Pagina 1 van 7

onze kleine meid Fien

Geplaatst: 27 nov 2006, 20:15
door inge
Op 5 november 2006 zijn we de ouders geworden van onze dochter Fien. Helaas na 38,5 weken zwangerschap werd ze doodgeboren.

Eerst en vooral hebben mijn man en ik al een hele weg moeten afleggen omdat we zijn zwanger geraakt via ivf. Eerst een jaar lang hormonen en inseminaties met geen succes. Daarna de beslissing om naar leuven te gaan genomen en gelukkig van de eerste keer ivf zwanger geraakt. Daar hadden we alvast heel veel geluk van. Tijdens de zwangerschap kwam de ene complicatie na de andere opdagen. Op 6 weken bloeding vanwege een gesprongen bloedvat en dat heeft zo'n 3 weken geduurd. Daarna al op 20 weken harde buiken waardoor ik magnesium moest bij nemen. Vanaf de 16de week had ik al leven en ons kindje was heel actief waardoor ik wel heel erg genoot. Op de 22st week een zwaar onderzoek in leuven ondergaan omdat ik zelf een aangeboren hartafwijking heb gehad. Deze is erfelijk en we waren daar zeer ongerust over. Met daarbij ook dat ik een kleine afwijking heb aan beide pinken en ook heel bezorgd was dat ons kind dat ook ging hebben. Na een drie kwartier durend onderzoek bleek dat ons kindje niet die hartafwijking en pinken had. Op de 34ste week had ik al opening en ons kindje had een anderhalve week achterstand van gewicht omdat ik 14dagen zware diarree had gehad. Met gevolg dat ik veel moest rusten. Elke dag was een dag extra. En heb dat ook goed volgehouden want probeerde onze kindje zolang mogelijk in de buik te houden. Na zo'n zware weg af te leggen om zwanger te geraken en het 9maand te dragen, wilde ik ons kindje ook mee naar huis nemen zodra het er ging zijn!?
Op zaterdagochtend de 4de november Heeft het nog keigoe bewogen tegen mijn ribben. En voordien had het ook dagelijks de hik gedurende een 10min. en tegen 11u in de vm heeft het nog een 6a7 keer gehikt en nadien stopte dat. Maar verder sta je daar niet bij stil op dat moment. Geregeld die dag rekte onze baby zich. Dachten we! Dat deed het voordien ook veel. S'avonds hebben we het nog zitten uitdagen maar buiten die rekkingen kwam er niks. Maar iedereen had me verteld dat op je op het laatste minder bewegingen kreeg vanwege minder plaats dus dacht dat alles nog ok was en ging slapen. S'nachts en s'morgens voelde ik nog geen verschil van leven. Tegen 11u zei Stijn dat we best voor zekerheid naar monitor konden gaan. Met de afspraak ons niet te laten onderzoeken kwa opening want moesten de dag nadien naar eigen gyn gaan die s'maandag terug uit verlof kwam. Tegen de middag daar aangekomen werd ik direct na een vijftal min. omringd door drie vroedvrouwen want er was geen hartslag te vinden. Ik kan niet vertellen wat er op dat moment al door mijn kop spookten. Van ver hoordde ze iets maar uiteindelijk bleek dat mijne hartslag te zijn. Na een kwartier zoeken en vol te hangen met gel moesten we onmiddellijk vertrekken naar de gyn van wacht, een paar straten verder, die daar beter apparatuur bleek te hebben. We vertrokken meteen en beseftte dat er iets niet klopte maar wie weet vergistte ze zich. Aangekomen bij gyn nam ik direct plaats op tafel en begon het gezoek met een echo op de buik. Daar kwam dan het verdict: "Dat ziet er hier niet goed uit?!!". Dat mocht niet en kon niet. Ik kreeg het warm en koud tegelijk. Stijn en ik stonden daar verslagen bij de gyn die zelf ook niet meer wist wat hij moest zeggen. Na een beetje gekalmeerd te zijn stelden de gyn voor om naar huis te gaan en de volgende dag de bevalling in te leidden. Geen haar op mijne kop dat daar aan dacht. Nee, Nu nog antwoordde ik hem direct. Ik wou dat niet langer in mijn buik hebben, en na zo lang wachten wildde ik dat vast hebben en zien. En wie weet vergistte hij zich en als ons kindje zo snel mogelijk ter wereld kwam kondden ze haar misschien nog reanimeren of was er niks aan de hand. Zo ben ik dus ook aan die bevalling begonnen. Een sprankeltje hoop dat er uiteindelijk niks aan de hand was. Stijn kon dit ook niet vatten. Die heeft ook een aantal keren