forum hechtingsstoornis?

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 22 dec 2004, 09:18

Hebben hier mensen een adoptiekindje met een hechtingsstoornis en wisselen zij gedachten uit op een forum?
Hier was het een tijd geleden ook ter sprake maar niet iedereen was begripvol (ook niet iedereen heeft er eentje met hechtingsproblemen).
Wij hebben juist een diagnose en zouden graag ervaringen uitwisselen en wij zitten met zeer veel vragen.

Bedankt

inge

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor inge » 22 dec 2004, 11:58

hallo anoniempje.
wij hebben een pleegdochter met een hechtingsstoornis.
ze is nu 10 jaar is al bijna 4 jaar bij ons.
is niet gemakkelijk hé.
een belangrijk iets is vertrouw altijd op je partner praat heel veel samen.
en trek je niet aan dat vele mensen jullie kindje het perfekte kindje vinden en dat ze jullie probleem niet erkennen .
want dit ga je regelmatig tegen komen.
ik wens jullie veel sterkte en veel gedult toe.
groetjes van inge

Anja

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Anja » 22 dec 2004, 14:33

Kan er iemand de kenmerken beschrijven van een kindje met een hechtingsstoornis, wat bedoelen jullie daar juist mee?

Joke

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Joke » 22 dec 2004, 14:49

Hallo Anja,

Een kind kan op meerdere manieren niet of onveilig gehecht zijn. Dit kan zich uiten in klampgedrag of juist het tegendeel, namelijk een persoon volledig afwijzen. Sommige kinderen kunnen er niet tegen om aangeraakt te worden, anderen kruipen juist bij de eerste de beste op schoot.
Hier zijn een aantal zeer interessante boeken over verschenen. Hoksbergen en Van Egmont benadrukken oa het geen-bodemsyndroom en de problemen, Rene Wolffs (Wereldkind) bespreekt dit ook, net als Femmie Juffer, iets meer van de positieve kant.
De organisatie 'Basic Trust' helpt mensen om hun kinderen weer basisvertrouwen te geven.

Groetjes,

Joke (mama van o.a. een Oosterse prinses:))

www.woestewillem.be

de anonieme

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor de anonieme » 22 dec 2004, 19:30

dag Joke,
Ik lees juist dat het zich ook kan uiten in klampgedrag... Dat wisten wij niet en dat is de reden dat we ervaring willen uitwisselen.
We hebben het gevoel wel een hechte band te hebben met onze dochter en wel een goed contact. Maar het lijkt of ze werkelijk met lijm aan me vastgehecht is.
Waar wij ons zorgen over maken: kan dit nog steeds omkeren en dat ze zich tegen ons gaat richten? Kan ze later het tegenovergestelde worden? Daar zijn wij zo bang voor. Of kan het zijn dat het in zulke gevallen eerder een extreme angst voor vreemden blijft en dat het zich niet keert tegen ons.
Wij zouden dat verschrikkelijk vinden. Al is het nu ook niet gemakkelijk (ze is er reeds een jaar en niet eens 1 keer een babysit en niets eens voor 1 uur (of kwartier) aan iemand anders kunnen geven. Ze knuffelt lijk zot maar enkel bij ons. Iemand anders mag haar niet aanraken... Toch nog liever dit dan een afwijzing. Dat moet hartverscheurend zijn.

Jij kan natuurlijk niets zeggen over onze dochter; maar bestaat die vorm?

