Adoptie of toch niet?

Ikke

Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Ikke » 18 feb 2007, 20:31

Hallo iedereen

Alhoewel jullie mij niet echt kunnen helpen en ik voor mijzelf (en ons gezin) een beslissing ga moeten nemen, plaats ik hier toch even mijn bedenkingen om toch jullie meningen te horen en zo misschien alles in een ander licht te zien.

Wij hebben momenteel 2 (bio, zoals ze dat noemen) kindjes (3j. en 1j.). Wij hebben enkele jaren geleden de cursus bij TRIOBLA gevolgd omdat wij (mijn man en ik) allebei een gevoel hadden van "wij zouden misschien wel een kindje willen adopteren). Toen hadden we al één kindje en op één of andere manier wilde ik persé eerst nog een (bio-)kindje (omdat ik dacht: stel dat we negatief advies krijgen, of we moeten lang wachten, dan moet onze oudste zo lang alleen blijven). Nu zijn we al enkele jaren verden en staan we opnieuw voor de keuze.
Mijn man zou nog steed voluit voor adoptie gaan, noem het maar een buik-gevoel. Maar ik begin steeds meer te twijfelen, steeds meer verstandelijk ipv emotioneel te denken en wel met volgende argumenten:
- blijkbaar zijn er steeds meer kandidaat-adoptieouders voor steeds minder kanditaat-adoptiekindjes: dus waarom een kindje "afpakken" van iemand die anders geen kindjes kan hebben?
- statistisch gezien heb je meer kans op "problemen" met adoptie-kinderen, dan met bio-kinderen, dus waarom ahw de problemen zelf zoeken?
- ik weet dat velen steigeren als het om de centen van adoptie gaat, maar toch: waarom zoveel geld uitgeven als je "gratis" zelf nog een kindje kunt maken (ik weet het, dit is heel cru gesteld, maar eigenlijk komt mijn gedachte daarop neer).

De twijfel is dus duidelijk niet: een derde kindje of niet; maar echt wel een adoptiekindje of nog een bio-kindje.
Misschien zijn er mensen in dezelfde situatie (geweest) die eventueel argumenten kunnen aanbrengen die mij uit dit dilemma kunnen halen?

Alvast bedankt voor de moeite!

Groetjes

Ikke

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 18 feb 2007, 20:59

Ik begrijp je dilemma. Toch zal je het antwoord in jezelf moeten vinden. Denk gewoon nog eens goed na waarom je eigenlijk wilde adopteren. Zo lang moet je nu toch ook niet wachten en als jullie een beetje normaal zijn, zal je geen negatief advies krijgen. Waarom zou je nu negatief advies krijgen? Heb je daar redenen toe?

Mijn mening dan

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Mijn mening dan » 18 feb 2007, 21:17

Wij hebben ook bio-kes en hebben altijd al opengestaan voor adoptie. Na de geboorte van de jongste wisten we heel zeker, of ons volgend kindje werd een adoptie-kindje of er kwam geen kindje meer.

Als je zoveel twijfeld, denk ik dat je het antwoord zelf al kent. Misschien heb je wel moeite om het toe te geven of het aan je man te zeggen. Wij zijn er 100% voor gegaan ondanks de hobbelige weg naar het geschiktheidvonnis, het financieel aspect heeft ook bij ons geen seconde de weegschaal doen overgaan (en het is niet of we ze absoluut neit kunnen gebruiken, wij hebben er echt wel voor moeten sparen.

Dus als ik jou lees heb ik gewoon het gevoel dat wat je doet twijfelen meer de motivatie is van je man dan een eigen gevoel naar een adoptie-kindje

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 18 feb 2007, 22:14

Denk je echt dat er meer kandidaat adoptie ouders zijn dan kandidaat adoptie kindjes?

Ook dat er meer problemen zijn met adoptie kinderen dan met bio. kinderen?
Van deze eerste hoor je het sneller vertellen dan van deze laatste.

De centen daar kan ik je geen ongelijk in geven, adoptie kost geld, een zwangerschap minder (als alles goed gaat wat we dan ook hopen)

Maar ik ben blij dat je uitkomt voor je twijfel en dat je er over nadenkt.

