Doodgeboren aan 7 maanden

Zo oneerlijk!!!

Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor Zo oneerlijk!!! » 21 mar 2007, 14:47

Vriendin van mij is gisteren aan 7 maanden bevallen van een zoontje...helaas doodgeboren. Laatste echo had gyné gezien dat kindje niet gegroeid was sinds laatste keer, zondag klopte het hartje niet meer!
Ik ben zelf mama van twee 10 maandertjes...heb het zooooo moeilijk om me sterk te houden! Weet met mezelf geen blijf! Ik wil er zo graag zijn voor haar maar weet niet hoe het beste aan te pakken...iemand raad?

Gast

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor Gast » 21 mar 2007, 20:53

Het spijt me dit te moeten lezen. Het is inderdaad zo oneerlijk. Is er een oorzaak gevonden?

Raad kan ik je niet geven, doe wat je gevoel je zegt. Ik weet ook niet.

Ik wens je vriendin veel sterkte.

inge mama van Fien*

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor inge mama van Fien* » 22 mar 2007, 12:57

verschrikkelijk dit te moeten lezen. Ik krijg gewoon kippenvel. Hoeveel je het hoort tegenwoordig. Niet te doen!!!
Ik kan je alleen zeggen dat je je eigen niet sterk moet voordoen. Jij mag dat laten zien dat dit ook jou pakt. Huil samen, er gewoon zijn, een schouder om uit te huilen aanbieden is meer als genoeg. Je kan helaas niks doen of het juiste zeggen want jou vriendin moet het uiteindelijk zelf doen.
Veel sterkte en blijf er gewoon zijn. Niet alleen nu maar ook ver in de toekomst.
veel sterkte aan je vriendin
Stijn, Inge en ons engeltje Fien

Zo oneerlijk!!!

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor Zo oneerlijk!!! » 22 mar 2007, 15:25

Echt bedankt voor de lieve woordjes, het doet deugd eens je hart te kunnen luchten en dat mensen er oor voor hebben!!!

Vriendin had al vruchtwaterpunctie laten uitvoeren...alles was dik in orde: geen afwijkingen te zien, chromosonen ok,...
Het is altijd vreselijk als zoiets gebeurd, maar als het dan zo dichtbij gebeurd ben je er totaal ondersteboven van! Ik probeer haar te steunen waar kan, een luisterend oor hebben en vooral...nooit vergeten dat er een engeltje bij is aan de sterrenhemel die zij zo warm in haar hart zal dragen!

Twinmama

Anneke

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor Anneke » 22 mar 2007, 16:52

Wens je vriendin in deze moeilijke periode ongelooflijk veel sterkte! Jouw verhaal roept jammer genoeg herkenbare herinneringen op.

Ik denk dat jouw vriendin zeker weet dat je er bent als ze behoefte eens om eens goed te praten, wenen, ...
Ik denk eerlijk gezegd dat je dat moment gewoon beter afwacht. Uit eigen ervaring weet ik dat iemand anders niet kan inschatten hoe jij je voelt. Goedbedoelde reacties en gebaren worden soms niet in dank afgenomen omdat je er nog niet klaar voor bent.

Veel sterkte!

Gast

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor Gast » 22 mar 2007, 19:43

Ik lees hier net m'n eigen verhaal ... ook ik was bijna 7 maanden zwanger toen ons kindje doodgeboren werd. Ook bij mij werd tijdens een onderzoek vastgesteld dat z'n hartje niet meer klopte (had al wel een voorgevoel maar schrok er toch nog erg van) ...

Ik had ook een vruchtwaterpunctie achter de rug die aangaf dat alles OK was. Niet dus ...

Ik weet precies hoe je vriendin zich nu voelt! Wens haar heel veel sterkte en sta open voor haar verhaal, haar verdriet, enz. Niet alleen nu maar ook nog binnen een paar maanden, jaren, enz. Ze gaat je hard nodig hebben !

Sara

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor Sara » 22 mar 2007, 20:23

Hoi, het is verschrikkelijk te lezen, wat sommigen al hebben moeten meemaken. Een vriendin van ons is vorige week in de 41 ste week zwangerschap bevallen van een overleden dochtertje. In week 40 was alles ok. Een week later krijgt ze weeen, en gaat ze binnen. Geen harttoontjes meer. Oorzaak achteraf gebleken, knoop in de navelstreng. Verschrikelijk. Ik ben vijf maanden geleden bevallen, en gewoon de idee. Brrr. Veel sterkte aan iedereen.

vicky

RE: Doodgeboren aan 7 maanden

Berichtdoor vicky » 29 mar 2007, 21:07

ik ben mijn dochtertje ook verloren op 7 maand zwangerschap aan een zwangerschapsvergiftiging. dit was de fout van de gynecoloog want ik was twee dagen ervoor nog bij hem geweest met opgezwollen handen en voeten en gezicht en eiwit in de urine en 15/10 bloeddruk, dus alle symptomen van een zwangerschapsvergiftiging en hij zei ga maar naar huis er is niets aan de hand. Twee dagen later naar spoed door verschrikkelijke pijn en daar kreeg ik te horen dat er geen harttonen meer waren heb toen hellpsyndroom gehad, vergiftiging van het bloed, hartstilstand en heel even in coma, daarna hebben ze me naar gasthuisberg gebracht omdat ze in het imeldaziekenhuis "niets meer konden doen" voor mij. ondertussen heb ik 3 gezonde zoontjes die ik te danken heb aan een proffesor in gasthuisberg.
wens je vriendin heel veel sterkte en jijzelf ook, het beste is er veel over praten want veel mensen hebben na een tijdje zoiets van is ze daar weer met dat verhaal maar daardoor help je het te verwerken.
groetjes


Terug naar “Andere onderwerpen”