eerste miskraam

cin

eerste miskraam

Berichtdoor cin » 16 okt 2007, 07:42

Hoi,

Ik weet dat er heel veel topics zijn en heel veel vrouwen die dit meemaakten maar ik wil mijn gevoel en ervaring gewoon even neerpennen aan lotgenoten.
Gisteren op controle geweest voor 2e echo op 9 weken en bleek dat ons vruchtje gestopt was met groeien op 6 weken.Schok natuurlijk want ik voelde me oh zo zwanger....
Mijn borsten groeiden super en ik voelde me ook echt mama worden.
Dit is ons eerste kindje en we hebben 1 jaar geprobeerd met onder andere de hormoonpomp op het einde die succesvol was.
Nu moet ik wachten op spontane bloeding ofwel curretage op dinsdag...Ik voel me nu zo raar...het begint door te dringen en mijn tranen blijven maar stromen en ik zit op het werk...plezant.
Onze gyn zei dat we ons geen schuld moet toeschrijven maar goed ergens denk je altijd terug naar momenten en zaken....
Hoe ga je nu verder ?
Hupsakee, curretage, nieuwe pomp en terug aan de slag.Kan je de volgende ker dan alles euforisch bekijken of ga je dan gewoon met schrik beginnen aan een nieuwe zwangerschap...ik denk van wel.

Ik voel me nu echt leeg, opgezwollen, triest en zie niets zitten (zelf mijn favoriete dessertje niet)

Tis nu toch even van me,

Liefs,

Cin

patsy

RE: eerste miskraam

Berichtdoor patsy » 16 okt 2007, 10:10

Hallo Cin,

Eerste en vooral veel sterkte met je miskraam. Zoiets verwerken heeft tijd nodig en ik hoop dat je op het nodige begrip kan rekenen, want mensen zien dit vaak als iets ontastbaar en denken dat het daarom minder pijn doet.(dat ervaar ik vooral, ze vinden dat ik me er maar over moet zetten!!)
Eenmaal je een miskraam gekregen hebt, zal je bij een tweede zwangerschap nog banger zijn dat er iets misgaat. Toen ik de tweede maal zwanger was, durfde ik er niet van genieten en was ik de hele tijd bang dat het weer mis zou lopen, jammer genoeg is het ook weer misgelopen.
Ik vrees dat ik bij een derde keer nog banger zal zijn, maar voorlopig lukt het niet goed om opnieuw zwanger te worden, er zit meestal ook een paar maanden tussen.

Ik hoop dat het snel weer raak mag zijn en dat je een prachtige zwangerschap mag beleven.

Patsy

mama van 4

RE: eerste miskraam

Berichtdoor mama van 4 » 16 okt 2007, 10:10

Er is inderdaad niets ergers dan een miskraam. Je begint te zweven van zodra je het weet en de schok is groot als het slecht uitvalt. Gun jezelf de tijd om te rouwen want hoe ze het ook voorstellen of zeggen : je bent je kindje kwijt. Veel over praten met je man of vriendinnen of wie je maar vertrouwt.

Inderdaad jullie hebben niets "slechts" gedaan maar je lichaam heeft wel gefaald niewaar. Ik had dit gevoel ook. Het is een clichétje maar je kan niets doen om het te voorkomen. Het was er eentje om niet te zijn. Heel hard en zeker en vast omdat het niet spontaan afgekomen is maar nu nog in je zit.

Je gaat je inderdaad meer zorgen maken de volgende keer je zwanger bent maar toch proberen telkens van het eerste moment blij te zijn en vol hoop want echt weten wat er gaat gebeuren dat kan niet. Geef de moed niet op maar gun jezelf wat tijd om te "helen" en dan gewoon opnieuw proberen.

Ik heb zelf 4 kinderen maar ik heb er ook 4 moeten afgeven tijdens miskramen. Het is hard maar ze zijn het waard hoor.

Veel succes.

Naja

RE: eerste miskraam

Berichtdoor Naja » 16 okt 2007, 11:16

Ik kan er ook van meespreken, had bijna 14jaar geleden ook een miskraam van mijn eerste kindje. De pijn vervaagt maar je vergeet het niet. Maak je sterk voor de curretage want hoewel het niet veel pijn doet is de emotionele pijn heel erg.
Na mijn miskraam heb ik wel nog 6jaar moeten wachten voordat ik zwanger was van mijn tweede, ik heb hiervan niet veel genoten omdat ik constant bang was om het te verliezen maar dit is gelukkig niet gebeurd. Ben intussentijd mama van een lieve zoon van bijna 8.
Dus geef de moed niet op, het is een heel zware periode waar je doorheen moet maar denk eraan dat er vaal lotgenoten zijn en indien je nood aan praten heb kan je hiet altijd terecht en zullen er vele zijn die je een hart onder de riem willen steken.
Veel sterkte.

@ mama van 4

RE: eerste miskraam

Berichtdoor @ mama van 4 » 16 okt 2007, 12:03

Er is inderdaad niets ergers dan een miskraam?????
Ben jij gestoord ofzo?
Ik heb zelf ook al 2 miskramen gehad en ben nu weer aan het afwachten of het niet toch weer fout gaat, maar er is niks ergers dan een miskraam?
Hoe verzin je het...... :hoho
Ik kan nog duizenden dingen opnoemen die erger zijn dan een miskraam,
je moet ook niet overdrijven he. Een miskraam is zeker erg maar je komt er wel overheen en het is niet het einde van de wereld.