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 19 feb 2007, 17:08

Hey,

Wij zijn ook de trotse ouders van 2 bio-kindjes en we hebben ook de stap gezet om een kindje te adopteren. We gaan er allebei volledig voor maar we hebben ook wel even getwijfeld omwille van het financiële plaatje. Dat is wel wat normaal denk ik als je maar een modaal inkomen hebt. Het is ook wel veel geld he. Maar ik denk dat als je er voor 100 procent achter staat dat het wel lukt om de centjes bijeen te krijgen. En je krijgt er natuurlijk achteraf iets heel mooi voor in de plaats. Wat betreft eventuele problemen met de bio-kinderen denken wij dat het ook heel positief kan zijn voor de bio-kinderen om op te groeien met een adoptiekindje en dat het adoptiekindje ook snel bevriend raakt met de bio-kinderen. Wij gaan binnenkort van start met de voorbereidingscursus dus we staan ook nog maar in het begin van de procedure. Dus we moeten nog wat geduldig zijn.
Veel groetjes van een adoptiemama in spe.

@ ikke

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor @ ikke » 19 feb 2007, 18:45

Misschien moet je de zaak eens omdraaien. Als je man nu niet meer voor adoptie te vinden zou zijn, zou jij daar dan verdrietig om zijn / met argumenten op de proppen komen om alsnog samen te beslissen te adopteren?
Is het antwoord ja, dan is het een goed idee om te adopteren. Is het antwoord neen of misschien, denk ik dat jullie het maar moeten laten zoals het is of misschien gaan voor een 3e kindje.
Elk adoptiekind verdient namelijk twee paar ouders (indien je als koppel adopteert) die voor 200% voor hem/haar gekozen hebben.
Wat als jullie nu besluiten te adopteren ondanks jouw grote twijfels en er duiken later problemen op met die geadopteerde kind. Ga je dan niet denken: had ik toen maar naar mezelf geluisterd?!
Het kostenplaatje is er idd bij adoptie maar als je echt achter je adoptieplannen staat kom je er wel en vind je wel een oplossing. Wij, adoptieouders, zijn echt niet allemaal welgesteld hoor! Ik denk dat het merendeel gewoon mensen zijn met een fatsoenlijk inkomen maar niet stinkend rijk zijn en dus gewoon sparen om hun droom in vervulling te laten gaan.
Succes met jullie beslissing maar denk er toch nog maar eens twee keer over na!

Ikke (opstartster)

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Ikke (opstartster) » 19 feb 2007, 19:32

Hallo iedereen,

Bedankt voor jullie antwoorden!

Aan hierboven: als mijn man niet meer voor adoptie te vinden zou zijn, zou ik dat waarschijnlijk gewoon aanvaarden.
Bij mij is het eigenlijk een beetje: ik wil zeker een derde kindje, maar het doet er eigenlijk niet toe of het een bio- of een adoptie-kindje is. Alhoewel ik ervan overtuigd ben dat we een adoptie-kindje een betere toekomst kunnen bieden en dat het ook een verrijking voor ons gezin zou zijn, heb ik soms zoiets van: als het toch om het even is, waarom dan niet de "gemakkelijke" weg kiezen en vlug zelf nog eentje maken. Nu ja, misschien denk ik iets te vaak té rationeel en te weinig met mijn buik-gevoel.
Maar als we zouden adopteren zou dat kindje zeker gewenst zijn hoor, net zoals een nieuw bio-kindje even gewenst zou zijn.

Nu ja: zoals de secretaressen op ons werk zegt: jij kunt nog niet kiezen tussen een koude of een warme dagschotel, ...
Hoe kan ik dan kiezen tussen een bio- of een adoptiekindje? Tijd zal misschien raad brengen.

