Mijn zoon

Papa

Mijn zoon

Berichtdoor Papa » 06 feb 2007, 13:54

Wij zijn ons zoontje verloren op 20 weken. Er bleken complicaties waardoor hij niet levensvatbaar zou zijn. De bevalling duurde lang en uiteindelijk hebben wij hem nog in onze armen mogen houden, hij leek zo volmaakt, was een echte kleine baby. Iets na de bevalling zijn mijn vriendin en ik uit elkaar gegaan. Dit maakte alles nog moeilijker, ik heb het gevoel alsof ik alleen ben om dit te verwerken. Ik denk nog elke dag aan hem en ga veel naar zijn plaatsje op het kerkhof. Het is nu iets meer dan een jaar geleden, maar het went niet. En niemand vraagt nog naar hem, hoe het met me gaat, iedereen denkt dat het gewoon een miskraam was en het leven gewoon verder gaat...alsof het een klein ongelukje was. En als je erover wil praten voel je gewoon dat men niet weet hoe ermee om te gaan, soms voel je zelfs dat ze vinden dat ik gewoon moet stoppen met er iets over te zeggen omdat het een ongemakkelijk onderwerp is. Ik mis hem en steeds wanneer ik een papa zie met een baby, kindje,..dan doet het even extra pijn. Zijn er speciale groepen, mensen die hierover praten, die hetzelfde meegemaakt hebben? Zou denk ik deugd doen om af en toe met mensen te praten die hetzelfde voelen.

Gast

RE: Mijn zoon

Berichtdoor Gast » 06 feb 2007, 14:33

www.metlegehanden.be

Met lege handen is zo'n plek waar mensen die hetzelfde drama hebben meegemaakt steun vinden bij elkaar.
Er zijn bijeenkomsten (gespreksavonden) maar ik denk dat er ook een forum is.

Sterkte.

Sandra

RE: Mijn zoon

Berichtdoor Sandra » 06 feb 2007, 15:02

De msn groep "Een engeltje in je gezin" . Alle leden hebben een kindje verloren voor, tijdens of na de geboorte.

Lotte

RE: Mijn zoon

Berichtdoor Lotte » 06 feb 2007, 19:01

Beste Papa,

Ik wil je heel veel sterkte toewensen!
Vaak wordt gedacht (dat denk ik toch) dat het verlies van een kindje erger is voor de mama als voor de papa. Misschien daarom dat men hier niet zoveel over vraagt aan jou?
Ik denk dat vaak geredeneerd wordt: 'de mama heeft het kindje in haar buik gehad en de papa zijn taak begint pas bij de geboorte, dus voor een papa is het minder reeël'.
Misschien denken de mensen ook 'het kindje was toch niet levensvatbaar, dus het is beter zo'. Maar tenslotte ben je wel je kindje kwijt, en het maakt niet uit of je vriendin 2O, 30 of 40 weken zwanger was.

Vrienden van ons zijn hun dochtertje verloren bij de geboorte nu bijna 3 jaar geleden en dat zijn ook al veel mensen 'vergeten'.

Ik hoop dat je toch iemand kan vinden bij wie je met je verdriet terecht kan!

Heel veel sterkte! Het verlies van een kindje went nooit!

M.

RE: Mijn zoon

Berichtdoor M. » 07 feb 2007, 11:01

Een van mijn ouders is vorig jaar overleden en ik heb persoonlijk heel veel kracht ontleend aan de gedachte dat ik deze persoon ooit mag terugzien,niet in de hemel maar hier op aarde onder ideale omstandigheden.
Maar dat is mijn geloof natuurlijk,het helpt wel als je ervan overtuigd bent dat je je overleden dierbaren ooit zult terugzien,dat helpt heel erg bij de huidige pijn.het moet vreselijk zijn als niemand meer naar je zoontje vraagt.
Ik vind dat je een erge moedige papa bent en als je toch meer wil weten over mijn geloof,dan zeg je het hier maar,ik zal met plezier dan meer uitleg geven.Als ik maar anderen kan helpen,dat doe ik heel graag.
Veel sterkte,beste papa,je bent een voorbeeld voor andere papa's...
M.