Welke boeken beschrijven de vorm van mijn dochter (als dat echt een vorm is...)

inge

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor inge » 23 dec 2004, 06:54

hallo anoniem.
onze pleeg dochter claemt mij ook helemaal op .
als ik er niet ben is ze zich zelf verloren.
mijn man daar tegen is het tegen over gestelde .
ze aanvaard niets van hem ook geen terechtwijzing.
ze denkt zelfs dat ze even hoog in rang is als ik in ons gezin.
dit kan soms heel frustrerent zijn .
probeert ons steets tegen elkaar uit te spelen.
ze heeft eigen lijk geen vriendinnen .
soms eentje maar dit duurt nooit la

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 23 dec 2004, 06:55

sorry verkeerde knop in geduwt hahaha.
her duurt nooit lang want ze claemt ha

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 23 dec 2004, 07:01

ze kan niet verdragen dat die vriendin ook met andere meisjes praat.ze schrijft dan brieven dat ze ma beter de vriendschap kan eindigen want dat ze haar niet ziet staan .
ze is heel snel boos en voelt zich constant achter uit gestoten tegen over de andere kinderen hoewel ze juist veel meer aandacht krijgt.
ze krijgt nu ook begeleiding van kinder psychiater.
ik maak mij het meest zorgen over later.
bv werken haar eigen kost verdienen op haar eigen benen staan.
maar het meest dat ze waarschijnlijk nooit een normale relatie zou kunnen op bouwen en een gezin stichten.maar ja we zullen het toch moeten afwachten hé.
groetjes van inge

Petra

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Petra » 29 dec 2004, 18:13

Hallo anoniem
ik ben een meisje van 20 jaar , en geadopteert toen ik ongeveer 3 maanden was, tijdens de zwangerschap en na de geboorte ben ik door mijn biologische moeder zwaar verwaarloosd, en daardoor ook hechtingsgestoord, met 17 jaar ben ik van huis weggelopen en in een meisjestehuis terecht gekomen , ik wil u alleen maar zeggen dat ik mijn ouders heel veel pijn en problemen heb bezorgt, en ook nu geen contact mer heb, maar dat ik ontzettend veel van hen hou , laat u niet bedriegen , u kindje houd van u maar weet niet hoe het daarmee moet omgaan. ik wens u veel sterkte en geduld

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 30 dec 2004, 10:36

Hallo Petra,

Wat moedig van je dat je dat hier zo openlijk kunt zeggen!

Ik denk dat er veel mensen wel een boodschap aan hebben!

Het (h)erkennen van je hechtingsstoornis is al héél wat!

Hopelijk komt het allemaal nog goed voor jou en je ouders!

Een warme knuffel van een adoptie-mama.




@Petra

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor @Petra » 30 dec 2004, 20:20

Petra,
Ik vind dit ook heel knap van jou en het zal veel ouders ontzettend veel deugd doen dit te lezen. BEDANKT!

Ik heb wel enkele vraagjes... Ik ge ze stellen en bepaal zelf maar of je ze beantwoord. Als ze grof overkomen is dit onwetendheid van mij uit en niet kwaad bedoeld.

Ben je ongelukkig?
Sinds wanneer kreeg je het moeilijk met de liefde van je ouders, nabijheid, vertrouwen...
Sinds wanneer merkten je ouders dingen bij je op en merkten ze dat het allemaal moeilijker verliep en dat er problemen waren?
Welke hulp had je als kind graag gehad en van wie?
Hoe had je het liefst dat je ouders je zouden benaderd hebben?

Je hoeft niet te antwoorden. Voel je vrij.

Ik stel je die vragen maar om andere kinderen te helpen.

Bedankt voor je getuigenis.