Gast

RE: eerste miskraam

Berichtdoor Gast » 16 okt 2007, 14:13

@ de persoon hierboven.
Je komt hier posten op een topic van iemand die net een miskraam heeft gehad, en voor haar is dat op dit moment wél het ergste wat haar kon overkomen.
Een beetje respect zou niet misplaatst zijn. Anders zoek je maar andere topics om op te zeuren.

Gast

RE: eerste miskraam

Berichtdoor Gast » 16 okt 2007, 14:35

Als je nog geen kinderen hebt
en je hebt een jaar geduld moeten oefenen.
Dan lijkt het bij een miskraam alsof je nooit kinderen zult krijgen! Dat is natuurlijk niet zo, maar het VOELT wel zo!

De pijn verdwijnt, en nu weet ik ook wel dat er ergere dingen zijn. Maar een half haar geleden had je mij dat ook niet mogen zeggen hoor! Zeker van die onzin als 'het moest zo zijn' of 't was toch waarschijnlijk gehandicapt' Grrrr...!!!! Wat een onzin!!! Ik word nog steeds kwaad als ik aan die idoote opmerkingen denk... wat daar heb je dus niets aan!

Veel sterkte aan de opstartster! Je bent al een beetje mama, al ziet niemand dat aan je. En geloof me: het gaat echt wel een keer lukken: misschien sneller dan je denkt. Je hebt er even van mogen proeven en het is je zo gemen afgepakt... Ga er maar weer heel snel voor met dubbel energie, want het is al de moeite en pijn waard!




cin

RE: eerste miskraam

Berichtdoor cin » 16 okt 2007, 15:04

Opstartertje hier....
Bedankt voor jullie woorden, die helpen echt hoor...zeker uit de mond van iemand die het ook meemaakte en dus echt voelt hoe dit voelt !
Goh sommige van jullie maakten al meerdere miskramen mee, jeezes....ik bewonder jullie doorzetting !
De mensen in mijn omgeving zijn heel lief hoor maar t'is zoals jullie zeggen je moet er zelf boven op zien te komen...
Er zijn ergere dingen dat weet ik en ik ga dan ook niet de zielepoot gaan uithangen maar ik geef toe dat ik momenteel dit zie al een grote tegenvaller in mijn leven waar we door moeten.
Ik zal hier misschien anders over denken binnen enkele weken of als ik terug in behandeling ben maar ik weet 1 ding zeker vergeten zal ik het nooit !!!

Dikke knuffel voor iedereen en echt bedankt dat jullie reageerden.

Cin

Gast

RE: eerste miskraam

Berichtdoor Gast » 16 okt 2007, 19:46

@ opstartster
Je doet zeker niet zielig, absoluut niet en ik weet dat je het heel moeilijk zult hebben. Maar ik vind gewoon niet dat de mama van 4 had moeten zeggen dat er niks ergers is dan een miskraam. Probeer je dat zelf ook voor ogen te houden. Er zijn mensen bij wie het kindje sterft net voor het geboren moet worden........Ik heb zoiets van iedereen maakt vervelende dingen mee in zijn/haar leven. Bij mij zijn dat miskramen, een ander krijgt een ongeluk, ziekte etc. Je kunt het ook van een andere kant bekijken. Er zijn veel mensen op deze wereld die het nog moeilijker hebben dan ons. Dit soort dingen zijn dingen die je niet in de hand hebt, je moet er gewoon doorheen. Probeer je voor ogen te houden dat er mensen zijn die het moeilijker hebben zodat je niet verdrinkt in je eigen verdriet. En geloof me ik ken je verdriet.....

cin

RE: eerste miskraam

Berichtdoor cin » 17 okt 2007, 07:43

@ hierboven.
Dat is exact verwoord wat ik wou zeggen en voel. Een kind op een later stadium verliezen of nog later door ziekte of ongeval is veel erger I know....
Het is gewoon ook even een droom die je moet loslaten he, even terug realiseren dat je alleen bent en niet meer met z'n 2-tjes. Het gaat al beter met me en ik kan er al tegen aan kijken al geef ik toe dat ik nog zwakke momenten heb en ik denk dat na de curretage het nog wel moeilijk zal zijn maar ik ga zeker niet verdrinken in mijn verdriet. We moeten in de toekomst kijken terug een planning maken voor onze hormoonpomp en de knop omschakelen. Dat klinkt nu zeer hard maar mijn man zegt dat dit het beste is....
Schoonmama is gisterenavond langsgeweest.

Ze begon meteen over haar miskraamverhaal en vroeg niet eens hoe het met ons ging.

Zij is op bezoek geweest met iemand die rubella had en zo heeft ze het opgedaan op 2.5 maanden. Maar goed ze zegt korte metten en meteen eruit. Ze heeft hard gewerkt toen omdat het er spontaan zo uitkomen en alles opgevangen in een pot.Ze beschreef het als grote brokken die ze eruit trok, gezellig.... Ze heeft het ook aan niemand verteld behalve aan haar ma en ze raadde met aan om er ook nen draai aan te geven tegen anderen. Die dingen moet je meemaken in je leven zegt ze....ze kan dat zo zeggen op een dialecttoon. Natuuurlijk weet ze niets van onzen Billy...(Hormoonpomp)
Ze heeft het ook overleefd zegt ze en banaliseerde het nogal hoor. Ik zei dat het toch jammer was en dat ik dit niemand toewens maar goed ze zei dat je je leven niet mag plannen en dat zulke dingen gebeuren.Dat zegt ze tegen kleindochter ook altijd als ze iets wil....Haar eigen dochter gaat al dood van een insectenbeet.

