doodgeboorte of miskraam

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 24 okt 2007, 09:06

inderdaad , zo heb ik het ok ervaren

Nancy

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Nancy » 24 okt 2007, 22:33

Ik heb de beide meegemaakt. Nu (22 oktober) zou onze dochter 8 jaar worden. Ze werd levensloos geboren na 37 wkn zwangerschap, totaal onverwachts. Er waren geen problemen tijdens de zwangerschap. Wel vruchtbaarheidsproblemen.

Daarna kreeg ik nog 2 miskramen. Een op 9 wkn en een op 14 wkn.

ik (wij) hebben deze 2 situaties totaal anders ervaren.
Bij de eerste was ik ook de mama van een engeltje. Bij de miskramen had ik meer het gevoel van. Beter nu dan ok 37 wkn. Alhoewel ik ook veel verdriet had. Maar voor mij ben ik maar mama van 1 engeltje. Onze dochter Chloë.

Hoe verder je in een zwangerschap bent, hoe zwaarder het verlies.
vind ik.

Maar dat we allemaal iets missen, is toch normaal.

Wij zeggen regelmatig tegen elkaar. Zouden we nu 4 kinderen hebben gehad of zouden we (moest onze dochter geleefd hebben) enkel haar hebben gehad.
En dan zou ons zoontje (inmiddels 5) er misschien nooit geweest zijn.

groetjes

mama van een engeltje en 2 bengeltjes

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor mama van een engeltje en 2 bengeltjes » 26 okt 2007, 15:11

Nancy , volgens jij ben jij hier één van de weinigen met echt gezond verstand.
Veel plezier met je zoontje en mijn deelneming bij het verlies van je dochterje

M

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor M » 26 okt 2007, 21:07

Met alle respect voor ieder zijn verlies, maar ik kan mij inderdaad niet inbeelden dat het verdriet om een 'miskraam' op 8 of 10 weken te vergelijken valt met een 'miskraam' op 20 of 30 weken. (ik heb hier telkens het woord miskraam gebruikt om net geen onderscheid te maken)
Ik heb zelf al 4 miskramen achter de rug, telkens op 10 weken of eerder. Elke keer zeg ik tegen mezelf: liever nu dan binnen een paar maand. Eénmaal je dat kindje gevoeld hebt in je buik (wat ik gelukkig ook al meegemaakt heb met ons dochtertje dat nu 2 jaar is) begin je er echt een band mee te vormen. Wat natuurlijk niet weg neemt dat ik ook verdriet had om die miskramen, maar dan toch vooral om het feit dat je weer opnieuw moet beginnen, dat je van die eerste 12 weken nooit meer zal kunnen genieten en dat de kloof (qua leeftijd) met je andere kindje(s) almaar groter wordt.
Ik vind het dus wel zever in pakjes dat je maar van een vroeggeboorte mag spreken vanaf 26 weken, maar om dat woord nu in de mond te nemen bij een miskraam op 11 of 12 weken????
Ieder zijn verdriet, maar prijs je toch maar gelukkig als je het niet moet meemaken, een kindje afgeven na die cruciale 12 weken!
Ik heb nu ook mijn verdriet, maar dan kunnen ze mij bijéén pakken!

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 27 okt 2007, 13:23

Ik heb ook eerst een miskraam gehad en daarna 2 kerngezonde baby's, maar tijdens die zwangerschappen durfde ik mij nooit echt te hechten aan de baby's uit angst ze weer te verliezen.

akoos

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor akoos » 28 okt 2007, 17:18

Er is inderdaad wel een verschil ; Zoals nancy zegt, hoe verder i nde zwangerschap hoe "moeilijk" het misschien wordt. ik ervaar Mijn miskraam op 6 weken ook helemaal andrs dan De geboorte van ons zoontje op22 weken. Dat is gewoon zo, maar zoals ik al zei, iedereen heeft zoz ijn verdriet. En wat voor de ene het einde van de wereld betekend kan voor een ander een "regenbui, storm of orkaan" zijn.

mama

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor mama » 29 okt 2007, 07:55

Mijn dochter werd geboren op 23.6 weken zwangerschap, zij is nu een gezond meisje van 3 jaar.