Mama

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Mama » 02 jan 2005, 10:17

Onze dochter van 5 is nu enkele weken bij ons en klampt zich ook enorm vast, maar dan wel aan alle leden die deel maken van onze familie... ons, zus, grootouders, tante. Ze gaat ondertussen halftijds naar school, ook daar loopt ze constant achter de juf aan. Maar ze gaat toch naar school, dat is al iets. Ook bleef ze al een paar keer bij haar grootouders zonder problemen. Naar vreemden toe is ze eerder gesloten. Eerlijk gezegd liever zo dan bij iedereen op schoot. En ik heb er niet bij stil gestaan dat dit nu een hechtingsstoornis zou kunnen zijn. Volgens de psychologe neemt ze gewoon haar tijd om een band op te bouwen met ons en is ze wat aan het zoeken.
Ik heb niet echt schrik, zoals iemand hierboven, dat dit later tegen ons zal keren. Of zou dit toch kunnen ? Sorry, maar daar heb ik tot hiertoe niet bij stil gestaan.
Moeilijk is dat ze soms heel hevige woedeaanvallen krijgt. Niets blijkt dan nog te helpen... vriendelijk zijn, streng zijn, in de hoek, een tikje op de billen, negeren... bij alles wat we doen wordt het alleen maar erger. En het duurt geen 5 minuten maar op zijn minst een uur dat ze hysterisch zit te krijsen. Soms zit ik echt met de handen in het haar. Ze haalt je gewoon het bloed vanonder je nagels.
Zoals iemand zei de grens tussen heel vrolijk en heel boos of verdrietig zijn ligt bij haar heel dicht bij mekaar.
Ook volgens de psychologe zou dit positief zijn omdat ze zich durft te uiten en toont hoe ze werkelijk is.
Natuurlijk theorie is makkelijker dan er mee omgaan in de realiteit hé.
Ze heeft zeker ook nodig dat haar grenzen worden gesteld. Ook dat is niet altijd even makkelijk. Want je moet echt zoeken tussen niet te streng en niet te vrij. Het moet nog wat leuk blijven ook.
Het is dus allemaal minder makkelijk dan wij hadden gedacht, ik geef het toe. Maar we gaan het blijven positief bekijken en veel geduld moeten hebben.

adoptiemoeder

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor adoptiemoeder » 05 jan 2005, 21:38

Voor ons is de problematiek een stuk duidelijker geworden toen wij contact kregen met de organisatie "Wat Nu?" uit Wemmel. Zij geven in hun tijdschrift telkens een goede beschrijving van hechtingsstoornis en hun website geeft goede info en links. Zij organiseren ook bijeenkomsten, opleidingen en congressen. Ze kennen ook het therapeutisch wereldje vrij goed.
Vroeg met hen in contact komen kan belagrijk zijn, want er kan meer 'geheeld' worden als het kind jonger is.

Petra

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Petra » 09 jan 2005, 12:53

Hallo @petra,
ik antwoord graag op je vragen ik hoop dat je het nog leest , omdat ik zelf geen computer heb heeft het eventjes geduurt,
Ik dan dat mijn ouders al heel snel gemerkt hebben dat er iets mis was, ik was als kleuter heel klamperig ,en vroeg heel veel aandacht, (zo erg dat de juf niet met mij op uitstap wou) later kon ik geen lichamelijk contackt meer verdragen ik verstijfde,
en ik distancieerde mij van iedereen die met mij een emontioneele band wou of had,
oa ouders leerkracht,... Ik voelde mij alleen in de steek gelaten .
Het gelukkigste was ik op het internaat , of later in het tehuis, daar hoefde ik mij aan niemand te binden , en kon ik mezelf zijn ,
en toch ergens had graag gehad dat mijn ouders mij knuffelde ,
maar ik was bang , bang voor liefde denk ik,
als je nog vragen hebt stel maar gerust, hierover schrijven vind ik niet moeilijk, ik hoop dat ik kan helpen , om voor andere adoptiekinderen het gemakkelijker te maken.

inge

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor inge » 13 jan 2005, 17:37

dag petra.
had jij ook problemen om te tonen dat je blij was met kadootjes en zo.
bang om emoties te tonen ?
kun je mij een raad geven hoe je daar hebt mee leren om gaan?
en hoe wij als ouders er mee om moeten gaan.
groetjes van inge

@Petra

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor @Petra » 14 jan 2005, 18:55

Dag Petra,

Voelde jij je veiliger als je samen was met andere kinderen (zodat de aandacht verdeeld is of zo?)
In welke mate ging het goed om een band met iemand aan te gaan en in welke mate niet?
Had je enkel problemen met je ouders? Of ook met vrienden en vriendinnen, leerkrachten...