Dan begon ze over schoonzus haar zwangerschap, dat die niet kon rusten altijd maar werken werken werken en ze moest dan ook nog 6 weken plat liggen ook niet te onderschatten.
Ze raad me dus aan ook veel te bewegen zodat het er spontaan uitkomt en ik geen "kuising" nodig heb. Okay een curretage is een kuising maar dat woord kwam zo hard aan....En ik vang niets op in een pot hoor, zeg wat denk je wel , ik ben geen beest !

Ik ga nu niet de zielepoot uithangen maar ze moest eens weten wat ik al allemaal heb meegemaakt....ze zou wel anders piepen. Ik heb me sterk gehouden en niet geweend want ja dat is voor losers he !!

Ik ben zo bang voor alles wat komen moet....

Ondertussen heb ik weer een monoloog opgevoerd, dat is zeer egoistisch van me...

In ieder geval vind ik het gewoon weg super dat er nog lieve mensen zijn hier op zappy die reageren en mensen steunen ook al kennen we elkaar niet !

Groet,

Cin

Loï

RE: eerste miskraam

Berichtdoor Loï » 17 okt 2007, 08:48

Lieve Cin

In Februari van dit jaar heb ik een eerste miskraam gehad, het was ook onze eerste zwangerschap. Ik was op 7 weken naar gyne geweest en toen was alles dik in orde. Ik voelde me ook steeds meer zwanger worden, beetje zoals jij beschreef (borsten die groter werden, misselijkheid, ...). Daarna op 10 weken mocht ik terug en toen bleek dat het vruchtje al op 9 weken gestopt was met groeien. Ik ben door de hel gegaan, heb heel veel gebabbeld met mijn man en een aantal vriendinnen die ik echt kan vertrouwen. Heb het heel lastig gehad maar heb ook periodes gehad dat het goed meeviel.
Ik heb van mijn schoonmoeder ook van die belachelijke reacties gehad, zo van, ik heb dat ook meegemaakt en dat is allemaal zo erg niet maar ik wou dat helemaal niet horen. Zij heeft me eigenlijk nooit gevraag hoe het met me ging en dat neem ik haar ook enorm kwalijk.
Intussen weet ik sedert vorige week dat ik opnieuw zwanger ben (ik kan je verzekeren: de maanden zijn enorm traag vooruit gegaan en elke keer als mijn maandstonden doorkwamen, was ik niet te genieten), en ik ben enerzijds heel tevreden maar heb ook enorm veel schrik. Volgende week mag ik voor een eerste echo. Hopen dus dat het goed blijft gaan.

Ik wens je heel veel sterkte toe, er komen momenten dat je je veel beter voelt maar er komen ook nog verschrikkelijke momenten. Praat erover, kom hier naartoe, er is altijd wel iemand die je opnieuw wat moed kan inpraten.

Liefs

Loï

De dame met kritiek op mama van 4

RE: eerste miskraam

Berichtdoor De dame met kritiek op mama van 4 » 17 okt 2007, 09:39

Ik vertelde dat mijn kindje gestorven was en ik een curretage moest ondergaan. (eerste miskraam)
Reactie schoonzusje: (heel blij) Ow mogen wij dan op Dennis passen? (mijn zoontje van toen 12 maanden) We hadden net weer contact na 8 maanden, dus ik zei nee mijn vriendin past op. Waren ze daar ook nog boos over :hoho
Reactie schoonmoeder: Ja en?? Moet je daarom huilen??

Jullie begrijpen natuurlijk wel dat het contact inmiddels alweer verbroken is vanwege meerdere oorzaken...

Tweede miskraam, (had toen nog net wel contact), 4 maanden later,
zij (schoonmoeder en schoonzusje) bleven in de wachtkamer bij de kleine toen ik te horen kreeg dat het weer helemaal mis was.
Ik kom naar buiten met het formulier om bloed te prikken om de hormonen te checken. Mijn man kon zich wegens omstandigheden niet laten onderzoeken, die verbleef op dat moment in het buitenland. Nee hij hoefde ook helemaal niet onderzocht te worden want zij wist heel zeker dat er met hem niks mis zou zijn. (nee met mij zeker wel!) De dokter weet niks zegt ze dan...........
Gelukkig bleek er mij met ook niks mis te zijn.

Nu 5 maanden later ben ik weer zwanger, vandaag precies 7 weken. Ik heb al 2 keer een beetje roze afscheiding gehad, maar zag op 6 weken wel dat het hartje klopte. Morgen ga ik weer naar de gyneacoloog maar ben echt superbang..... bang dat het hartje al gestopt is met kloppen of dat dat alsnog gebeurt.... Bij de vorige miskramen was er nooit een kloppend hartje te zien, maar toch ik lees dat dit bij genoeg mensen gebeurd is.

Ik denk dat het vanwege die lompe boeren in mijn omgeving komt dat ik zo hard voor mezelf ben geworden. Mijn vader en moeder hadden ook lompe reacties, behoorlijk lomp zelfs. Dit keer heb ik het niemand verteld dat ik zwanger ben en zal ook nooit iemand meer vertellen over een eventuele (hopenlijk nooit meer) miskraam.
Dat harde is meer zelfbescherming. En het is ook zo verdrietig dat je wel eens een poos in je verdriet zou kunnen blijven hangen en dat wil ik niet, ik heb er toch niks aan.

opstartertje

RE: eerste miskraam

Berichtdoor opstartertje » 18 okt 2007, 07:55

Dag lieve mama's en meisjes,

Aan de dame van hierboven...Brrr ik krijg er rillingen van hoe mensen toch kunnen zijn en reageren. Ik hoop dat deze zwangerschap echt mag uitgroeien tot een wolk van een baby. Hou je ons op de hoogte van je echo ???
Die angst kan ik me voorstellen, ik weet zeker dat ik die ook zal hebben de volgende keer.
Wij hebben een probleempje bij mij....enkel mijn ouders en broer weten het. Ik heb geen cyclus van mezelf en deze wordt opgewekt door een hormoonpomp met hrf. Steeds afwachten dus of er een follikel groeit etc...op zich goed dat dit me verder kan helpen maar t'is wel ingrijpend. Je moet dingen laten maar dat heb ik er allemaal voor over...al zal de energie deze keer terug moeten groeien hoor....ik ga niet te lang wachten om ze terug aan te koppelen. We zien hoe ons lichaam eerst reageert...Nog geen bloeding te zien momenteel dus misschien dan toch de curretage, we wachten nog af.

