mijn peuter van 2,5

Een droevige mama

mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Een droevige mama » 12 jan 2008, 13:53

Effe mijn hart luchten, lekker anoniem...

Mijn peuter is bijna 2,5 jaar en hij maakt me het soms zo lastig....

Het gaat de hele dag van mama, maaamaaa, mààààààmàààààà,... Ik kan niet naar het toilet of 1 minuut naar boven, want dan hoor ik hem al roepen.
Hij herhaalt alles wat je zegt en dan volstaat het niet om gewoon: ja, jongen te zeggen. Nee, je moet het nog eens herhalen zodat hij zeker is dat je hem verstaan hebt.
De driftbuien vallen nogal mee, maar als hij bijvoorbeeld een bepaalde auto zoekt, dan moet ik hem NU zoeken. Hij wil niet zelf zoeken, mama moet zoeken. Mama moet meespelen, mama moet opruimen, mama moet de bal pakken,...

Er is sinds 2 maanden een baby-zusje en wat een geluk dat zij zo'n droombaby is. Als mijn peutertje wakker is, kan ik haar maar heel weinig aandacht geven want mijn zoontje komt er tussen, haar speelgoed is van hem, alles is van hem vindt hij.
Dan pakt hij een kleurtje, bv. een groen, maar hij zegt neen, het is een rood kleurtje. Neen schat, het is een groen. NEEN, NI GROEN, ROOD! Hij houdt ni op tot ik uiteindelijk zeg: ja schat, dan is het een rood hé, waardoor ik bang ben dat hij het verkeerd leert.
Sommige dagen lukt het zonder te veel ruzie, maar sommige dagen kan ik er echt boos om worden, dan roep ik op hem en voel ik me achteraf schuldig... Hij gaat 2 dagen per week naar de onthaalmoeder, soms zie ik er tegenop dat ik de volgende dag er weer alleen voor sta met hem... dan vraag ik me af of ik hem wel graag genoeg zie :.(
Hij mag pas na de paasvakantie naar school...

Ach, ik doe zo mijn best om hem genoeg aandacht te geven, maar nog is hij jaloers op zijn zusje. Als ik haar op de arm heb, wil hij dat ik hem pak en dan voel ik me rot omdat hij zich verdrietig voelt en jaloers moet zijn omdat wij persé een tweede kindje wilden. Als ik mijn babietje eten geef, probeer ik mijn andere arm rond hem te slaan, maar dan mag ik die niet lossen om bv. mijn babietje nog eens opnieuw aan te leggen, dan begint hij te zeuren en ook baby-geluiden te maken.

Gouden oplossingen bestaan natuurlijk niet, maar zijn er nog mensen in mijn situatie? Het eens vertellen deed ook al deugd... in mijn omgeving vindt iedereen hem een schat en dat is hij ook. Ik kan tegen niemand vertellen hoe hij soms het bloed vanonder mijn nagels haalt want hij is zo lief, zo braaf,...

Een droevige mama die vindt dat ze tekort schiet.

Gast

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Gast » 12 jan 2008, 14:55

Dat is de reden waarom ik de 'planning' van mijn kindjes zo wil dat er geen baby bijkomt tijdens de 'terrible two' ;)

Het is soms moeilijk, ook hier met onze tweeënhalf jarige. Ik kan gelukkig erg lang mijn geduld bewaren, mijn man is daar minder goed in.
Enkele voorbeelden van hoe ik het soms aanpak, misschien heb je daar wel iets aan:

- Ons zoontje zegt ook altijd 'moet'. Ik antwoord dan altijd met: "Dat MOET niet, jij WIL dat graag." Hij heeft ondertussen door dat hij veel meer gedaan krijgt als hij het op die manier vraagt. :)

- Als hij per se wil dat ik met hem kom spelen en het komt echt niet uit, dan zeg ik dat ik het niet doe. Hij doet dan wel even moeilijk, maar ik stel hem 2 alternatieven voor (vb. zelf een boekje lezen of met de tractor gaan spelen). Ik laat hem gewoon doen en na een paar minuten is hij toch flink aan het spelen omdat hij merkt dat ik zijn gedrag toch negeer op dat moment. En dan maak ik nadien altijd een compliment omdat hij zo flink aan het spelen is.