Bedankt!
Je helpt echt andere kindjes!

petra

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor petra » 15 jan 2005, 12:43

AAn Inge Ja cadeutjes was een moeilijke zaak
Ik had dikwijls het gevoel dat ik daar extra dankbaar voor moest zijn, meer als mijn broers bv.
Ik zou u kindje niet onder druk zetten zijn dankbaarheid te toonen , want dan geef je hem alleen maar een slecht gevoel alsof , alsof hij meer dankbaar moet zijn als een ander kindje , terwijl het normaal is dat kindjes cadeutjes krijgen en dit geeft u kindje alleen het gevoel dat het er niet bij hoort.

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 15 jan 2005, 13:04

Hallo @ petra,
Ik voelde me inderdaad beter met andere kinderen hoewel ik door mijn gedrag steeds de volle aandacht opeiste . Echte vriendinnen had ik echter nooit, toch miet voor lang omdat ik hen volledig opeiste en dan alleen bij hen wou zijn , bv altijd naast elkaar zitten , alleen met elkaar praten, en ze mochten vooral geenandere vriendinnen hebben.
Nu bij mijn vriend had ik in het begin een heel sterk klamgedrag , nu kan ik daar beter met omgaan
en ben ik minder opeisend , ook omdat ik nu weet waarom ik dit deed .Ik had vroeger wel een zevende zintuig als iemand mij benaaderde , ik liet niemand emontioneel bij mij komen, ooit heb ik wel een keer een leraares vertrouwd
in derde midelbaar ongeveer , maar toen heeft zij mijn moeder ingelicht en hierdoor dit vertrouwen ook verbroken,
Het is heel vreemd ik ben eigenlijk heel mijn jeugd op zoek geweest naar liefde en aandacht , en als iemand het aan mij wou geven blokte ik af , dan kon ik er niet op ingaan ,
Ik zou ook nu heel graag weer contact opnemen met mijn ouders, naar hen toe gaan en hen vastpakken, maar dat kan ik niet , zelfs telefoneeren is ongeloofelijk moeilijk,
hoewel ik weet dat dat ook zij blij zouden zijn kan ik dit niet, doorom denk ik dat het heel belangerijk is dat adoptieouders zelf het initiatief nemen , telkens weer , omdat ik weet dat van de kinderen hoewel ze misschien wel willen bijna niets zal komen .

een adoptiekind

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor een adoptiekind » 20 jan 2005, 12:17

Ik ben met 20 maanden geadopteerd. Nu ben ik 30 jaar.

Destijds was er niet veel bekend over hechting. Mijn ouders waren van mening dat zij geen hulp nodig hadden. Dat het kind dat zij kregen de teller gewoon op 0 kon zetten en van voren af aan beginnnen.

Dat liep dus compleet uit de hand. Ik wilde geen lichamelijk contact en was te zelfstandig.
Zij dachten echter: goh, da's lekker makkelijk, laat haar maar lekker in een hoekje zitten.

Mijn zus is 2 jaar ouder, 2 jaar eerder geadopteerd, ook met 20 maanden, en zij was dus een 'aapje'. Mijn moeder kon niets meer doen...
Dus vonden ze het eigenlijk wel prettig om nu een kindje te hebben dat ze eindeloos konden negeren.

Dus, wat ik wil zeggen is: schakel alstublieft professionele hulp in. Schaam je absoluut niet hiervoor.
Beter dit dan je kind later moeten gaan opzoeken in de psychiatrische kliniek, zoals mijn ouders....

