pijn bij overlijden 17 jarige

sigrid

pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor sigrid » 06 mar 2007, 20:31

Vaak kom ik hier lezen. Zelden schrijf ik hier iets. Vandaag moet ik wel; ik moet mijn verdriet even kwijt. Gisteren is mijn 17-jarige neef, op weg naar school, aangereden en overleden. Ik kan er niet bij; mijn hoofd een bol watten, mijn verstand op nul. Vooral tijdens de toch wel lange autorit van en naar het werk blijven de tranen maar stromen.

Hoe graag wil ik vooral de ouders, broers en zus troosten.
Hoe graag wil ik er voor hen zijn; hoe kan ik hen helpen. Wat kan ik ook maar zeggen dat dit groot verdriet ook maar enigszins kan omvatten. Ik weet het; misschien is er zijn al genoeg vandaag. Ik voel zo met hen mee, maar kan hun verdriet natuurlijk niet omvatten. Ik hoop dat ze weten dat ze altijd bij ons terecht kunnen.

Dank je voor jullie luisterend oor.

Gast

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor Gast » 06 mar 2007, 20:48

Sigrid,deze familie heeft je steun heel hard nodig bij het overlijden van hun veel te vlug ontvallen van hun kind. Maakt een mooie tekst uit het diepste van je hart ,mag het een troost zijn ,het is zwaar een kind verliezen als ouders(familie) praten en nog eens praten!
Sterkte en innige deelneming ...

Gast

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor Gast » 06 mar 2007, 21:03

sigrid, een mooie tekst hoeft zelfs niet, zoals je het hier verwoordt 'dat ze gewoon weten dat je er bent voor hen', laat hen dat gewoon weten, ik denk aan poëzie en zo, dat die mensen nu ook geen behoefte hebben, gewoon het gevoel dat je er bent voor elkaar, dat is belangrijk. heel veel sterkte !!!

Kim,mama van Tibo* ~Jonas en Yenthe

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor Kim,mama van Tibo* ~Jonas en Yenthe » 07 mar 2007, 07:38

heel veel sterkte bij het verlies van je neef

Liefs,
Kim,mama van Tibo*~Jonas en Yenthe

Gast

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor Gast » 07 mar 2007, 18:50

Hoi

Ik kan mij inbeelden hoe je u voelt. Vorig jaar 15 september is mijn neefje ook gestorven ook aangereden. Hij werd de week na zijn aan rijding 19 jaar. Het was verschrikkelijk ( nu nog trouwens) de pijn en verdriet. Ik mis hem nog verschrikkelijk en ween nog heel veel om hem.
Mijn tante en nonkel hebben heel veel steun gehad van de familie en gelukkig kunnen ze goed praten over hun verlies.
Zijn mis was prachtig zo hebben we toch een mooi afscheid kunnen nemen want zo plots iemand moeten afgeven is verschrikkelijk.
Ik ben ook blij dat ik hem nog heb kunnen zien.
Ik zal hem nooit vergeten en hij zal door heel de familie een plaatsje hebben in hun hart.

Heel veel sterkte en deze moeilijke dagen (ook voor zijn ouders broers en zus.)
Ik leef lmet hen mee

sigrid

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor sigrid » 08 mar 2007, 06:02

Kom speciaal even lezen, omdat ik het weer moeilijk heb. Uit jullie antwoorden hoe kort ook, straalt heel veel warmte. Heel veel dank daarvoor. Ik hoop dat ik dit zelf op de rest van de familie kan overbrengen.

x

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor x » 10 mar 2007, 15:38

Sigrid, sterkte aan jou en aan de ouders/broers/zus van je neef.
Er gewoon zijn is echt een hele steun op zulke momenten. Gelukkig denk je ook aan de broers/zus van je neef, vaak worden de kinderen in het getroffen gezin vergeten.
Ik heb zelf 2 broers verloren en vaak kwamen mensen langs voor mijn ouders, durfde zelf ons op onze kop te geven als we huilde of ons verdriet toonde.
Gelukkig hebben mijn ouders ons in't oog gehouden terwijl ze zelf heel veel verdriet hadden.
Zeg het ook tegen je neven en nicht dat je er altijd voor ze zal zijn, dat ze altijd bij je terecht kunnen.

Sterkte.

Gast

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor Gast » 12 mar 2007, 10:44

Paar jaar terug is mijn man zijn broer overleden. Voor mij dus 'maar' mijn schoonbroer. Weet nog dat de eerste dagen daar een enorme spanning hangde in het huis van mijn schoonouders. Iedereen wilde vanalles zeggen, maar kon of durfde niet.

Weet nog die zondagnamiddag, was heel mooi weer, zon scheen binnen. We zaten allemaal rond de tafel, de één zocht foto's, de ander schreef adressen, enz...

Plots kwam de beste kameraad van mijn schoonbroer binnen, een echt optimist, maar op dat moment ook in zak en as. Het werd opnieuw ijzig stil. Weet nog dat hij plots begon vertellen over iets dat mijn schoonbroer had uitgespookt op school, meer dan 10 jaar geleden. Het was echt keigrappig wat hij gedaan had. Mijn man herinnerde zich ook plots dat voorval, mijn schoonouders wisten van niks (je kent dat: kattekwaad vertel je nu ook niet direct aan je ouders). Hier en daar verdwenen de tranen in een lach. Toen het verhaal gedaan was, begon mijn man met een ander iets te vertellen. Iets dat ze samen als broer nog uitgespookt hadden. En zo vergat iedereen plots de miserie, en werden meer dan 2u herinneringen opgehaald aan mijn schoonbroer. Je kent dat wel, allemaal straffe stoten, blunders, grappige dingen, enz...

Het mag misschien heel raar klinken, maar het was echt een leuke namiddag. Iedereen was precies eventjes terug helemaal dicht bij mijn schoonbroer.

Ik weet ook wel dat het zeer moeilijk is om tot zo'n moment te komen, als iedereen daar vol verdriet zit. Had die kameraad niet langsgekomen, hadden we waarschijnlijk ook nooit zo'n moment gehad. Zelfs mijn schoonouders praten nu nog vaak daarover.


Gast

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor Gast » 18 mar 2007, 19:00

Dat is inderdaad goed, de herinneringen ophalen doet soms pijn maar verzacht de pijn tegelijk. Herinneringen levend houden vind ik heel belangrijk want je zal waarschijnlijk jammergenoeg merken dat er vrij snel heel specifieke kenmerken vervagen en dat je meer en meer herinneringen zal hebben via foto's of filmpjes.

veel sterkte en weet dat je beter iets doms zegt tegen de ouders dan helemaal niets. Enkele weken/maanden of zelfs jaren na het overlijden gaan de meesten hun eigen gang terug en dan is het belangrijk om nog eens te tonen dat jullie ook nog steeds aan hem denken. vb op de verjaardag, overlijdensdag.

mama van 2 engeltjes

dirk

RE: pijn bij overlijden 17 jarige

Berichtdoor dirk » 22 mar 2007, 18:50

10 jaar geleden verongelukte onze zoon,hij was 15 jaar
ongeveer één jaar daarna hebben we heel de familie en zijn vrienden van
school en klj uitgenodigd om ok herinneringen op te halen
van de familie is enkel de kort nabije familie omgezien maar van school en klj
des te meer, en ja, dat was een zeeeer grote steun vor ons
precies of hij weer even leefde
aan de schrijfster van dit onderwerp,
vergeet de gezinsleden van die neef niet, uw aanwezigheid en de gedachte
dat jij nog steeds af en toe aan hem denkt zal een steun zijn voor hen


Terug naar “Andere onderwerpen”