Stel nu dat zij het niet gehaald had? Dan was zij dus in de ogen van de opstartster een 'miskraam'.

Absurd zeg!!!

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 29 okt 2007, 09:09

Niks absurd

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 30 okt 2007, 16:45

Mensen, ik denk dat er hier een paar punten zijn gezegd die erg gevoelig liggen bij iedereen die een verlies heeft meegemaakt. Ik zeg wel doelbewust "verlies" en niet miskraam of baby. Mensen reageren anders op verdriet. Voor velen die een miskraam hebben gehad, op laat ons zeggen, maximum 16 weken, hebben verdriet. Zeer veel verdriet. Maar zij zijn ook mensen die ook die enorme drang hebben om meteen weer zwanger te willen geraken, om meteen weer dat gevoel van zwanger zijn en deze keer meer geluk te hebben, willen meemaken.
Ik heb dat stadium meegemaakt. Ja, het was een miskraam. Ja, ik zag dat kindje niet als een voldragen kindje want dat was het ook niet. Het was de natuur die besliste dat ik die foetus niet mocht voldragen, hoe jammer ook. Ja, ik heb veel verdriet gehad. En ja, ik ben nadien terug zwanger geraakt en heb een gezond kind op de wereld gezet.

Mensen die een bijna of volledig voldragen kind levensloos op deze wereld zetten, maken ook een waanzinnig verdriet mee. Zij hebben het kind voelen schoppen, bewegen, voelen 'leven', gevoéld ... Om dan de brute pech te hebben een kind op de wereld te zetten dat het niet haalt, is verschrikkelijk.
Voor mij begint het stadium van een "kind" vanaf 18 à 19 weken, vanaf het moment dat je het voelt bewegen. Dan weet je dat er leven in zit, dat het ook geleefd hééft. En hoe later in het stadium je dat kind verliest, hoe erger. Maar om daar een onderscheid te zitten maken tussen zoveel en zoveel weken? Om dan te kunnen zeggen dat een kind van 36 wk verliezen erger is dan één van 20 wk verliezen? Wie zijn wij om daarover te oordelen? Ik denk dat mensen die kinderen van 23 weken op de wereld hebben gezet, waarvan het kind dat heeft overlééfd, echt wel drama's meemaken ook hoor, ook al heeft het kind het dan overleefd. Maanden van ellende, ziekenhuisbezoeken, angsten, enz. En dan altijd die schrik dat het kind het niet zou halen, wat in heel veel gevallen zo is. Ik denk in veel opzichten dat het haast erger is om eerst je kind maanden in de couveuse te zien worstelen voor zijn leven om het dan toch nog te moeten afgeven.
Mensen die hun kind onverwachts moeten afgeven zonder aanwijsbare reden, dat is al even verschrikkelijk. Dat is onnoemelijk verdriet. Inderdaad, een begrafenis regelen ipv een feest, doodsbrieven uitdelen ipv geboortekaartjes ... Dat is een echt drama.
Maar om daar een gradering in te maken? Om te discussiëren over wat een miskraam is en wat niet? Om daar écht over te zitten bekvechten?
Komaan mensen, jullie hebben toch wel meer verstand dan dat? De reden waarom jullie op dit forum zitten is om verdriet te delen, niet te argumenteren over graderingen van verdriet.
Hou daar toch alsjeblieft mee op.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 31 okt 2007, 15:18

Mijn dochter werd geboren op 23.6 weken zwangerschap, zij is nu een gezond meisje van 3 jaar.

Stel nu dat zij het niet gehaald had? Dan was zij dus in de ogen van de opstartster een 'miskraam'.

Absurd zeg!!!


