Pagina 1 van 1

Verdrietig nadat geslacht bekend werd

Geplaatst: 21 dec 2020, 07:08
door Ellen_M
Mijn hele leven al, droom ik ervan om een dochter te hebben, een jongen krijgen was nooit een optie voor me. Toen ik zwanger was, kwam een jongen krijgen ook helemaal niet in me op, ik was overtuigd dat het een meisje zou zijn. Ook mijn man wilde heel graag een dochter.
Tot ik het resultaat van de NIPT-test in mijn mailbox kreeg en er halverwege het blad "Mannelijk" stond. Ik kreeg even kortsluiting in mijn hoofd. Ik begon te huilen en heb de hele nacht lang gehuild. En nu we een aantal dagen verder zijn wringt dit nog steeds, ik kan niet geloven dat er een jongen in mijn lichaam groeit, het voelt zo fout. Ik wilde dat het vruchtje in mijn lichaam zou sterven en ik zou het nog steeds niet erg vinden moest dit het geval zijn. Ik stond 's nachts bovenaan de trap en overwoog bijna om mezelf naar beneden te gooien in de hoop dat het "over" zou zijn.
Ik wordt jaloers wanneer ik mensen met hun dochter zie, alle babyspullen die voor meisjes zijn, maken me zo verdrietig. Ik had me ingeschreven voor zwangerschapsyoga maar vind dat een jongen dit niet verdiend, die moet maar hard genoeg zijn, ook al moet ik het misschien voor mezelf doen maar lichamelijke pijn is iets wat wel overgaat.
Mezelf heb ik ooit nooit gespaard, ik rijd nog steeds met mijn speed pedelec naar het werk door weer en wind.

Mijn man zegt dat ik me moet vermannen, dat ik er maar vrede mee moet nemen. Aan mijn moeder durf ik het zelfs niet te vertellen want die verstaat dat zeker niet, die is gezegend met 2 dochters en werd zwanger toen ze 24 was en helemaal anders in het leven stond dan mij nu, ik ben er 32. Toen ik jonger was geweest, had ik er wellicht ook minder om gemaald, maar nu ik ouder ben en we na heel lang wikken en wegen toch besloten om voor kinderen te gaan en het bij één te houden, ben ik zo verdrietig.
Ik contacteerde reeds een psychologe maar die kan me pas binnen een maand ontvangen, naar de gynaecoloog moet ik pas binnen 3weken.

Ik heb zo veel schrik dat ik een jongen zal afstoten, hem niet de liefde zal kunnen geven die hij misschien wel verdiend. Wie o wie heeft tips om dit te aanvaarden?