Jouw hardheid voor jezelf klinkt zwaar maar ik kan er inkomen. Ik ben ook hard voor mezelf en durf mijn zwakheid niet snel te tonen. Nu niet enkel door dit miskraam maar ook op andere vlakken. Zoals je aangeeft wil je wel even in dat verdriet hangen jezelf laten gaan maar je moet er dan zelf ook uit zien te geraken en daar behoedt ik me voor. Ik ga gewoon door met de alledaagse dingen en soms heb ik het moeilijk (vooral thuis dan of als mijn mama belt ofzo) maar op het werk gaat het gewoon door.
Ik denk dat het nog even moelijk zal zijn als de bloeding er is en dat we dan door moeten. Vergeten ga ik het wel nooit doen !!!

Schoonmoeders toch hé...ik vraag me af of ze dit werkerlijk menen of ze gewoon moeilijker hun gevoelens kunnen uiten naar ons schoondochter toe ?

Sorry dat ik terug over mezelf aan het doorpraten was...

Dikke knuf,

Cin

E

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E » 21 okt 2007, 15:25

Hi Cin en anderen,
Ik durf hier niet goed te reageren, bang als ik ben voor reacties die me zouden kunnen kwetsen en ik kan momenteel weinig hebben. Ik schrok van de reactie hierboven van degene die reageerde op de mama van 4, maar nu snap ik dat zij zelf ook door veel pijn is gegaan en ik begrijp dat je jezelf dan hard op de manier waarop jij dat doet. Natuurlijk zijn er ergere dingen. Ik heb vrijdag avond een curretage gehad en vrijdag middag hoor ik nog over de buurvrouw van een van mijn beste vriendinnen die donderdag nacht tijdens de bevalling haar kindje van 40 weken verloor. Daar wil je niet aan denken... Toch is dit voor mij het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik vergeet nooit dat moment, vorige week vrijdag, 12 oktober. Nietsvermoedend naar de 10 weken echo. Had al 2 keer eerder een goed hartje gezien, bij bijna 6 en in de 8e week. Dan heb je volgens mijn gyn nog maar 1% kans dat het alsnog mis gaat. En dan dat echobeeld: we zagen het direct. Kindje met alles er al op en aan, armpjes omhoog, maar geen hartje. Geen hartje! Ik gilde in mijn hoofd: waar is het hartje?! In godsnaam, laat haar zeggen dat alles goed is!!! En dan: het spijt mij, hier had de hartactie zichtbaar moeten zijn. Ik huil weer als ik er aan denk. Twee jaar hadden wij op dit kind gewacht. Ons eerste kindje. In ons hoofd was het al veel groter dan 2,5 cm. Alle gevoelens die we hadden moeten wegstoppen, al onze hoop, dromen, alles hadden we al over deze zwangerschap uitgestort. Vol vertrouwen hadden we erin gestaan vanaf het begin. Geen moment gedacht dat het mis zou gaan. Naief?, misschien wel. Maar zo menselijk, begrijpelijk en logisch. Als er een volgende keer mag komen, dan houd ik ook veel meer reserves. Mensen proberen je te troosten door te zeggen dat er een volgende keer komt. Dat hoop ik ook, maar nu gaat mijn verdriet over dit kindje, dat we los moeten laten. Cin, ik wens je sterkte. Ik ben afgelopen vrijdag voor curretage gegaan. Ik kan je misschien gerust stellen, fysiek is het me mee gevallen. Ik heb weinig pijn, weinig bloedverlies en de narcose was maar heel licht. Maar emotioneel ben ik er nog niet bovenop, dat kost tijd. Houd vervelende schoonmoeders op afstand en praat alleen met mensen die het wel begrijpen. Je hebt alle recht op verdrietig zijn en het is niet goed om het te verdringen. Als je vragen hebt, schrijf, of als je je gevoel wilt delen. Ook anderen die dit meemaken of meegemaakt hebben en dit lezen: veel sterkte.

cin

RE: eerste miskraam

Berichtdoor cin » 22 okt 2007, 07:43

Lieve E,

Bedankt voor je verhaal en je geruststelling...
Ik krijg helemaal kou van je verhaal ! Dat moet idd verschrikkelijk zijn voor je vriendin en ik weet niet wat ik daar moet op zeggen.
De mama van 4 van hierboven heeft een punt en ik moet zeggen dat ik daar al veel aan gedacht heb maar natuurlijk lijkt je eigen verhaal nu het ergste voor jou persoonlijk...dat is zo en dat steek je niet weg.
Ik vind het heel erg dat een vrouw dit moet doorstaan en het is erger op 40 weken dan nu maar het blijft ingrijpend.
Die volgende keer komt er wel maar die lijkt nu zo veraf, zo onrealistisch terug...zo moeilijk te bereiken omdat ik weet dat we nu allemaal terug moeten gaan doen. Enerzijds wil ik daar meteen terug aan beginnen vol nieuwe energie maar ik weet dat er nu veel angst in me zit om terug teleurgesteld te worden.
Hoe gaat het met jou ? Emotioneel ?
Ik herken je gevoelens, je denkt niet dat het mis zal gaan maar als je het dan ziet op de echo krijg je een steen op je hart !!!
Ik ga dat beeld nooit vergeten en die woorden van onze gyn ook nooit....