En nog even dit, als een kind zich echt vastklampt, en 'overhecht' pas alstublieft op voor het moment dat ze gaan 'onthechten', zich losmaken van de ouders. Een geaopteerde vriendin van mij was zo, en dat was dus echt de pubertijd from hell....

ano

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor ano » 26 jan 2005, 09:30

hey dames
wij zijn ook aan 't informeren voor adoptie , bij deze las ik jullie topic.
zelf ben ik geen adoptiekind maar toch herken ik allemaal dezelfde dingen bij mezelf , hechtingsdrang en toch ook angst, is dat nu specifiek iets voor adoptiekinderen, ik denk het niet, zelf had ik in veel mensen hun ogen een schitterende jeugd, materieel had ik alles , had twee zussen en een broer, zijn steeds overstelpt geweest met al wat we 'nodig' hadden, en toch had ik steeds het gevoel dat ik iets miste, het gevoel dat ik niet thuishoorde in het gezin, 'klampte' me ook vast aan vrienden en mensen die ik dacht te vertrouwen...de band met m'n ouders is er ook nooit geweest, met zussen en broers ook niet.. dus denk ik niet dat dat alles te maken heeft met adoptie hoor, als je biologisch kind dat kan hebben... dan is dat toch normaal dat een adoptiefkind het ook heeft??
wat je eraan kunt doen... 'k weet het niet, de enige waar ik me 'thuis' bij voel is m'n man, en wat hij ervoor gedaan heeft... ik weet het nog steeds niet, 'k denk er gewoon zijn....
groetjes ano

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 26 jan 2005, 14:06

hallo aan alle ouders,
ook wij zijn gelukkige adoptieouders van een prachtig meisje. ik vraag me af of het soms niet te ver gezocht is om te zeggen dat een kindje hechtings gesttord is

Mening

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Mening » 26 jan 2005, 14:15

Wij kennen een vijfentwintigtal geadopteerde kinderen uit een buitenland, van alle leeftijden, jong en later geadopteerd, jaren geleden, kort geleden.

Zij ontwikkelen zich allemaal volkomen normaal.

Ergens las ik : ook niet iedereen heeft een geadopteerd kind met hechtingsstoornissen. Dat lijkt mij overdreven, het moet m.i. zijn : de meeste geadopteerde kinderen ontwikkelen zich zoals niet-geadopteerde kinderen, met vallen en opstaan, de hechtingsstoornissen zijn er bij sommigen, maar dit is een minderheid.

En gelukkig maar. Dit betekent niet dat we onze kop in het zand steken voor problemen, als die er zijn, moet daadwerkelijk professionele hulp gezocht worden. Alleen : als je de voorbereidingscursus hebt gevolgd, lijkt het alsof er alleen probleemsituaties zijn, dat is (eigen ervaring en contacten met anderen) niet zo.

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 26 jan 2005, 14:18

ook wij zijn trotse adoptieouders van een schattig klein meisje, dit sinds 8 maanden.
ons schatje knuffelt ook graag maar geeft wel duidelijk aan of ze het op dat moment leuk vind of niet. knuffels geven doet ze niet bij iedereen, vinden wij niet erg.
de eerste maanden thuis was het een moeilijke aanpassing. haar moeilijke dagen had ze vooral bij mij, haar mama. was er volk en of was papa thuis dan kon je niets aanmerken, zo'n rustig kindje was ze dan. maar was ik er alleen mee, owee dan. tot ik op een moment ontdekte dat ze me gewoon aan het testen was. elke keer ze het weer had vertelde ik haar dat ik haar gra

Gast

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gast » 26 jan 2005, 14:27

oeps, verkkerde knop, sorry :).

dus .. dan vertelde ik, dat ik haar graag zag en ze mocht zijn wie ze is, dat meen ik nu nog.
toen draaide ik me om en liet haar even alleen met haar kuren.
het lukte want na een paar dagen ondervond ze dat ik niet boos was en dat ze nog evenveel liefde krijgt als voorheen. en nu is het gewoon een kind gelijk elk ander.
met goed of slechte dagen, zoals wij als volwassenen ook kunnen hebben.
wat ik hiermee wil bedoelen ... denk niet te snel dat je kindje hechtings gestoord is aub, laat het kindje zichzelf zijn, ze hebben al genoeg meegemaakt.
natuurlijk besef ik dat het niet altijd even gemakkelijk zal zijn, maar ook met mijn eigen bio kinderen loopt het soms niet zoals we willen.