gezegd onder mijn arbeid van "was ons potje ellende nog niet vol of wat". Mijn weeen zijn dus opgewekt tegen 15u en de epidurale is geplaatst om 16u vanwege mijn eigen hartafwijking. Maar eigenlijk wilde ik alles bewust meemaken en dat is dan ook gelukt want de verdoving werktte alleen rechts en links heb ik alles gevoeld. Stijn vond dat verschrikkelijk mij zo te zien lijden en om niks in de plaats te krijgen want wisten dat het ging dood zijn. Tussen mijn weeen door probeerdde ik dat hem ook uit te leggen dat ik dit als vrouw wildde meemaken omdat het misschien de enigste en laatste kans is om dat allemaal door te maken. Dat is hard maar wie weet werkelijkheid omdat we allebei een probleem hebben. Realistisch blijven he. Tegen 21u had ik vollodige ontsluiting maar nog een randje aan baarmoeder. Om 21.50u is ons kindje geboren. Wat we de hele zwangerschap niet wilden weten was nu eindelijk de feit. Een dochter Fien met alles erop en er aan. Perfect, compleet zo mooi maar het enigste wat we haar zelf niet konden geven was leven. Direct werd ze op mijn buik gelegd en konden we haar ook knuffelen en bewonderen. Ze voeldde zo zacht en lekker warm. Onze dochter was er maar helaas levenloos. Na een eerste onderzoek door de gyn bleek dat ze al meer dan 24u was gestorven. Dit zagen ze vanwege loslatende huid in haar nekje. Dus die hik zaterdags was misschien het laatste van haar leven in mijn buik. Voor de rest was er van de buitenkant niks op te merken en na verder onderzoek van moederkoek en navelstreng bleek daar ook niks op aan te merken. Ze woog 2.700kg en was 49.5cm groot. Een grote slanke mooie dochter. Ze was zo prachtig. De gyn en vroedvrouw hebben ook zo verslagen naast ons gestaan met veel begrip en een fantastische begeleiding.
Tot uren na de bevalling is ons Fien bij ons op de kamer gebleven waar onze ouders en zus ons zijn komen bezoeken. Veel tranen van verdriet en onmacht zijn daar gevloeid. Vele onopgelostte vragen werden er gesteld. Waarom, had en als??? Maar niemand kan daar ooit een antwoord op geven. Stijn is ook heel het verblijf in het ziekenhuis blijven slapen. S'morgens brachten ze ons Fien terug op de kamer. Mooi al slapend lag ze in haar bedje. We mochtten haar op elk moment van de dag vragen, vastnemen, knuffelen en bewonderen. Wat goed dat we dat konden en mochten. Een hoop fotosessies en veel vrienden en familie zijn haar komen bewonderen met veel verdriet en steun voor ons. Wat doet dat goed maar brengt helaas onze dochter niet tot leven. Na de autopsie werd ze met een glimlach terug gebracht. Ze was content dat ze terug was. Zo voeldde mijn moedergevoel dat toch aan. Ze was ook mooier roos van huidje terug gekomen. Elke dag werd ze rozer en mooier. En ze was al zo perfect. Er werd tussen ons verdriet door de begrafenis voorbereidt samen met familieleden. Stijn is door zijn verdriet erin gevlogen om een fantastisch afscheid te maken met vele teksten en muziek. Dat was zijn manier om deze rotsituatie een beetje te begrijpen. En het laatste wat we op dat moment voor haar konden doen. s'Woensdags beslisten we naar huis te gaan. Het werd tijd. Voor mij om uit die onrealistische woonsituatie te stappen en naar huis te gaan. En voor onze kleine meid te laten opbaren in het funerarium. Het voeldde echt niet goed meer aan dat ze bijeen vouwde als ze wat opwarmde in onze kamer en ze was die dag zo vredig aan het kijken. Dat was een teken van haar dat ze akkoord was met onze beslissing om haar los te laten en mee te geven aan de begrafensondernemer. Met hem hadden we afgesproken dat hij tegen 20u naar onze kamer kwam met het kistje. Waar we haar zelf hebben ingelegd en zo al grotendeels afscheid genomen hebben. We zijn samen vertrokken uit het ziekenhuis en onderweg splitsten onze wegen. Heel pijnlijk en hard. Thuis gekomen en alles staat daar te wachten voor de "blijde gebeurtenis" en die is er niet bij dat geeft een onbeschrijfelijk gevoel. Het enigste dat we als koppel op dat moment konden zeggen en begrepen was dat we wel weten wat het is om een k