Gisterenavond licht koffie met melk verlies dat onmiddellijk gestopt is maar ik zit sindsdien wel met iets sterkere ongi-gevoelens. Pijn in de lage onderrug en steken in de onderbuik. Ik wacht dus nu op die bloeding hé maar die komt niet !!!Ik moet straks om 9u bellen naar gyn om nu die curretage defnitief te regelen maar stel je voor dat die bloeding deze avond komt ,wat moet ik dan doen ??? Doorgaan met curretage ?? Ik zal het hem vragen....
Natuurlijk loop ik daar nu mee in mijn koppie en ga ik nog meer naar het toilet...Net een drukke dag op het werk en ook mijn evaluatiegesprek waarop ik wel degelijk iets wil inbregen qua toekomst maar mijn koppie staat er niet naar.
Pfft....

Mijn broer komt nu ook met iets...woensdag ging mijn mama langskomen om wat te helpen kuisen enzo maar die kan niet met de auto rijden en ik woon in de polders waar geen openbaar vervoer komt. Mijn broer moet woe niet werken, staat in onderwijs en zal haar brengen. Natuurlijk is metekindje daarbij en hij vraagt nu of ze niet ganse dag mogen blijven...dan kan ik wat met haar spelen enzo...Jeezes, ze mag wel meekomen voor even maar een ganse dag zie ik niet zitten hoor. Ik wou gewoon dat even uitzakken in de zetel en even de gedachten laten verdwalen...hoe moet ik daar nu op reageren ?? Ik durf niet te zeggen hoor dat ik liever heb van niet want dan zeggen ze weer dat ik metekindje verwaarloos....Waarom doen mensen soms zo moeilijk !!!
Ik heb soms echt schrik van mensen, op het werk ook van een collega. Die denkt dat zij de baas is en ik pas me gewoon aan haar eisen aan...Waarom ??? Ik ben gewoon bang om tegen haar schenen te schoppen...
Ik moet dus haar kweken op de tanden !

Ik ben niet zo bang meer voor de curretage, ik wil gewoon dat alles achter de rug is...

Knuffel,

Cin

E., kan je onmiddelijk terug aan het werk nadien ?

'De harde dame' ;)

RE: eerste miskraam

Berichtdoor 'De harde dame' ;) » 22 okt 2007, 10:22

@ E
Je hoeft echt niet bang te zijn dat ik iets tegen je zeg waardoor je je nog vervelender voelt. Ik snap dat dit het ergste is dat je meegemaakt hebt, het is ook heel erg. Als ik er over nadenk zal het ook 1 van de ergste dingen zijn die ik meegemaakt heb. Maar je kunt het ook anders bekijken. En schrik er aub niet van maar je kunt het ook zien als 'geluk' dat je nooit iets nog ergers hebt meegemaakt, want er zijn echt veel dingen die veel erger zijn.
Je verdriet mag er zeker zijn en ik bedoel niet dat je het nu moet wegstoppen omdat er ergere dingen zijn. Ik zeg dit zodat je je dit kunt proberen voor ogen te houden, zodat je verdriet hopenlijk minder wordt.

@ Cin
Ik heb zelf een curretage gehad en een spontane miskraam. Ik was heel bang voor de curretage, maar mocht mij dit nog eens ooit overkomen (alsjeblieft niet!) dan zou ik toch meteen weer kiezen voor een curretage.
Na de spontane miskraam kreeg ik een erg onregelmatige cyclus en duurde het langer voordat ik weer zwanger werd. Van de curretage zelf merk je niks en van het wachten of het nu vanzelf komt of niet word je ook gek.
Daarna zou ik niet meteen gaan werken, ik zou zeker nog 2 dagen thuis blijven,
want al heb je er lichamelijk weinig last van, psychisch had ik dat wel.

En over dat metekindje daar zou ik ook niks over durven te zeggen.
Je kunt wel aangeven dat je denkt dat je dat te druk is of dat je zo verdrietig bent dat het beter is dat dat kindje dat niet meekrijgt.
Ik weet niet hoe oud hij/zij is, maar misschien kun je hem/haar gewoon de hele middag buiten kunnen laten spelen.