lieve ( adoptie )ouders, hou van jullie kinderen zoals ze zijn, aanvaard de moeilijke dagen.

aan de adoptiekinderen die hun verhaal eerlijk duren vertellen. ik heb bewondering en respect voor wat jullie durven neerpennen.
blijf steeds geloven in jezelf want jullie zijn echt prachtmensen die een waardevol leven met veel liefde echt wel verdienen.

veel geluk aan iedereen, een trotse mama

Gita

forum hechtingsstoornis?

Berichtdoor Gita » 28 jan 2005, 09:47

Goedemorgen,

Ik ben ook adoptiedochter en heb al vaker stukjes op dit forum geschreven.
Ik ken vrij veel geadopteerde mensen omdat ik in het bestuur zit van de vereniging voor geadopteerde mensen uit mijn land. Als ikkijk naar de mensen die ik ken dan denk ik dat zeker de helft geen problemen met de hechting heeft gehad. Verlatingsangst is wel iets dat vaker speelt, niet in relatie tot de ouders, maar ik relatie tot de partner/vriend.

Als ik naar mijzelf kijk, denk ik dat ik een lichte variant heb gehad van dit 'verschijnsel' (ik vind stoornis zo'n rotwoord, sorry) waarbij ik niet veel geknuffeld wilde worden door mijn ouders en door vreemden, ook wilde ik nooit 's ochtends bij mijn ouders ik bed liggen (weet ik uit verhalen). Wat ik me er zelf van herinner is dat ik dat wel wilde toen mijn eveneens geadopteerde zusje er eenmaal was (2,5 jaar na mij). Later hebben we ook nog een geadopteerd broertje gekregen (3 jaar na mijn zusje) en toen gingen we als kinderen wel graag in het weekend bij mijn ouders in bed. Persoonlijk denk ik dat het inderdaad iets te maken heeft gehad met 'de volle aandacht' krijgen. Waarom vond ik het anders wel gezellig toen mijn broertje en zusje er waren. Ik vind het nu nog steeds niet erg prettig als ik heel erg in de belangstelling kom te staan, maak liever deel uit van een groep.
Of dit aan mijn persoonlijkheid ligt of aan de adoptie vind ik lastig te bepalen, ik ken tenslotte maar 1 zijde van het verhaal.
Ik kan prima met mijn ouders overweg en ben dol op hen, maar mijn moeder is niet mijn 'vriendin' zoals ik dat bij sommige van mijn vriendinnen zie. Ik heb daar geen behoefte aan en mijn moeder kan die gevoelens (als ze die heeft) bij mijn zusje kwijt want zij is wel echt een knuffel-kind (ook al is ze inmiddesl 24).

Als ik kijk in mijn omgeving naar de geadopteerde mensen die ik ken, dan denk ik dat de mensen die wat problemen ervaren of op zoek willen naar hun biologische ouders allemaal kinderen zijn die op iets latere leeftijd zijn geadopteerd (1 jaar en ouder). Dit is echter puur mijn eigen conclusie en verder niet gefundeerd, dus hecht er niet te veel waarde aan. Persoonlijk denk ik wel dat de adoptieleeftijd beter zo jong mogelijk kan zijn, maar dat is dus echt mijn eigen mening.

Anyway, ik vind het hartstikke leuk om te zien dat jullie zoveel van je adoptiekinderen houden dat je hier komt zoeken naar informatie.
Als je als adoptiekind maar voelt dat er van ze gehouden wordt en dat ze gewaardeerd worden zoals ze zijn, dan zit je volgens mij een heel eind in de goede richting.

Veel liefde toegewenst!
Gita


Terug naar “Andere onderwerpen”