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 27 nov 2006, 20:38
door Gast
Met tranen in de ogen zit ik hier na het lezen van jullie verhaal...
Héél veel sterkte en moed!
Ik heb er geen woorden voor!


RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 27 nov 2006, 20:41
door Gast
Hoe spijtig voor jullie!!!
Hopelijk krijgt ze bij veel mensen een plaatsje in hun hart en vergeten ze Fientje niet. Aan jullie kan ik alleen maar veel sterkte wensen en hopen dat jullie ergens terecht kunnen om jullie verdriet kwijt te kunnen.
Hopelijk vind je steun bij de andere mama's met een overleden kindje hier op dit forum of op het forum met lege handen, mijn engeltjes of mijn sterretje, xxx
Ik weet dat jullie dit kindje nooit zullen vergeten maar ik hoop dat jullie wens op een gezond kindje ooit werkelijkheid zal worden. Groetjes,

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 27 nov 2006, 21:29
door inge
Dank u wel,

Daar zijn we ons zeer bewust van dat vele mensen ons willen en proberen te steunen en ons Fientje op een juiste plaats in hun hart gaan dragen. Hiermee willen we iedereen ook bedanken.
Ook willen we iedereen steunen die in deze situatie zijn belandt.
De harde feiten zijn ook dat we perfect weten wat het is om een kind te krijgen, maar niet om het te hebben. Groetjes

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 07:42
door aan inge
lieve inge, hier ook een engelen mama
ten eerste; gefeliciteerd met jullie mooie prachtige dochter fien ..en ook gecondoleerd met het inmens grote verlie s,
koester de gedachtens en herinneringen aan jullie mooie meid ,ze zijn zo kostbaar ..
ik wens julie heel veel kracht en moed toe voor in detoekomst ,ik weet dat jullie nog een lange weg te gaan hebben ,samen ...,blijf samen sterk ,blijf praten ..jullie meid hoort erbij ,voor jullie en voor jullie omgeving ,door veel over haar te praten en te vertellen ,krijgt ze echt en plekje in jullie gezin ,ze zal altijd jullie eerste mooie prachtige ..oh zo gewenste dochter blijven en ze zal vol trots neerkijken op haar lieve sterke mama en papa ,daar boven vanaf de wolkjes ,ik weet erzijn geen woorden die de pijn en het verlies kunnen dragen of verzachten ,maar weet dat veelen met jullie meeleven en aan jullie denken ,'
liefs m

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 09:59
door Wies
Veel moed en sterkte.


liefs, wieske

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 14:30
door de trotse oma van fien
liefste fien

Jij was zo bijzonder
Weet dat ik heel
heel veel van je hou
Mijn dromen beginnen en eindigen
met de gedachten aan jou

Lieve mama en papa
heel veeeeel sterkte
jullie bonneke

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 15:08
door Lut
Heel, heel veel sterkte!
Dat moet verschrikkelijk zijn!
Heb er geen woorden voor.

