren. Hoe mensonterend om te zeggen dat de een minder of meer recht heeft op verdriet. Hoe onredelijk ook, om je eigen beleving van iets als norm te stellen voor de beleving van een ander (want dat is wat hier gebeurd, hoeveel stroop sommigen er ook rond smeren).

Verdriet is subjectief, verdriet valt niet te rationaliseren of af te meten. Moeders die een kind als peuter, kleuter of zelfs later hebben zien sterven, zullen misschien wel vinden dat moeders van doodgeboren kinderen veel minder reden tot verdriet hebben. Maar de waarheid is eigenlijk simpel: je eigen verdriet is altijd het ergste. Het is immers van jezelf. Je eigen kruis weegt altijd het zwaarste, want het is hetgeen je zelf moet dragen.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 16 dec 2007, 14:09

Dit is inderdaad een zinloze discussie, maar dingen zeggen zoals een kindje verliezen op 23 weken is VEEl minder erg??
Sorry hoor, maar mijn leven en mijn wereld viel wel helemaal stil omdat ik mijn zoontje op 23 weken ben verloren.
Mijn Zoontje was vanaf de positieve test een deeltje van mijn leven en dat deel werd elke dag groter en groter.Je begint toch niet van je kind te houden als het pas geboren is zeker.
Hoe kan je inhemelsnaam zeggen dat dat VEEl minder erg is. Verdriet is is niet te meten hoor. Met zulke uitspraken kwets je mij en samen met mij nog heel veel andere mama's van engeltjes
Voor de ene is het sterven van zijn hamster niks, voor de andere een ramp, en daar moeten wij respect voor hebben.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 18 dec 2007, 14:33

Helemaal eens met de (2) reacties van hierboven. Je mag verdriet niet met elkaar vergelijken! En dan de discussie over de term miskraam of doodgeboorte. Wat maakt het nog uit? Onderaan de streep ben je je kindje kwijt...

Ann

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Ann » 20 dec 2007, 13:52

Ik ga niet verder in op de discusie over 'miskraam' of 'vroeggeboorte'.

Er zijn verschillende mensen die erop gewezen hebben dat je kindje niet meetelt voor de buitenwereld. Ik denk nu eenmaal dat dit eerder aan de mensen ligt die het niet willen weten of die er schrik van hebben om er met je over te praten. Maar kan je hen dat echt kwalijk nemen? Misschien wel, als ze al moeite doen, is het al iets. Het is voor hen onmogelijk om ook maar te proberen te begrijpen hoe jij je voelt.

Ook ik heb een kindje verloren. Ben gewoon bevallen, heb haar geknuffeld, en bewonderd. Maar spijtig genoeg heb ik al heel snel van haar afscheid moeten nemen en haar laten cremeren. Mijn man en ik waren helemaal kapot!
Ook ons kwets het keihard dat onze eerste dochter (we hebben ondertussen een gezonde, tweede dochter) niet wordt aanzien als ons kindje. Ik doe hard m'n best om het mijn familie en collega's duidelijk te maken dat ik mama ben van 2 en niet van 1. Niet iedereen heeft hier begrip voor maar het is niet aan mij om me lastig te voelen als ik m'n eerste kindje (ze heet Karen) vermeld. Voor ons hoort ze erbij en als een ander het er moeilijk mee heeft, kwets het me wel maar ik lig er zeker niet van wakker.
Mensen die ons niet kennen en die vragen: 'Is het je eerste kindje (terwijl het voor ons niet zo is)', beantwoord ik toch altijd met 'Ja'. Zij kunnen uiteraard niet weten wat we hebben meegemaakt en ik bespaar het mezelf om altijd maar opnieuw de ganse uitleg te doen.
Als mijn familie en vrienden er begrip voor hebben, is het voor mij voldoende. Sommigen van mijn familieleden hebben een foto van onze eerst dochter bij hun thuis ergens staan. Telkens ik dit zie, ben ik hen ontzettend dankbaar.
Als heb ik ook een schoonzus die in mijn ogen niet eens de moeite doet om ons te begrijpen. Maar dat is nu eenmaal een gebrek van haar (en toch zie ik haar niet minder graag hoor).

Heb gewoon begrip voor ieder zijn verdriet aub.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 21 dec 2007, 13:35

haalo Ann,

ik kan me perfect terugvinden in je opmerkingen. De laatste tijd zeg ik ook dat ik maar 'één' kindje heb. Het heeft me lange tijd moeite gekost om het te zeggen, maar het was altijd zo moeilijk om uit te leggen omdat de mensen ecth dichtklappen. Diegene die ons echt kennen, weten wat er gebeurd is en daar kunnen we ons verhaal kwijt, maar je staat verstelt hoe snel onze kindjes vergeten worden. Niet zo zeer omdat ze echt vergeten zijn, maar omdat ze de confrontatie niet meer aanwillen. het grafje, de herinneringen, de foto's, de teksten, de suikerbonen ... voor 'onervaren' mensen is deze realiteit veel te hard. Het is en blijft een taboe, maar m'n zoon zal altijd nog een engelenzus hebben ... wat er ook gebeurd

liefs
mama van een bengel en een engeltje

mama van lennert en lara*

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor mama van lennert en lara* » 26 dec 2007, 11:50

Ik vind dat ook iedereen verwerkt zijn verdriet op zijn manier @hierboven als de mensen vragen die ik niet ken of het mijn eerste is zeg ik ook ja omdat ikhet hele verhaal niet wil vertellen aan een wildvreemde maar toch doet me dat soms pijn omdat ik het gevoel heb dat ik haar vergeet.Ook zijn er veel mensen die denken omdat je nog een kindje hebt je alles vergeet en gewoon met je leven doorgaat alsof er niks is gebeurt dat vind ik erg.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 27 dec 2007, 15:14

Ik weet best wel dat het erger is als je een baby die levensvatbaar is, verliest, maar dat wil niet zeggen dat ik niet mag 'mekkeren' om mijn verdriet dat ik om mijn miskramen van een paar weken voel.
Dat was toen altijd zo het standaardantwoord om mijn verdriet toen te minimaliseren: ik moest blij zijn dat het zo vroeg was...