Ik denk dat daar het verschil in zit.
een miskraam zie ik meestal als iets wat afkomt waar je opzich(op hevige buikkrampen na) niet veel van merkt buiten dat je het vruchtje verliest natuurlijk.
met een verder in stadium word het geboren en moet je er meer voor doen.
ik kan ook niet zeggen waar het verschil erin zit.
maar een arts zal wel kunnen verklaren van nu spreken we over een miskraam en nu over een dood geborenen.

ikke

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor ikke » 31 okt 2007, 21:25

normaal reageer ik zelden op zappy
maar even dit toch
ik heb na de geboorte van mijn oudste zoon nog 2 miskramen gehad op 9 en 12 weken
nadien zijn er gelukkig nog 2 gezonde kinderen geboren
en ik wil het niet minimaliseren een miskraam krijgen grijpt een mens sterk aan
maar als je nadien het geluk hebt toch nog kinderen te kunnen krijgen is dit wel een pleister op de wonde
maar ik heb onlangs van dichtbij mogen meemaken dat een vriendin van me bevallen is op 28 weken van een tweeling, de dokters beschouden hen maar als 26 weken omdat het juist om een tweeling ging
eentje heeft de strijd moeten opgeven na 8 dagen gewoon verschrikkelijk
zijn overlijden heeft mij ook heel diep getroffen en is niet te vergelijken met mijn miskramen hoewel toen ik er midden inzat heel verdrietig was
gelukkig heeft het andere broertje het wel gehaald en is hij al thuis bij mama en papa
het zal voor mijn vriendin ook altijd dubbel zijn hé verjaardagen en andere feestjes want eentje ligt op het kerkhof het andere in haar armen
ik wil maar zeggen ieder verlies doet pijn
is het nu je oma die sterft je kind of een liefde die verloren gaat je kunt niet voelen wat een ander voelt
mijn miskraam kindjes heb ik nooit gekend dus kan ik ze ook niet missen
het was de wil van de natuur maar...
ik heb wel nog 2 mooie kinderen gekregen en dat verzacht te pijn natuurlijk

aan iedereen veel sterkte

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 03 nov 2007, 21:33

er is geen grotere pijn dan het sterven en moeten begraven van je kind!!!!!!
niks doet meer zeer dan dat!

geen relatiebreuk, geen sterven van een ander familielid of vriend,niks kan aan die pijn nog maar tippen,niks!

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 10 nov 2007, 15:16

Hallo iedereen

Ik ben het helemaal eens met b.! Verdriet laat zich niet uitdrukken in aantal weken zwangerschap. Respect voor elkaars verdriet is dus niet misplaatst of het nu gaat om een kind dat je verliest na 10 weken zwangerschap, na 24 weken of na 36 weken.
Wie zijn jullie eigenlijk om te bepalen dat het ene verdriet meer "waard" is dan het andere. Ik begrijp niet dat iemand die zelf zo'n groot verlies heeft ervaren zoiets kwetsend kan schrijven.

Groetjes

Niekie

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Niekie » 11 nov 2007, 08:41

What's in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet.

De pijn van een kindje verliezen blijft spijtig genoeg ook even groot, ongeacht de benaming...

anoniem

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor anoniem » 11 nov 2007, 15:56

Ik vind dit een ontzettend moeilijk onderwerp en begrijp niet waarom hierover gediscussieerd moet worden. Ik heb een miskraam gehad op 10 weken en het hier ontzettend moeilijk mee gehad. Ik dacht toen wel, liever nu dan later in de zwangerschap, maar de pijn was er (in mijn ogen) niet minder om. Ondertussen ben ik 14 weken zwanger na een lange tijd van wachten en ben hier dolgelukkig mee. Toch kwetst het mij als ik kaartjes krijg, proficiat met je eerste zwangerschap! Mensen die een kindje later in de zwangerschap krijgen nu eenmaal veel meer begrip, mensen die vroeg een miskraam hebben gehad hebben zogezegd NIETS gehad dus vergeet het maar gewoon. Dat kwetst ook hoor, het begrip dat er nooit is. Er valt niet te zeggen wie meer of minder verdriet heeft van wat dan ook, respecteer gewoon elkaars gevoelens en verdriet. Op die manier zou de wereld toch zo veel 'rustiger' in elkaar zitten.

Ik hoop voor al de mama van engeltjes dat ze toch een nieuw kindje hebben mogen krijgen of zwanger mogen zijn. Aan al de zwangeren hoop ik dat ze zwanger mogen blijven en een gezond kindje op de wereld mogen zetten.