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 16:52
door inge
Dank je wel voor de reakties al na een dag. Het is ongelofelijk dat er zoveel mensen reageren uit medeleven of die exact weten wat het is om een kind te verliezen.
Inderdaad zijn er geen woorden voor. Maar op deze manier een reaktie te geven is al meer dan een woord.
Bonneke, Hopelijk kunnen we hier samen wat steun vinden want stijn en ik beseffen heel goed dat het voor jou en de andere familieleden ook een groot verlies is. Ons Fien was dan ook heel welkom he. We moeten verder en de hoop niet opgeven maar niet altijd even gemakkelijk he. xxx
Inge en Stijn

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 17:07
door hannie huisman
jullie verdriet,ik kan het begrijpen
Jullie verslagenheid,ik voel het wel aan
Wat ik met woorden daarom proberen uitte leggen
Is dat ik als vriendin roudom jullie staan

veel liefs Hannie


een vriendin van je moeder

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 18:28
door K.
lieve Inge en familie,

Met tranen in de ogen en verslagen las ik jullie moedig verhaal. Enkel, het einde had niet zo mogen zijn....
Wat een mooie meid hebben jullie gekregen.
vorig jaar ben ik mijn neefjes op 6 maanden zwangerschap verloren. De natuur is mooi, maar meedogenloos.
Het is het noodlot wat je spijtig genoeg moet treffen, en het is zo oneerlijk, zeker als jullie al zo lang hebben geprobeerd.

Jullie enige raadgever is de tijd, zoek troost bij elkaar en jullie familie.

Veel moed en kracht gewenst!!!! Ik denk aan jullie!!

Liefs,
K

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 18:39
door sylvia
Wat een mooi poppemieke, jullie kleine lieve Fien.
Veel sterkte aan de mama en papa en ook aan jullie lieve bonbon, wat lief om zo een mooi gedicht te maken.
Jullie meisje zal nooit vergeten worden...

Een dikke warme knuffel voor jullie allemaal.
Liefs, Sylvia

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 19:53
door Gast
wees trots op jullie mooie engelen dochterje, jullie sterretje zal altijd schitteren hierboven..en altijd bij jullie zijn ,heel veel sterkte

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 20:33
door Rina
ik heb met tranen in mijn ogen het verhaal gelezen,en ook de baby gezien
wat een schat is het, ik leef mee en wens jullie heel veel sterkte toe.

heel veel liefs

van Rina , een vriendin van je Moeder

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 20:33
door Anneke
Beste Inge,

Heel veel sterkte in deze moeilijke periode... Toen ik je verhaal las, kreeg ik een enorme krop in de keel. Ook ik ben namelijk de mama van een engeltje. Vorig jaar is ons zoontje na een moeilijke zwangerschap op 8 maanden geboren. Tien dagen later waren de euforie en het geluk voorbij en moesten we zijn afscheid regelen... Dit was en is nog steeds zonder twijfel de moeilijkste periode in mijn leven. Ik heb elke dag verschillende momenten dat ik hem ongelooflijk mis en niet goed begrijp wat er allemaal gebeurd is en waarom. Toch wordt het verdriet op een bepaalde manier draaglijker, al is het wel een zware last om dagelijks mee te sleuren.

Geef jezelf nu voldoende tijd om te rouwen en verdriet te hebben, je hebt dat echt nodig. Dat heeft er bij mij voor gezorgd dat ik het na een tijdje opnieuw aankan om voor m'n dochtertje te zorgen en opnieuw zwanger te worden.

Lucht tijdig je hart!

Heel veel sterkte!

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 28 nov 2006, 22:34
door Nina
Heel veel sterkte!

Jullie zouden fantastische ouders zijn geweest voor jullie lieve en mooie Fientje!
Ze zal zeker en vast hebben gevoeld in je buik dat ze al heel graag was gezien!
Die liefde heb je zeker al kunnen meegeven aan jullie lieve schat!