E

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E » 22 okt 2007, 19:02

Hallo ''harde" dame, ik vind je niet hard hoor, misschien een beetje voor jezelf, maar ieder heeft zijn eigen manier om dingen te verwerken. Voor mij helpt het nu niet om te denken dat er ergere dingen zijn. Je hebt gelijk, mijn leventje is redelijk gelukkig verlopen dat er nog niks ergers gebeurd is. Dat realiseer ik me ook wel, maar een kindje willen gaat zo vreselijk diep. Ik ben al zo vaak wanhopig geweest in 2 jaar wachten en al die vreselijke onderzoeken en dan te horen krijgen dat de kans ontzettend klein is en dan plotseling toch zwanger, een wonder! Dat dat wondertje nu gestorven is doet verschrikkelijk pijn. Voor mij heeft het geen zin om vergelijkingen te trekken, ik ga gewoon dwars door dit verdriet heen en probeer het niet te verminderen door wat voor redenering ook. Ik voel dat nu gewoon zo en het doet vreselijk pijn. Als er een volgende keer mag komen, dan zal ik veel meer afstand houden in de eerste 3 maanden, maar dat heb ik nu gewoon niet gekund. En dus kwam de klap kei en keihard aan, zo is het nu eenmaal. Maar ik begrijp dus heel goed dat je jezelf bij een volgende keer meer in bescherming neemt en dat je je er na zo'n ervaring ook veel meer van bewust wordt dat dit dingen zijn die gebeuren. Dat je beslist niet de enige bent en dat het er voor sommige vrouwen helaas bijhoort dat het ook af en toe mis gaat. Ik had die mogelijkheid voor ons gewoon totaal uitgesloten en het mezelf verboden er ook maar over na te denken, zo euforisch blij was ik met dit kindje na die twee lange jaren verdriet. En denk alsjeblieft niet dat kinderen krijgen het enige doel in mijn leven is, ik heb zoveel andere dingen om voor te leven en heb zelfs jaren lang gedacht dat er voor kinderen geen ruimte was. Maar als dat gevoel er eenmaal is, dan is het heel overheersend, dat zal voor jullie ook wel zo voelen, het verlangen gaat gewoon heel erg diep. Dat is toch ook gewoon de natuur, denken jullie niet? Iedereen zegt maar steeds: je moet het loslaten, ontspannen, maar dat lukt me gewoon niet. Ik had elke maand opnieuw intens verdriet als ik weer niet zwanger bleek te zijn. Ik doe echt mijn best, moet er nu weer aan gaan staan, zal opnieuw proberen er niet zo aan te denken. Het kan best weer jaren gaan duren voor ons. Maar voor mij was er op dit moment gewoon geen groter verlies denkbaar dan dit, dit grote wondertje, dat na 10 weken al weer bij ons weg ging.
Cin, ik voel me maar een zwakkeling naast jullie, jij gaat ook nog gewoon naar je werk! Wat dapper. Ik kon dat niet. Ik ben ruim een week thuis. Nu 3 dagen na de curretage voel ik me fysiek weer redelijk. Met een paar dagen ga ik wel weer eens kijken op het werk, misschien een goede afleiding. Iedereen moet zelf ervaren wat het beste voor haar is, maar ik denk dat onze heus niet zo harde ;) schrijfster van hierboven wel gelijk heeft, neem er wel een beetje de tijd voor meis. Twee dagen is toch wel het minimum om te herstellen. Ik kreeg een folder mee waarin staat: een week rust houden, uitslapen, tussen door af en toe half uurtje gaan liggen, niet in bed, fietsen en autorijden mag als je zelf aanvoelt dat het kan, maar voorzichtig, werken mag als je er weer aan toe bent. Misschien is het voor jou veel lastiger dan voor mij om je ziek te melden, daarom wil ik ook helemaal niet oordelen en nogmaals: ik ben misschien wat zwakker hierin dan jullie en totaal ervan onderste boven, maar ik weet wel zeker dat jij ook vreselijk veel verdriet hebt en ik zeg alleen maar: je mag echt wat ruimte nemen om dit te verwerken en al zeker om je lichaam te laten herstellen, daar zal bijna iedereen op deze wereld volledig begrip voor hebben, op vervelende schoonmoeders na dan. Als jij nog niet op kindjes kan passen, alle alle alle begrip en ik zou dat echt aangeven, dat maakt je nog geen slechte zus of tante of wat dan ook. Je moet het jezelf denk ik niet al te moeilijk maken, maar ja, dat is wat ik zou doen. Zelf vond ik er trouwens ook veel troost uit om mijn kleine nichtje te zien, dus dat kan ook best, je moet het zelf aanvoelen wat je wel en niet aan kunt. Nou, heel veel sterkte voor morgen en nogmaals: fysiek viel de curretage erg mee en ik ben blij dat het niet daarvoor al natuurlijk is gekomen, voor mij was dit het allerbeste. Groetjes voor alletwee. En zelf ik heb al weer een sprankje hoop voor de toekomst!

'De harde dame' ;)

RE: eerste miskraam

Berichtdoor 'De harde dame' ;) » 22 okt 2007, 20:27

@ E
In je stukje geef je aan dat je na de curretage niet in bed mocht, maar ik neem aan dat je bad bedoelt ;)
Ik moet je eerlijk bekennen misschien is jouw verdriet wel groter dan het mijne.
Ik had al een kindje, jij hebt er 2 jaar over gedaan zwanger te raken, ik 10 maanden toen ik voor het eerst zwanger werd van de miskraam die uitliep op een curretage. Ook ik had mijn curretage op 10 weken, ik kwam er op 9 weken achter dat ik een leeg vruchtzakje had. Ik was er heel erg verdrietig van, maar had toch al af en toe wat bloed verloren en was er al bang voor dat er iets fouts zat, het voelde echt als verraad van mijn eigen lichaam.
Maar toch vind ik dat anders dan als je een keer of een paar keer een kloppend hartje ziet en dan opeens op 10 weken niks meer.....
Wil je me misschien vertellen wanneer jouw kindje gestopt was met groeien of was dat echt op 10 weken? Ik ben nu weer zwanger en toch een beetje bang door jouw verhaal.
Ik moet je zeggen mijn tweede miskraam hield ik er meer rekening mee dat zoiets zou kunnen gebeuren en was er dan ook niet zo kapot van als de eerste keer. Ik vond het wel heel erg dat dat meteen betekende dat het dan weer een tijdje zou duren voordat het lukte zwanger te raken.
Nu ben ik dan weer zwanger, nu net 8 weken, maar ik weet niet ik durf gewoon niet blij te zijn. Ik heb ook echt (nog) geen band met het kindje dat ik bij me draag. Ik ben bang dat het elke minuut voorbij kan zijn.
Ik heb het ook niemand nog durven te vertellen, ik steek gewoon mijn kop in het zand en doe alsof ik niet zwanger ben...Ik snap er zelf ook niks van.
Als ik een echo zie ben ik wel blij, maar het vertrouwen is er gewoon nog niet.