Groetjes

Ikke

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 19 feb 2007, 19:54

De juiste beslissing kan je alleen zelf nemen,
toch zou ik persoonlijk adviseren de procedure te activeren en de groepsgesprekken te starten. Na deze sessies zal alles vermoedelijk veel duidelijker zijn.
Eventueel kan je met adoptieouders een gesprek voeren. De gegevens kan je raadplegen via de site van VAG

succes

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 20 feb 2007, 18:02

Mijn zus is geadopteerd. Wij waren al met 3, mijn broers en ik, waarvan ik de middelste.
Na al die jaren zie ik mijn zus evengoed als mijn zus als mijn broers mijn broers zijn. Toch heeft haar adoptie mij getekend.
Begrijp goed dat wij toen nog kinderen waren en alles niet ten volle begrepen, maar als ik kind heb ik mijn zus gehaat!Overal waren wij kwamen stond zij altijd in de schijnwerpers. Zij kreeg gratis cola aangeboden, of chips. Iedereen zei altijd : oh, wat een mooi lief meisje! En als ze eens onder haar voeten kreeg van mijn oudste broer -die een stuk ouder was- ging een meneer hem tekeer om te vragen of hij niet beschaamd was zo'n arm kind onder haar voeten tez geven, had zij nog niet genoeg meegemaakt?
Het ergste van al was nog thuis zelf. Mijn vader was/is een autoritair iemand. Hij kon nooit eens lief spreken, knuffelen,... Ik kan de keren dat ik bij mijn paop schoot zat tellen. Nu nog steeds krijgt mijn zus een grote glimlach als ze binnenkomt, bij mij kijkt hij nooit op. ALs we ergens gingen liep zij altijd aan zijn hand, ik bij mijn grote broer.
Toen hij eens een glaasje teveel op had op een buurtfeestje riep hij mijn zus op zijn schoot te komen zitten. Hij zei : kijk, dat is nu eens mijn liefste mooiste dochter ...
NOOIT vergeet ik die woorden!!!
Ik ben nu in begeleiding wegens een gigantisch minderwaardigheidscomplex.
Ook naar mijn man toe heb ik altijd vrees dat hij een ander mooier, slimmer, liever zal vinden. Zelfs als hij gewoon p straat eens kijkt naar een mooie vrouw zit ik dagen in de put. Omdat ik mij de mindere voel, en angst hem te verliezen zoals ik mijn vader verloren heb.
Mijn vader zegt : je was gewoon jaloers. Maar welk kind was dat dan niet geweest?????

Als volwassen vrouw besef ik dat mijn zus daar geen schuld aanhad en ik hou van haar.
Maar toch blijven de littekens. EN soms gaan die open.

Ik ben pro adoptie. maar niet voor mensen die zelf al kids hebben.

Maar da's mijn ervaring ....

groetjes

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 21 feb 2007, 14:41

om te beginnen, ik ben zelf geadopteerd, in een gezin waar als 3 kinderen waren (allemaal "bio kinderen, maar ik ben evengoed hun kind)
of je nu adopteren wil of niet dat moet je voor jezelf uitmaken, als je er niet voor 100% achter staat vind ik niet dat je het moet doen

statistisch gezien heb je meer kans op "problemen" met adoptie-kinderen, dan met bio-kinderen, dus waarom ahw de problemen zelf zoeken? --> van zo'n uitspraken wordt ik gek! al heel mijn leven moet ik opboksen tegen vooroordelen. Ja, je KAN problemen hebben met adoptiekinderen, maar "bio"kinderen (zo'n lelijk woord) zijn ook geen garantie op succes!

het verhaal hierboven mij vind ik erg, maar het hoeft niet altijd zo te zijn!(en ergens krijg ik er ook rillingen van, als je door zo iets een minderwaardigheidscomplex krijgt ligt het ook meer aan je eigen karakter)
ikzelf heb een fantastische band met mijn broers en zus. m'n zus en ik houden altijd zusjesweekends! nergens minderwaardigheidscomplex, niets, ...

het is vooral jij dit moet weten, lukt het mij of niet en wil ik dit of niet! veel succes met de beslissing, en het maakt zelfs niet uit wat je beslist, als je je er maar goed bij voelt

Adoptiemeisje uit India

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Adoptiemeisje uit India » 21 feb 2007, 14:59

Ik ben enig kind. Ik zou het eerlijk gezegd niet zo graag gehad hebben mochten er al biologische kinderen zijn of achteraf biologische kinderen bijkomen. Ik zou het niet zo leuk vinden dat zij wel hun afkomst kennen en ik niet. Ik zou mij gewoon anders voelen dan zij, maar ik denk wel dat de liefde van mijn ouders naar mij hetzelfde zou geweest zijn als naar bio broers/zussen.