- Ik ga niet steeds in discussie met mijn peutertje. Zoals jij met dat kleurtje doet, zou ik gewoon 2x zeggen dat het toch groen is. En als hij dan weer beweert dat het rood is, zou ik gewoon zeggen: "Neen, dat is fout en ik heb gelijk." En dan is de discussie gesloten. Mag hij nog beweren dat het rood is, je negeert zijn uitspraken gewoon. Tenslotte heeft hij het fout en moet jij niet toegeven hè.

- Mijn zoontje wil de laatste tijd niet meer liggen of zitten bij het aankleden, enkel rechtstaan. Ik geef toe wanneer dat kan (hij moet ook eens ervaren dat hij zijn 'gelijk' kan halen hè) maar soms moet hij even blijven liggen, bv. als hij kaka heeft gedaan in zijn luierbroekje. Dan is een discussie weer uitgesloten en loopt hij met die vieze luier rond tot hij wil gaan liggen zodat ik hem kan proper maken.

- Wat bij ons zoontje ook heel goed helpt, is alles visualiseren. Wil hij een boke met choco, dan moet hij eerst eentje met kaas of vlees eten van ons. Als hij weigert, helpt het niet van te zeggen: "Als je dat flink opeet, krijg je hierna een boterham met choco." Als ik daarentegen de boterham met choco al klaarleg en het dàn zeg, dan eet hij zonder problemen zijn eerste boterham op.
Dat doe ik ook met speelgoed. Ik heb bv. liever niet dat hij te lang met bepaalde knutselmaterialen speelt want na een tijdje laat hij het links liggen of wordt mijn woonkamer opnieuw gedecoreerd :hihi Dus ik zet er een tijdslimiet op. Heel eenvoudig: "Als de grote wijzer naar boven staat, dan ruimen we op." En dat werkt ook goed voor hem, want hij komt zelf aangeven wanneer de wijzer bovenaan staat (of onderaan, hangt natuurlijk van het uur af).

Een peutertje tast nu enorm zijn grenzen af. Het is belangrijk dat jij die duidelijk trekt, ook al geeft dat heel wat last met zijn gedrag. Maar langs de andere kant mag het ook niet altijd 'neen' zijn. Als een 'ja' kan, geef die dan ook. Hij moet ook voelen dat zijn mening telt en gewaardeerd wordt. Op andere momenten is het natuurlijk resoluut neen, bij gevaarlijke situaties of als hij echt fout is (zoals dat rode kleurtje). Verder zou ik erop letten dat je niet teveel in discussie treedt want dat heeft geen zin.
En ik weet dat je je een slechte mama voelt. Ik heb ook al enkele keren dat gevoel gehad dat ik echt faalde. Maar al bij al vind ik van mezelf dat ik het goed doe :hihi En ik ben er zeker van dat jij dat ook doet. We krijgen er tenslotte geen handleiding bij hè. En een off-knop is er ook al niet aan...

Maar dit is natuurlijk mijn mening, en ik ben de supernanny niet :hihi Voor ons werkt het gewoon meestal op deze manier. Dus het zijn maar wat tips...


M

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor M » 12 jan 2008, 15:08

Moeilijke leeftijd... Mijn zoontje van 2,5 heeft ook af en toe kuren, niets aan te doen! Het enige wat je wél kan doen zodat het niet uit de hand loopt: veel positieve aandacht geven wanneer hij flink is (en er misschien niet om vraagt) en negeren wanneer hij kuren heeft. Hij moet zich erbij neerleggen dat er een zusje bijgekomen is, dat hij de aandacht moet delen. Maar hij moet ook doorhebben dat hij niet aan de kant gezet wordt voor kleine zus. Hier kon ik veel problemen vermijden door de oudste te laten helpen: washandje aangeven, iets in vuilbak gooien, tutje geven aan baby,... ook af en toe kleine broer op de schoot mogen nemen vond hij enorm!
Als ik kleine broer eten gaf, vertelde ik aan de oudste dat broertje honger had en moest eten: 'kijk eens hoe lief', en andere dingen zeggen om ervoor te zorgen dat zijn aandacht werd afgeleid van jaloers zijn en omsloeg in een soort bewondering, fascinatie. Hij voelde zich belangrijk omdat hij mocht kijken hoe kleine broer flink aan het eten was.
Nog een tip die ik ooit kreeg: ga nooit met een peuter in discussie: je kan het toch niet winnen! Zeg gewoon wat het is, eventueel kort zeggen waarom, en laat je niet meeslepen in een ja/neen-spelletje. Het is een rode stift, punt!
Hij moet ook beginnen leren te wachten. Mama kan niet alles onmiddellijk doen wat hij verlangt. Ik ga eerst de baby een propere pamper geven, dan zoek ik je auto, eventjes wachten! Eerst..., dan... was bij ons een goeie manier om dat wachten aan te leren.
Vooral CONSEQUENT zijn, ga vooral geen gevecht aan wanneer je er geen tijd voor hebt, ga dan eerder de situatie uit de weg. Een peuter van die leeftijd kan normaal gezien al kiezen tussen 2 dingen, geef géén 3 keuzes, want dan wordt het weer te moeilijk.