Veel liefs...

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 11 nov 2007, 18:08

Lieve anoniem,

Vergeet maar dat mensen die een kindje verloren later in de zwangerschap of zelfs bij de geboorte kunnen rekenen op meer begrip ... Dit is jammer genoeg maar een paar maanden het geval. Eens er een paar maanden verstreken zijn of er een ander kindje verwacht wordt, is het begrip meestal ver te zoeken. De omgeving oordeelt immers al gauw dat je verder moet gaan met je leven en niet mag blijven denken aan het verleden.

Als je kindje, zoals bij mij, reeds een aantal jaren geleden overleden is, is er helemaal geen begrip meer. Integendeel er is duidelijk onbegrip als ik hem toch eens vernoem of duidelijk maak dat ik mama ben van 3 kinderen (en niet alleen van de 2 die hier rondlopen).

anoniem

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor anoniem » 11 nov 2007, 18:16

@ 19:08u

Je weet niet hoe erg ik het vind om dat te moeten horen! Ik dacht dat dat enkel bij ons was. Ik heb een kindje in de klas waarvan het tweelingszusje tijdens de bevalling gestorven is. Hij is nu 7 jaar en vertelt over dat zusje alsof ze er altijd geweest is. Ook zijn mama en grote zus en papa doen dat. Dat kindje zit nu voor het derde jaar bij mij in de klas en altijd bij zijn verjaardag, rond kerst... gaat hij erover vertellen en ik vind dat zo mooi. Zaten de mensen maar een beetje meer zo in elkaar, maarja, de wereld is nu eenmaal verre van perfect!

Liefs anoniem...

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 16 nov 2007, 09:09

Ik heb een miskraam gehad, vroeg in de zwangerschap, en een doodgeboren baby na een voldragen zwangerschap. En, sorry, het verdriet en de beleving van die twee situaties ligt helemaal anders.
Na negen maanden ergens naar toe leven, kleertjes wassen, naampje kiezen, geboortekaartjes en suikerbonen klaarzetten, thuiskomen zonder kindje. Je andere kindjes met een dood zusje moeten confronteren, een begrafenis regelen, kistje bestellen, heel je omgeving er even zien onderdoor gaan ...
Ik heb begrip voor mensen die een (vroeg) miskraam gehad hebben, en wil dit niet minimaliseren, maar, een vergelijking tussen beiden, is voor mij niet mogelijk.
Ik vind trouwens dat je veel meer herkenning bij mensen voor een miskraam, als je daarover begint kunnen vele mensen die ervaring delen, maar een doodgeboorte, het rouwproces dat daarbij hoort, daar staan wij als gezin toch alleen voor. De mensen gaan soms gewoon lopen als je erover begint, ze willen hier echt wel niet mee geconfronteerd worden.
Mensen tellen dat doodgeboren kindje ook niet mee. Zelf de grootouders, die haar in hun armen gehouden hebben, doen ondertussen alsof ze er nooit geweest is.
Het is echt wel een verschil hoor, en ik hoop dat jullie die ervaring nooit hoeven te beleven.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 16 nov 2007, 13:09

ik ben het volledig eens met hiervoor,
heb net hetzelfde moeten meemaken,alles,alleen was het hier een doodgeboren
zoontje/broertje.
de beleving van die dingen is inderdaad exact zoals hiervoor beschreven.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 16 nov 2007, 15:36

Ik denk dat het toch een heel groot verschil is... ik zou spreken van een miskraam tot een 15tal weken denk ik. mss 20 en daarna van vroeggeboorte..

is redelijk delicaat eh...

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 16 nov 2007, 17:08

Ja er is een groot verschil. Ik heb ook beide meegemaakt. Maar toch, het verdriet bij een miskraam mag niet geminimaliseerd worden. Ook al stond er nog geen wiegje of kamertje klaar, was er nog geen naam, toch is het een verlies. Verlies van dromen, van verwachtingen, van vooruitzichten, van verlangens.
Het verdriet na mijn miskraam was even intens als het verdriet na overlijden van mijn baby's, het verschil bij mij was dat het veel korter geduurd heeft.