Opstartster @15:41

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Opstartster @15:41 » 21 feb 2007, 20:28

Beste

Ik begrijp dat je van mijn uitspraken gek wordt, maar ik zal het toch proberen te verduidelijken.

Meestal zie ik het heel romantisch in en zie ik mezelf al met een klein, zwart jongetje rondlopen (hoewel we eigenlijk niet speciaal een voorkeur hebben, noch naar "zwart" noch naar "jongetje").
Maar soms dan denk ik heel rationeel (zo ben ik nu eenmaal, ik ben nogal wiskundig en exacte wetenschap-achtig aangelegd). En hoe je het ook draait of keert: volgens de statistieken heb je meer kans op problemen met "adoptie" dan met "bio" kinderen. En mijn rationele ik zegt dan "waarom die problemen ahw opzoeken" (natuurlijk kan later blijken dat we mega-miserie hebben met ons "bio" kind en dat ons adoptiekind de hemel blijkt te zijn, maar ik heb ook geen glazen bol hé).

Ik zal het inderdaad voor mezelf moeten uitmaken. Voor mezelf is het eigenlijk een beetje gelijk. Ik wil graag een 3e kindje, maar ik sta ook niet te springen om een adoptiekindje (zoals velen blijkbaar wel: ze willen persé een adoptiekindje). Ik wil niet persé een adoptiekindje, maar het hoeft ook niet persé een biokindje te zijn. Misschien "plegen" we wel eentje (of meer).

Nogmaals dank voor al jullie reacties, ik leer alsmaar bij en ben daar alvast gelukkig om.

Groeten

Ikke

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 22 feb 2007, 07:33

Mijn persoonlijke mening hierover is dat er volgens mij niet meer problemen zijn met adoptiekinderen dan biokindjes maar dat adoptie veel meer geviseerd wordt.
In de zin van "het is om problemen vragen, en als er zich een probleem voordoet hoor je vaak, zie je wel"
Echter, adoptieouders worden dezer dagen zo goed voorbereid dat ze weten waarop ze moeten letten en wanneer het nodig is in te grijpen.
Hoeveel biologische kinderen ken jij die ADHD hebben? Vroeger toen ik naar school ging kende ik er 1 op heel de school. Momenteel in mijn eigen familie zijn er al 4. Volgens mij krijgen deze kinderen veel te vroeg en te vlug deze stempel opgedrukt als ze een beetje te actief en moeilijk doen. Vaak gaat het hier volgens mij ook maar om een hechtingprobleem dat via hulpverlening wel op te lossen zou zijn, maar een arts neemt dan liever de beslissing medicatie voor te schrijven en plakt er adhd op. Ouders willen ook niet horen dat hun kind een hechtingsprobleem heeft en ontkennen dit.
Adoptieouders zijn er op voorbereid.
Nogmaals mijn mening. Don't shoot.

Gast

RE: Adoptie of toch niet?

Berichtdoor Gast » 22 feb 2007, 08:52

inderdaad, de huidige adoptiementaliteit is helemaal anders dan pakweg 20, tot zelfs 10 jaar geleden. Op alle vlakken is informatie makkelijker te vinden en zorgen mensen er voor dat ze goed voorbereid zijn. Zeker toekomstige adoptie ouders. Je wordt voorbereid tijdens de cursus, zoekt zelf veel op, er wordt veel gelezen, veel op het internet ggesurfd.
Adoptie ouders van nu zijn doordrongen van het feit dat een adoptie beter zo transparant mogelijk is met het grootst mogelijke respect voor de afkomst en de herkomst van je kindje.

Ook zijn de herkomstlanden door de huidige maatschappij veel opener en "dichter" dan vroeger.

Adoptie ouders weten wat hen te wachten KAN staan, misschien zelfs meer dan ouders met biologisch eigen kinderen.
Daarom dat je die statistieken ook maar in hun kader van alweer een generatie geleden moet zien.

Mijn mening, ook niet schieten


Terug naar “Andere onderwerpen”