Gast

RE: Mijn zoon

Berichtdoor Gast » 08 feb 2007, 10:24

wij zijn ons dochtertje verloren na 35 weken zwangerschap. Ze was ook perfect en zelfs niet eens klein. gewoon een normale boorling van drie kilo, die gewoon niet ademde. Dit is intussen 7 maanden geleden. Gelukkig vonden mijn man en ik wel heel veel steun bij elkaar, misschien was het iets makkelijker omdat we thuis al een vrolijke peuter rondlopen hebben. Maar het allerergste vindt ik ook dat iedereen het vergeten lijkt te zijn. Ik doe mijn best om er zo gewoon mogelijk over te praten maar mensen hebben het daar blijkbaar toch heel moielijk mee. Ik werd bovendien snel terug zwnager (niet echt verwacht maar natuurlijk wel heel welkom). En sindsdien is het eigenlijk nog erger geworden. Ik denk dat iedreeen zo denkt van ' nu is ze weer zwanger dus nu is het zeker vergeten'. Maar dat is het dus niet. Mijn hart breekt ook telkens als ik een baby zie van haar leeftijd. Zelfs in mijn zeer dichte familie wordt er eigenlijk met geen woord meer over gesproken....

frouke

inge mama van Fien

RE: Mijn zoon

Berichtdoor inge mama van Fien » 08 feb 2007, 10:55

Beste rouwende papa,
wij zijn 3maand geleden papa en mama geworden van een dochter Fien na een zwangerschap van 38.5wkn. Ze werd helaas levenloos geboren want ze was overleden in mijn buik. Kerngezond, perfect af en geen reden gevonden. De autopsie heeft niks opgebracht. Nu wat ik wil zeggen is dat ik je compleet versta want het maakt niet uit of je nu op 20wkn of op 38.5wkn een kind krijgt maar niet kunt hebben omdat de natuur daar eenmaal anders in beslist. Voor iedereen die dit hebben meegemaakt ervaren hetzelfde. De buitenwereld draait verder en wij blijven hangen met ons verdriet. Maar door dat ze er neit over willen, durven en kunnen praten maakt voor ons het er niet gemakkelijker op. Wij zijn even trots en fier op ons helaas overleden kind. Ons verhaal stopt spijtig genoeg bij de bevalling en het overlijden en willen daar ook over vertellen ook al is het zo compact. wij zijn trouwens ook trots op onze kinderen. Jij hebt het dan ook nog eens dat je van de mama van je kindje ook nog eens afstand hebt gedaan of moeten doen. Ik besef heel goed dat als ik mijne man niet had wat ik dan had moeten doen. En eigenlijk is het de enigste persoon die snapt welke pijn je hebt.
Op 3maart is er een praatgroep van met lege handen in Brecht. In januari ben ik daar ook voor de eerste keer naar toe gegaan en heb daar enorm veel aangehad. Weten dat wat je voelt en ervaart heel normaal is en dat je niet alleen bent. Je kan meer uitleg vinden op die site met lege handen. Ik sta daar ook op met mijn verhaal en heb daar al heel veel steun bij gevonden. Kan je zelf ook heel gemakkelijk doen. weet dat je niet alleen bent hoe erg ik dat persoonlijk ook vind. Het zal misschien raar klinken maar een psycholoog kan ook nooit geen kwaad. Vorige week heb ik zelf die stap ook gezet en deed me enorm deugd. Met jezelf in de knoop liggen betekend niet dat je gek wordt he. Hou je goed en hopelijk kan je ergens iets mee doen. Groeten
Mama van engeltje Fien

Papa

RE: Mijn zoon

Berichtdoor Papa » 12 feb 2007, 12:30

Allemaal hartelijk dank voor de lieve woorden. Blijkbaar maakt iedereen dezelfde gevoelens mee. Het is nu idd nog moeilijker omdat de persoon waarmee je over dit verlies kan praten er niet meer is en geen behoefte meer heeft om over ons zoontje te praten. Ik respecteer haar mening maar het maakt het natuurlijk allemaal niet gemakkelijker. Ik zou graag dus met personen praten die hetzelfde hebben meegemaakt en daarom heb ik een mailtje gestuurd naar met lege handen voor de bijeenkomst in Leuven van 3 maart. Maar ik heb nog geen antwoord gekregen. Is er iemand die de contactpersoon kent? Nogmaals bedankt, het is een steun om te weten dat er mensen zijn die er wel over willen praten.

Gast

RE: Mijn zoon

Berichtdoor Gast » 12 feb 2007, 14:17

beste papa,


de praatgroep van 3 maart is die in brecht,die volgende in leuven is op 24 maart.
ga nog even naar hun site en neem in de linkerkolom praatgroep.
helemaal onderaan staat een emailadres.dit is eigenlijk van de mensen in brecht maar zij weten ook alles van leuven.
mail hen met je vragen ,dat is het beste.


Terug naar “Andere onderwerpen”