Veel hangt ook af van hoe je je zwangerschap beleefd hebt. Verdriet is bovendien iets persoonlijks, en daar heb ik altijd het grootste respect voor.

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 17 nov 2007, 14:19

Hoi,

Er is misschien verschil in het aantal weken, maar het is zoals gezegd bij de één is de pijn groter dan bij de andere.

Hier over 11 jaar een miskraam gehad, twee jaar later een tweeling waarvan ze lang getwijfeld hebben of mijn ene dochter het ging halen, daarna 2 kindjes zonder problemen gehad en 3 jaar geleden terug een tweeling waarvan op 18 weken ééntje gestorven is en wees gerust die gevoelens waren heel dubbel, ik was heel blij dat ik toen kon gaan werken raar, maar ik weet gewoon niet hoe ik de rest van die maanden door gekomen ben, ik zat precies op een sneltrein en tegen niemand nu nog niet kan ik die gevoelens duidelijk maken wat dit bij iemand teweeg brengt, ik was blij dat mijn zoon het gehaald heeft want daarvoor hadden ze het meeste schrik dat als het kindje dat afgestorven was afkwam mijn andere zoon ook ging meekomen, en toch kon ik of wou ik totaal naar niemand luisteren en me zeker niet rustig houden, het advies van familie was zwijg dit maar tegen iedereen en de eerste maanden ging dat ik was als verdoofd en nu 2 mnd geleden ben ik bevallen van nog een zoon en deze keer stond hij wel op het geboortekaartje vermeld als engel, ik zwijg dit niet meer het was ook ons kind misschien niet voldragen en het had misschien geen kansen gehad mocht het geboren zijn op zijn tijd omdat er iets aan was, op die moment telt dat niet dan telt alleen die ene zin en dat is mijn kind is er niet meer het is dood, die stilte toen ze naar dat hartje gingen was oorverdovend ook al hoorde je niets, het was zoiets verpletterends.

Maar het is zoals hierboven gezegd alles is dubbel niet alleen materieel maar ook gevoelens, bij mijn eerste zoon zijn verjaardag moest ik gewoon 2 verjaardagskaarten kopen, dit heb ik dit jaar niet meer gedaan, ze zeggen dikwijls verdriet slijt, awel persoonlijk vind ik dit niet je kan het wel een plaats geven na verloop van tijd, maar slijten doet het niet, soms kan het zijn dat ik precies niet meer aan hem denk en dan ineens krijg ik terug zo een klop van hij is er niet en zal er nooit zijn dat ik er echt niet goed van ben en dan zijn er dagen dat ik lach maar altijd is er een gemis ik kan dit echt niet beschrijven welk gevoel dat is, zelfs bij zijn geboorte kon ik niet echt blij zijn, ik wou het geboortekaartje niet aan de muur hebben en ben echt letterlijk gaan lopen in het ziekenhuis na 4 dagen (keizersnede) en dit omdat er toen op de gang 4 tweelingen lagen en al de andere kant voelde ik me schuldig t.o.v mijn andere zoon nu nog als ik hem straf denk ik zowiezo aan zijn broer.

En bij de oudsten is hij ook nog altijd aanwezig, zelfs bij mijn dochter van 5, en altijd rond speciale dagen denken ze aan hem ook, en vertellen ze over hem zelfs op school.

En het is misschien niet zo erg als op 37 weken te bevallen en dan je kind te moeten afgeven, voor mij was dit wel en nog elke dag worden we ermee geconfronteerd want als ik mijn zoontje zie dat leeft, denk je automatisch aan het andere kindje dat dood is, dit zal misschien wel beteren (hopen we).

Dus verdriet kan niet gemeten worden en zeker niet uitgedrukt in weken, ook al ben ik realistisch genoeg om te weten dat er een verschil opzit.