Lieve groeten nina

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 29 nov 2006, 07:22
door Gast
Lieve Inge,

Er is een website waar enkel lotgenoten komen, en waar je geen risico loopt op kwetsende commentaren. (dat gebeurt hier jammer genoeg maar al te vaak).
Als je geïnteresseerd bent, surf dan eens naar www.metlegehanden.be

Heel veel sterkte van een lotgenote.

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 29 nov 2006, 10:57
door Gast
Hey Inge en Stijn,

Ik las net jullie verhaal en kreeg de tranen in mijn ogen, ook wij hebben op 6 juli
2006 onze dochter Flo moeten afgeven, ze was 5,5. Zoals alle engeltjesmama's en papa's begrijp ik jullie verdriet. Ik heb het zo moeilijk met het feit dat het ons niet gegund wordt, jullie hebben heel veel moeten doorstaan om zwanger te raken en ook wij hebben heel wat watertjes doorzwommen. Flo werd namelijk geboren met een zware hersenbeschadiging na een moeilijke bevalling. Ze kon niet praten, zitten, stappen of zelfstandig eten. Haar handicap hebben we heel snel aanvaardt, ze was ook gelukkig, lachte veel en kon zich heel goed uitdrukken. Haar dood kunnen we niet aanvaarden..... We hebben heel veel steun aan elkaar en aan onze familie en vrienden. Dat wil ik jullie ook toewensen in deze moeilijke (feest) dagen. Veel sterkte en een engeltjeskusje van Flo

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 30 nov 2006, 10:57
door snoepie
lieve inge en stijn,

ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn dochtertje dj alleen op 41 weken zwangerschap.dat was nu 8 jaar geleden.ik wens jullie veel sterkte in deze moeilijke tijden.

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 30 nov 2006, 11:46
door inge
Dag lieve mensen

Elke dag kijk ik samen met Stijn naar deze site. Het is precies al na 3 dagen een stukje routine geworden zoals vb. dagelijks naar het kerkhof te gaan. Het is verschrikkelijk te lezen hoeveel mensen het meemaken of van kortbij die situatie te beleven. Een ding weet hier iedereen dat het niet gemakkelijk is.
Vanwege veel complicaties van de bevalling blijf ik ook beperkt in de lichamelijke activiteiten. Dat maakt het ook zwaar. Ik ben iemand die altijd bezig was en niet in de zetel wil wegkwijnen. Maar door die blijvende problemen wil mijn verstand wel maar mijn lichaam niet. Af en toe denk ik ook geregeld dat ik te snel wil gaan. Het verdriet en de pijn blijft wat je ook doet. We zijn 2x met onze vrienden iets mee gaan doen en dat zijn grote stappen en loodzwaar. Geregeld voel ik me dan zo schuldig dat ik me amuseer. Ik Vraag me dan echt af "mag dat, kan ik dat" mij amuseren. Ze is nog geen 3 weken geleden begraven. We zitten dan ook in een jonge vrienden groep met kindjes en zwangere. DE onderwerpen doen toch zo'n pijn. De ene al wat meer als de andere. Er moet over gesproken worden en zou echt niet willen dat onze vrienden denken dat als ze ons zien of spreken dat het allemaal rond ons Fien draait. Dat wil ik ook niet. Ze doen zo allemaal hun best en zal hun daar altijd dankbaar voor zijn. Het doet ook zo'n pijn om over verschillende onderwerpen te praten omdat ons verhaal stopt bij de bevalling. Verder kan ik niet mee praten. Dat hebben we niet mogen meemaken. Hopelijk gaat dat met de tijd verbeteren want dit is loodzwaar.
Hannie en Rina bedankt voor de steun en reactie. Dit betekent voor mijn ma heel veel die het ook heel moeilijk heeft. De afstand tussen ons maakt het er ook niet gemakkelijker op. Het geeft mij ook een speciaal gevoel dat ze mensen rondom haar heeft die weten over wat ze spreken.
Anneke en snoepie; Heel veel sterkte en bedankt om de pijn samen met ons te delen. Ongelooflijk moedig om verder te kunnen gaan voor andere kinderen of een nieuwe zwangerschap. Hopelijk vinden we dat ook om ons Fien een broertje of zusje te schenken.
Mama van Flo; Een prachtige dochter, Hopelijk komt ze ons Fientje tegen en kan zij haar vertellen hoe fantastisch haar leventje heeft ervaren met ouders die haar alles hebben gegeven wat ze konden. Knap!!! Ook heel veel sterkte en vooral met die feestdagen.