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 27 dec 2007, 15:23

Er wordt hier gesproken dat je verdriet niet mag vergelijken.
Awel, doe dat dan ook niet. Zeg tegen iemand die 'maar' een miskraam heeft, ook niet dat ze gelukkig moet zijn dat het nu is en dat het veel erger is om later een kind te verliezen.
1. je vergelijkt dan toch weer verdriet
2. je minimaliseert haar verdriet
3. zelf weet ze ook wel dat het erger is om later een kind te verliezen.

Tegen iemand die een voldragen kind moet afgeven, zeg je toch ook niet 'beter nu, dan over 2 jaar als je al echt gehecht bent aan dat kindje'?

Ik ben wel blij dat ik alleen maar vroege miskramen heb gehad, maar ik heb daarna nog kinderen gekregen. Ik denk dat ik hier heel anders zou over denken wanneer ik hierna geen kinderen meer had kunnen krijgen. Bij mijn vriendin liggen de miskramen ook veel zwaarder, omdat zij nooit kinderen heeft kunnen krijgen...

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 27 dec 2007, 18:22

Tegen mij is dat wel gezegd geweest: beter nu dan wanneer je al aan haar gehecht bent. (mijn dochter was voldragen en heeft een paar dagen geleefd)

En ook nog: het is beter zo, want het zou toch maar een sukkelaarke geweest zijn.

Schrijnend, de lompheid van sommige mensen...

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 27 dec 2007, 19:56

tja verdriet beleeft iedereen op zijn manier, ik lag in het ziekenhuis op 13 weken zwangerschap om te rusten. ik kreeg zware spuiten tegen het loslaten van het vruchtje dat kerngezond was. helaas heeft het niet mogen zijn. en dit was mijn derde miskraam op rij (allemaal gezonde levensvatbare vruchtjes). na zware dagen vol verdriet raapte ik me terug te samen. een vriendin nodigde me toen uit om iets mee te gaan eten met een hoop vrienden en kennissen.ik moest toch een keer onder de mensen komen. daar was er dan een lomperik van een mens die me letterlijk zei dat het toch beter was dat ik zo vroeg een miskraam had gehad want wat zou ik toch gedaan hebben alst "mismaakt" had geweest bij de geboorte. ze wist niet eens de details maar had wel al haar mening klaar.ik viel van mijn stoel van ongeloof. een paar minuten later kondigt een andere vriendin doodleuk aan dat ze zwanger is. allemaal wetende hoe zwaar ik het had. en als kers op de taart bestellen ze dan nog eens een fles champagne om te toosten... ik ben in de toiletten ingestort. niet begrijpende wat hen bezielde. dagen en maanden ben ik boos geweest omwille van hun gedrag. tot ik tot de conclusie kwam dat mensen die geen verlies hebben meegemaakt zich ook niet kunnen inleven in een ander. dus mensen wij hebben allemaal een verlies gehad. en de discussie en de vergelijking gaat te ver. sta liever eens stil bij het feit dat we allemaal een verwerking hebben moeten doormaken. dus verwijt elkaar niet teveel. die verwijten zijn er al genoeg van de buitenwereld. 4,5 maanden geleden werd ik dan eindelijk voor de eerste maal mama geworden. na al de tegenslag. en die zelfde vrienden en kenissen kwamen alllen toasten op mijn kamer. geen één die piepte hoor. bij mij voelde het ondanks al het geluk wel even heel wrang aan...

mama van Renée & Jill

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor mama van Renée & Jill » 06 jan 2008, 22:33

Hallo,
Heb mijn 2 dochtertjes verloren op 28 weken. Dit is nu 2 maanden geleden gebeurd.
Vind het heel spijtig wat ik hier allemaal moet lezen. Had gedacht om hier meer steun te vinden.
Mss kan er iemend mij vertellen hoe je met zo'n verlies verder kan leven? Heb het gevoel dat het verdriet alleen maar groter wordt.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 09 jan 2008, 19:29

Zoek eens bij msn groepen, er zijn er een paar van lotgenoten o.a. een engeltje in je gezin. Daar lees je zo'n kwetsende flauwe kul niet en kan je echt steun vinden

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 15 jan 2008, 10:48

mensen dit is een discusie waar geen einde aan komt.ik heb een engeltje doodgeboren op 41 weken en ben nu terug zwanger 5 weken.als ik de 28 ste naar de gyn ga en het is niet goed ga ik er verdriet van hebben maar das toch normaal dat da anders is dan met mijn engeltje na tien jaar herinner ik nog de bevalling en de crematie en alles daarbij en haar gezichtje ze was zo mooi gewoon perfect.ik snap de teleurstelling van een miskraam en iedereen heeft verdriet op zijn eigen manier maar het is echt een verdriet dat niet te vergelijken is .ale bv.mijn gezonde kinderen als daar nu 1 van moet overlijden(hoop van niet amaai)is dat toch nog een ander verdriet dan mijn doodgeboren engeltje das nog harder das toch normaal.hou op daarvover te dicusieren.ieder heeft zijn eigen verdriet jammer genoeg en meer is dat niet.en even ter verduidelijking een miskraam is voor 12 weken en niet meer daarna.


Terug naar “Andere onderwerpen”