En tenslotte: je schiet niet tekort! Een mama heeft verschillende kinderen, maar elk kind heeft maar 1 mama, je kan onmogelijk iedereeen plezieren!

Hopelijk ben je wat met mijn tips!
Groetjes
M

M

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor M » 12 jan 2008, 15:10

Hihi, grappig, blijkbaar schreven we tegelijk ongeveer hetzelfde! Dan moet er toch wel iets van waarheid inzitten hé!

M

opvoedster

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor opvoedster » 12 jan 2008, 15:25

Mijn pronostiek is (zie ik soms ) het gaat beteren na de paasvakantie,
Ik vermoed dat hij op de leeftijd gekomen is dat hij klaar is om naar school te gaan en gefrustreerd geraakt omdat hem niet aangeboden krijgt wat hij nodig is, dit is geen verwijt en daar kun jij echt niets aan veranderen, maar als hij binnenkort naar school gaat, leert hij ook luisteren, heeft hij andere kinderen om mee te spelen, die allen op zijn lijn zitten en zal hij zich waarschijnlijk beter in zijn vel gaan voelen.
Ik zou vooral rustig proberen te blijven, veel geduld hebben (ik weet dat is vaak heel moeilijk) en veel uitleggen van wat mag en wat niet, en toch proberen hem overal bij te betrekken, samen opruimen, desnoods samen poetsen en hem steeds positief te stimuleren.
Denk eraan na regen komt zonneschijn he.

ella

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor ella » 12 jan 2008, 16:11

Heb alvast eens meegrlezen met de tips die hier gegeven werden. Ik denk dat mij straks hetzelfde te wachten staat.
Zoontje is nu 2j2m en volgende maand krijgt hij een zusje.
Momenteel is hij ons vollop aan het testen. Bij ons is hij vreselijk aandachtvragen, op het stoute af. Bij familie en in de crèche een engeltje.
't Is bij momenten erg lastig 8mnd zwanger zijn en zo'n peuterke in huis.
Van mijn zwangerschap hoeft hij alvast niet veel weten.
Dus ik hou m'n hart alvast voor straks.

opstartster

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor opstartster » 12 jan 2008, 17:42

Dat is nu net het probleem, geduld hebben. Ik ben nooit de meest geduldige engel geweest die er bestaat, maar sinds de laatste maanden van de zwangerschap tot nu, ben ik nooit meer dezelfde geweest. Ik kan maar weinig verdragen en weet van mezelf dat met een extra portie geduld, ik niet zo boos zou moeten worden op mijn peuter... De nachten zijn nog steeds onderbroken, mijn partner kan daar niet echt bij helpen, ik geef borstvoeding...
Ik zwem en zwem om mijn hoofd boven water te houden, maar heel mijn dag is gevuld met het verzorgen van de kindjes, dan heb ik nog bijna niets in het huishouden gedaan. Ook vandaag stond ik er weer alleen voor, nu is mijn man thuis en hij vraagt: ben je niet buiten geweest met de kindjes vandaag??? Weet bij god niet wanneer ik dat nog had moeten doen, ik ben al blij dat ik een beetje heb kunnen strijken vandaag, dat de living gestofzuigd is en dat er vers eten op tafel stond.

Bedankt voor jullie tips. Ik denk dat er wel veel waarheid inzit dat mijn zoontje schoolrijp is. Hij is al een hele tijd droog, wil creatief bezig zijn, kan goed praten, doet zijn jas en schoenen uit en kan vertellen wat er scheelt. Nog even tanden bijten dus tot Pasen...