Inge en stijn

Hierbij nog een foto

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 30 nov 2006, 12:24
door caro
beste inge en stijn...
het ergste wat een mens kan overkomen is jullie overkomen, een kind verliezen...ze is zo mooi, zo af...en toch is ze er niet meer. het leven kan zo oneerlijk zijn!! heel veel sterkte en blijf over haar praten, ze is het méér dan waard...veel liefs

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 30 nov 2006, 19:33
door Ann
Lieve Inge en Stijn,

Via via had ik al gehoord welk groot verdriet jullie is overkomen. Ook vandaag las ik in de "driehoek" over jullie Fien. Ook onze Robbe heeft daar een aantal maanden terug ingestaan. Jullie Fien had net zoals onze Robbe bij de geboortes moeten staan, maar ... het mocht niet zijn. Ik zou nog zou veel willen zeggen maar weet niet goed hoe te beginnen. Ik hoop dat jullie goed opgevangen worden door familie en vrienden want dit is een loodzware rugzak die we moeten dragen voor de rest van ons leven maar af en toe hebben we helpende handen nodig...
Ik wil jullie in ieder geval nog veel sterkte wensen en mocht je zin hebben om eens te bellen of af te spreken geen probleem (ik geloof dat mijn vriendin mijn gegevens heeft bezorgd aan jouw vriendin).
Dikke knuffel,

Ann- mama van Kato, Lucas & Robbe*

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 30 nov 2006, 19:55
door Adinda
Maar zo kort van je kunnen genieten
Maar zo kort voor je kunnen zorgen
Maar toch heel veel liefde gekregen

Heel veel sterkte in deze moeilijke periode...
Adinda

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 01 dec 2006, 08:24
door Gast
Lieve Inge,

Het verhaal komt me zo bekend voor. Een jaar geleden namen wij afscheid van ons engeltje ...
Wat je omschrijft en vertelt, je gevoel en verdriet komt me zo bekend voor. In je hart ben je voor altijd ouder ook al is het fysiek niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld. Ik geloof dat jullie heel veel hebben aan elkaar en dat is goud waard. Soms zal je boos zijn op alles en iedereen, want waarom moet je zoiets meemaken.
Ik zou hier een heel lang verhaal willen schrijven om je te steunen, maar ik ga het toch maar kort houden.
Dat je je schuldig voelt als je je iets beter voelt of lacht, zal lang blijven. Het is deel van je verwerking, deel van je verdriet dat je alle dagen meedraagt. Stilletjes aan zal het een betere plaats krijgen, maar soms blijf je je schuldig voelen. De eerste week na de bevalling, heb ik ongelooflijk veel werk verzet. Ook een hele mis voorbereid etc ... het is het laatste en het enigste wat je kan doen. Na de begrafenis en het samenzijn met de familie heb ik 1 uur geslapen in de zetel. Dat was de enigste rust die ik me ooit gegeven heb ook al had ik zwangerschapsverlof. Nu nog voel ik het gejaagde, de onmacht en het echt moezijn. Maar ik durf en kan er niet op ingaan. Ik begrijp je gevoel heel goed. Je wilt eigenlijk meedraaien, maar het lukt niet. Geef jezelf tijd ...
Klinkt allemaal heel pessimistisch, maar zo bedoel ik het nu ook weer niet. Het is wel dat je leven helemaal verandert en dat je anders omgaat met de simpele dingen. Soms kan je je om heel domme dingen druk maken, en om andere dingen blijf je heel rustig.
Je engeltje Fien blijft in je hart. De foto's zijn goud waard en probeer na een tijdje een klein plekje te vinden voor haar in je huis. Waarschijnlijk kan je haar nu overal vinden. Op deze manier leer je stilletjes aan definitief afscheid te nemen, want eigenlijk lukt dat nu waarschijnlijk nog niet zo goed en dat moet ook niet. Leer je hart en gevoel te vertrouwen ... er is niets mis mee.
Bij het woord definitief krijg ik nu nog een krop in de keel, maar het gaat beter ... Maar mijn kleine meid zal altijd bij me blijven.
Heel veel moed, sterke en doorzetting en als je iemand nodig hebt, aarzel dan niet om ermee te praten. Je zal merken dat sommige mensen goud waard zijn en je er ook door halen !