N.

RE: eerste miskraam

Berichtdoor N. » 22 okt 2007, 21:13

Na 5 inseminaties ben ik zwanger geraakt. We waren toen reeds 2 volle jaren "voor kinderen aan het gaan". In de 9de week ging het mis. Wat een gigantische emotionele pijn deed dat.
Na nog eens 8 inseminaties (dit waren zware maanden, echt !) werd ik opnieuw zwanger. Ik was daar wel wat bang voor maar ook opgelucht. Ik bedoel : ik kreeg op z'n minst opnieuw een kans ! Twee keer kreeg ik een mini-beetje bloedverlies, onmiddellijk naar het ziekenhuis : niets aan de hand, dit was normaal. Nadat ik de 9weken gepasseerd was, ben ik gelukkig echt gaan genieten. na 9 maanden werd een zoon geboren. Anderhalf jaar later, na nog eens 6 pogingen met inseminatie werd ik opnieuw zwanger. Zelfde verhaal. Een beetje bloedverlies, bruin, niet echt iets om je zorgen over te maken. Maar ik maakte het aan de telefoon een beetje erger dan het was, om te horen van de gyn : kom maar af, dan kijken we even. Alles was in orde. Oef. Na 9 maanden kwam er een wolk van een dochter.
Een aantal weken geleden ontdekte ik dat ik opnieuw zwanger was. Op natuurlijke wijze ! We hadden er 'niets' (nu ja...) voor moeten doen ! Wat een surprise ! Het was nogal snel op ons jongste kindje, maar heel, heel erg welkom. jammer genoeg heeft de droom maar kort geduurd. Ik deed een miskraam. Ook dit deed pijn, maar eerlijk is eerlijk : de pijn is een pak minder als je al twee van die spruiten hebt rondlopen. Ik heb ook geweend en een verlies gevoeld. Maar de pijn is niet te vergelijken met het verlies van die eerste keer.
Aan Cin en alle anderen die een miskraam hebben gehad : geef niet op ! Eens ligt er vast een pracht van een baby in je armen en dan (en ik denk pas dan) zal dat verlies een plaats kunnen krijgen als herinnering aan pijn en niet meer echt pijn doen. Ik hoop voor jullie dat het snel zo ver is ! Alle succes en veel moed !

Gast

RE: eerste miskraam

Berichtdoor Gast » 24 okt 2007, 02:14

Wat een fijn verhaal N!
Bedankt daarvoor. Het doet deugd als je er midden in zit om het verhaal van iemand met wat afstand te lezen

E

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E » 24 okt 2007, 12:57

Hi meiden, ik zal straks nog even reageren op de zogenaamde harde dame en N, maar ik kom nu even kort langs om te kijken of Cin iets had geschreven, ik heb aan je gedacht gisteren Cin, ik neem aan dat je voor curretage moest gaan en hoop dat het fysiek net zo mee valt als bij mij. Emotioneel is een ander verhaal natuurlijk. Ik huil nog steeds veel en blijf me maar afvragen: waarom waarom waarom? Gisteren voor het eerst sinds de curretage wat krampen gehad, dat was voor het eerst sinds 3 maanden dat ik weer menstruatiekrampen voelde, best even confronterend toch weer. Tot dan toe leek het alsof mijn lichaam niet besefte dat het kindje al 2 weken geleden is gestorven. Ik voelde me nog zwanger, maar nu lijken de hormonen in rap tempo af te nemen. Cin, hoe is het jou vergaan en kan je een paar daagjes thuis blijven om te herstellen? Heel veel sterkte.

E

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E » 24 okt 2007, 17:09

Aan N: dank voor je verhaal hier, dat geeft ons denk ik weer wat moed, al moeten het super zware maanden voor je geweest zijn tijdens het wachten op het resultaat van die inseminaties. Wij zouden daar anders nu ongeveer aan begonnen zijn, maar toen werd ik zwanger direct na een kijkoperatie, mogelijk als indirect gevolg van diezelfde kijkoperatie, want dat kon haast geen toeval zijn. Als we nu weer heel lang moeten wachten en het niet vanzelf gaat, dan gaan wij t ook met IUI proberen. Wat verdrietig dat jij na die twee goede zwangerschappen toch weer een miskraam moest meemaken. Toch is het goed je verhaal te lezen, omdat jij klaarblijkelijk ook hebt meegemaakt hoe je na zolang wachten en zoveel problemen zo kapot kunt zijn hiervan en toch weer de moed hebt gevonden om door te gaan met de behandelingen en twee lieve ukkies als resultaat.