Groetjes


s

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor s » 21 nov 2007, 07:45

Ik heb beide meegemaakt ;een doodgeboorte op 28w en een miskraam op 10 weken en voor mij is er toch wel een verchil in het beleven van het verdriet .Misschien dat ik er anders over dacht als ik alleen mijn miskraam had meegemaakt.
Ik weet alleen dat je niet alleen fysiek met je zwangerschap meegroeit maar ook mentaal .Persoonlijk stond ik op die tien weken nog niet waar ik op die 28 weken stond.Ik denk dat dat wel duidelijk is.
Eerlijk gezegd vond ik het vroeger ook niet aangenaam als mensen hoorden dat ik mijn dochtertje had verloren en dan over hun vroege miskraam begonnen .Nu ik zelf een vroege miskraam heb gehad begrijp ik dat beter.Ik kan vergelijken in zoverre verdriet zich laat vergelijken .
Maar hoe dan ook ,ieder heeft zijn/haar eigen verhaal en verdriet en dat moet men respecteren .

Gast

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor Gast » 01 dec 2007, 09:12

Ikzelf heb meerdere miskramen gehad, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en een vroeggeboorte.
Bij m'n vroeggeboorte was ik 24 weken en 5 dagen ver. Miskramen tussen 8 tot 16 weken.

24 weken en 5 dagen is geen miskraam hoor. Onze meid was perfect voor ons. Het feit dat ik regelmatig haar grafje ga bezoeken geeft duidelijk aan dat onze dochter als engel mag beschouwd worden. Net als m'n andere engeltjes van m'n miskramen. Qua gevoel is m'n miskraam van 8 weken anders dan m'n miskraam van 16 weken. En zeker wat betreft de vroeggeboorte. Dit is voor mij persoonlijk zo. Ik ga andere mensen die dat anders beleven hierover niet anders bekijken. Ieder beleeft het op z'n eigen manier met z'n eigen verdriet.

Maar wie ben jij om te zeggen dat mijn dochter, die een volwaardige begrafenis heeft gehad en in een graf ligt, helemaal anders is?

Het is een inmens verdriet en een inmens gemis. Net zoals iemand dat een kind heeft verloren op 36 weken zwangerschap of zelfs 40 weken zwangerschap.
Of ga je mensen die 36 weken zwangerschap achter de rug hadden hier ook anders over bekijken? Je bent niet alleen, al voelt het op dat moment wel zo. Je voelt je enorm leeg en verlaten op deze wereld.
Maar er zijn zovele mensen die dit meemaken, ongeacht welke achtergrond, ongeacht welke situatie, ongeacht de zwangerschapsduur.
Het blijft enorm veel pijn doen en het gemis blijft.

kien

RE: doodgeboorte of miskraam

Berichtdoor kien » 07 dec 2007, 18:47

je kan inderdaad verdriet niet vergelijken. nooit. daarom is verdriet te persoonlijk. ikzelf heb drie vroege miskramen gehad. twee op 8 weken en één op 13 weken. het was hartverscheurend voor mij omdat ik het niet kon plaatsen. ik had angsten en twijfels en een heleboel onverwerkt verdriet. toch waren die miskramen bij mij niet meer dan een hoopje cellen die verloren gingen. als je het heel rationeel bekijkt! natuurlijk kijk je er emotioneel helemaal anders tegenaan, want ook de dromen en verlangens spatten uit elkaar. telkens opnieuw.een doodgeboorte is een kind verliezen. en kind dat in je leefde en bewoog. dat al volledig gevormd was. waar hevig naar verlangd en uitgekeken werd. en inderdaad zoiets valt moeilijk te vergelijken. nu ben ik eindelijk zelf voor de eerste maal mama geworden. maar ik kan je verzekeren dat ik tijdens die zwangerschap doodsangsten heb uitgestaan. ik heb pas voor de eerste maal kunnen genieten toen ik 37! weken zwanger was. en dan nog was ik bang als ik haar eventjes niet voelde. gelukkig is ze volledig gezond ter wereld gekomen.en toen ik haar voor de eerste maal zag was ik op slag verliefd. ze was het mooiste wat er was. ik kan dan ook de mama's perfect begrijpen die beweren dat er een stukje van je sterft als je kind verliest. ik had onnoemelijk veel verdriet van mijn miskramen, maar mag er niet aan denken moest mijn dochtertje dood ter wereld zijn gekomen.
sterkte aan alle mama's!


Terug naar “Andere onderwerpen”