een hele dikke knuffel
mama van een engeltje en een bengeltje

Sinds m'n engeltje heb ik plots behoefte om korte en kleine tekstjes te schrijven. Ik ga ze nu bundelen met mooie foto's. Zoiets zou ik vroeger nooit gedaan hebben, maar dit is voor mij een manier om met m'n verdriet en eenzaam gevoel om te gaan Ook al heb je veel mensen rond je die je steunen, toch kan ik me zo eenzaam voelen in m'n verdriet.

RE: onze kleine meid Fien

Geplaatst: 01 dec 2006, 09:11
door inge
Mama van een engeltje; uit mijn eigen ervaring al sinds het overlijden van onze dochter kan je over haar blijven vertellen en aan die mensen blijven raad en advies geven . Je geraakt niet uitgepraat he. Dat kan je wel niet met iedereen doen he. We hebben fantastische vrienden en familie waar we ook heel veel steun en moed bij vinden. Maar die het mee gemaakt hebben en een enkele er buiten daar kan je je hart bij uitstorten en dan bij andere wil je je ook weer niet gaan opdringen om weer over je pijn en verdriet te vertellen. Het is moeilijk. Zo zit ik dan ook weer in elkaar.Eerst aan een ander denken aan dan aan mijn eigen. Maar door ons Fien kan ik plots nee zeggen en voor mij op komen. Op een fatsoenlijke manier maar blijf zeker niet meer opkroppen. Ik had ook heel erg bang dat ik geen zelfvertrouwen ging hebben maar eigenlijk st ik sinds de 5de november redelijk stevig op mijn pootjes. Raar he. Waarom kan dat nu wel maar moet ik daar eerst mijn dochter voor afgeven. Dat is niet eerlijk. Jij hebt een manier gevonden ivm tekstjes en gedichtjes. Knap zalle!!! Ik heb mijn behandelingen en tijdens mijn zwangerschap ook altijd geschreven. Nu de bevalling en het verlies van ons Fien beschrijf ik ook met pen en papier.
Ik heb ook heel veel angst om mij in de toekomst eenzaam te gaan voelen. Nu is mijne man ook nog thuis en binnen twee weken gaat hij terug proberen te werken. Zelf zit ik nog tot eind februari vast met bevallingsrust. Thuis alleen bah zie er zo tegen op. Dan gaat DE confrontatie voor mij komen denk ik. We moeten erdoor. Groeten
Ann; Tof om iemand te lezen vanuit onze streek. Wel spijtig dat het met deze reden is he. We hadden dat in het ziekenhuis al vernomen dat ons Fien de derde overleden baby was van Olen van dit jaar. Verschrikkelijk om te horen. Hopelijk geeft je vriendin snel je gegevens aan mijn vriendin dan wil ik zeker en vast eens contact met je opnemen. Hou de moed erin he en hopelijk snel tot later. Bedankt voor je reaktie en Robbe en Fientje zullen hopelijk mekaar ergens tegen komen. groetjes
inge en stijn