Aan de zogenaamde harde dame die geen harde dame is... Ik snap nu iets beter jouw verhaal en reactie, ik snap denk ik ook je angst. Maar allereerst, ik zeg het toch: gefeliciteerd. Ik snap dat je het te vroeg vindt om je over te geven aan geluksgevoelens en dat je bang wordt van verhalen over miskramen. Als ik jou was, zou ik niet te veel komen op het miskraam forum. Ik las daar tevoren nooit iets over. De kans dat het goed gaat is toch vele malen groter dan dat het mis gaat. Ik zeg niet dat je nou al direct moet gaan schrijven bij kindjes van juni (is het niet? juni?), ik kan me voorstellen dat je dat nog niet durft, maar ik gun het je wel dat je snel het vertrouwen krijgt om je daar aan te melden en lekker tussen de leuke verhalen te zitten in plaats van deze triestigheid. Of anders: hier kun je misschien een oproepje doen om meiden te vinden in dezelfde omstandigheden, die ook bang zijn na 1 of meerdere miskramen en nu zwanger zijn. Daar heb je toch veel meer aan dan aan onze trieste verhalen, lijkt mij hoor. Ik zou denk ik ook afstand houden bij een eventuele volgende zwangerschap, maar aan de andere kant denk ik: je kindje heeft je vanaf het begin nodig, probeer vertrouwen te hebben dat het met dat kleine prille leventje in jou goed komt, huilen kan altijd nog mocht het mis gaan, maar nu is nu, en nu is alles hopelijk helemaal ok. Je kan jezelf toch niet helemaal beschermen tegen de pijn als het mis gaat, en je hoeft ook niet nodeloos hard voor jezelf te zijn, denk ik. Een beetje genieten alvast mag. De tijd gaat vast vlugger voorbij als je probeert positief te zijn! Ik wens je een fijne zwangerschap toe en een gezonde, lieve baby over een maand of 7. Het beste. Om nog even je vraag te beantwoorden: ons kindje stierf met 9 weken en een paar dagen en ik ontdekte het met precies 10 weken. Ik heb een foto van de echo, het heeft al handjes en alles en zag er zo schattig uit, het was gewoon niet voor te stellen dat het hartje niet meer klopte.

Aan Cin, ik hoop dat je deze week een keertje komt berichten over hoe het met je gaat. Dag allemaal.

E2

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E2 » 24 okt 2007, 20:19

Hai E,
bij mij (ik ben ook een E) is op 20 september net hetzelfde ontdekt, toen was ik 11weken. Vruchtje moet op hetzelfde moment gestorven zijn als bij jou, iets na 9w. Op 8w was de echo perfect. Alles wat je hier al geschreven hebt had ik zelf ook kunnen schrijven. Op 25 sept. curettage gehad. Dus we zijn hier intussen een maand verder. Het verwerken gaat op en af. De voorbije 2 weken had ik veel moed om me op het werk te storten en deed het wat minder zeer. Deze week ging ik op controle bij de gyne en bleek er nog geen nieuwe cyclusactiviteit te zijn. En dat heeft me weer wat down gemaakt.... Ik zou dit gewoon graag afsluiten met een menstruatie en het begin van een nieuwe cyclus. Vandaag gaat het alweer wat beter. Maar je moet bij momenten echt vechten tegen het verdriet, of het verlamt je compleet.... (ik heb het over het stadium waarin ik zit, ik heb de eerste 2 weken ook echt alleen daaraan besteed, dat heb je nodig) Nu nog het lange termijndenken terugvinden (en het besef dat elk ongemakje nu later weer vergeten raakt...het gebeuren op zich natuurlijk, nee, dat zal nooit helemaal vergeten raken...)
Afijn, veel succes in de toekomst voor iedereen hier!

E1

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E1 » 24 okt 2007, 22:10

Hi E2, wat fijn dat je even een berichtje achter laat. Ik moet er nog erg aan wennen, mensen ''spreken'' die precies hetzelfde hebben meegemaakt. Maar het voelt wel aan alsof we elkaar erg goed begrijpen. Ik reken er ook op dat ik dit nooit zal kunnen vergeten. Jij bent een maand verder en het doet nog steeds pijn he. Ik ben ook zo bang dat het nog lang zal duren eer mijn cycles terug komt. Jij ook heel veel succes voor in de toekomst en we duimen dat het ons nog een keer mag overkomen he, liefst niet te ver weg in de toekomst en dat dan alles goed mag gaan! Groetjes

E2

RE: eerste miskraam

Berichtdoor E2 » 24 okt 2007, 23:13

Ja, het was voor mij ook een wereld die openging, hoor, hoe vaak het blijkbaar gebeurt. Je weet wel dat het gebeurt, maar ten eerste gebeurt het in je voorstelling toch altijd met de anderen en niet met jezelf (want 'het zit niet in de familie etc'), en ten tweede: ach, de kans is zo klein....Wel: Op een bepaald moment kreeg ik echt de indruk dat er meer vrouwen zijn die dit WEL meemaakten dan vrouwen die het nooit hebben gehad. Wat natuurlijk niet klopt, maar er zijn er wel veel. Bij mij wisten vrij veel mensen al van m'n zwangerschap, ik had het een paar dagen voor het ongelukkige gynebezoek verteld omdat ik de week erop naar het buitenland vertrok voor een tijd en ik een zwangerschap niet in emailtjes wou aankondigen. Ik zou 6m geweest zijn bij terugkeer...En daardoor moest ik dus ook onmiddellijk weer zeggen dat het niet doorging. En toen kwamen zo snel zoveel reacties: 'ik weet hoe het voelt, heb het eind vorig jaar meegemaakt (collega, ook op 11w vastgesteld, achteraf heb ik beseft waarom ze er toen zo triest bij liep...)', 'ik weet hoe het voelt, al is het bij mij al lang geleden' (oudere dame naar wie ik erg opkijk), 'ik heb dit 10j geleden meegemaakt en dit is het verhaal' (vriendin die ik nog maar 5j ken) enzovoort, echt nog een paar. Die statistieken kregen zo snel een gezicht. En dan al die mensen hier op zappy...(zonder gezicht natuurlijk, maar met gevoelens die vaak echt de mijne konden zijn!)
Lees vooral maar de hoopgevende verhalen he. Trouwens, ik vermoed dat ik ga menstrueren...het kondigt zich wat aan...Ik zou er niet rouwig om zijn!!! Het zou verklaren waarom ik gisteren zo'n verdrietige dag had ook (HORMONEN grrmbl!)

Veel sterkte!


Terug naar “Andere onderwerpen”