Groetjes

Gast

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Gast » 12 jan 2008, 21:58

Die peutertjes hé :-)

opvoedster

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor opvoedster » 12 jan 2008, 22:34

praat eens met de onthaalmoeder of hij niet een extra dag meg komen of neem 4 halve dagen, dan heb jij ook een beetje rust.
Als jij de rust niet vind gaat je kind dat ook niet hebben hoor, en je moet je er echt niet schuldig over voelen hoor, je kindje gaat dat waarschijnlijk niet erg vinden om meer met andere kindjes te spelen en hij zal waarschijnlijk ook rustiger thuis zijn als hij zich met andere kinderen kan ravotten.

Gast

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Gast » 13 jan 2008, 12:18

Haha, hier eentje van 2j en 4 maanden en dat gecommandeer proberen we hier ook kwijt te raken. Het zal wel heel typisch voor die leeftijd zijn. Mijn man vraagt dikwijls aan dochterlief hoe vaak op een dag zij eigenlijk MAAAAAAAAAAMAAAAAAAAA roept. Zo'n 3567 keer, denken we. Veeel uitleggen helpt hier om dingen te laten aanvaarden. (Als het niet NU kan, als ik weg moet, als ze moet slapen, als ze haar tanden moet poetsen. Dan leg ik telkens uit waarom. En in haar bed ligt ze dat dan soms te herhalen....Ik in bedje, mama werken aan de computer....Ik tandjes poetsen, anders gaat de tandarts boren....Etc.) De truc met eerst dit flink opeten en dan iets wat ze zelf eist, werkt hier ook perfect. En sommige zinloze discussies gewoon afsluiten ook.
Gekrijst wordt hier ook hoor!
Troost je, wij ZOUDEN er binnenkort een baby bij gekregen hebben, maar ik ben die na 3m verloren. Ik had liever in je schoenen willen staan, maar misschien hebben wij het ergste met nr 1 gehad als nummer 2 er (ooit) bij komt....

ikke

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor ikke » 13 jan 2008, 19:26

Mijn peutertje maakt het ons hier ook lastig. Dat negeren, dat werkt hier echt niet. Het lijkt de zaken alleen maar erger te maken. Ze wil dat je een hele dag aandacht geeft en dat gaat nu eenmaal niet. Ik krijg niks, maar dan ook niks gedaan als ze in de buurt is. Mijn huishouden doe ik tijdens haar (steeds korter wordende) middagdutje of 's avonds (zou nu moeten gaan strijken). Maar ja, eten maken, eens de tafel dekken of afruimen, dat moet je toch doen terwijl ze erbij is hé? Ik laat haar vaak meehelpen, maar daar is ze ook niet mee gediend. Ik geef haar bijvoorbeeld het brood om af te ruimen, maar nee het moet een bord zijn dat dan twee minuten later in stukken op de grond terecht komt.
Negeren, dat helpt bij kinderen die niet echt koppig zijn, maar niet bij mijn exemplaar. ze geeft niet af, al duurt het tot de volgende dag. Ik maak me ook af en toe kwaad, roep of zet haar in de hoek, maar dat heeft GEEN effect. Ze lacht me vierkant uit!
Ik kijk ook af en toe uit tegen dat ik kan gaan werken. Jammer, maar het is wel zo.

Gast

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Gast » 13 jan 2008, 20:02

Beste opstartster
Ik snap heus wel dat je graag je huishouden aan kant hebt, maar misschien moet je toch wat hulp inschakelen. Ik denk hierbij aan bijv. een poetsvrouw of een strijkwinkel. Dat neemt jou veel werk uit handen, je krijgt meer tijd voor de kindjes en zal je ook minder snel ergeren neem ik aan - want minder moe.

En borstvoeding geven is heel nobel maar je moet het wel aankunnen. Aan een uitgeputte mama heeft je kindje ook niks he. Dan beter overschakelen op flesjes, dan kan je de zorg al eens aan iemand anders besteden (je man bijvoorbeeld, als hij er is :))

OVer het straffen of niet straffen kan ik nog niet meespreken, ons meisje is gelukkig nog geen tweee jaar ik denk alleen maar even in termen van huishouden. Soms moet je gewoon de boel de boel laten en gewoon zeggen, allemaal de boom in bij wijze van spreke; Natuurlijk, koken moet je hoe dan ook doen maar zelf besteed ik doorgaans maar max. een half uurtje aan de maaltijd en toch eten wij heel gezond hoor. En lang leve de afwasmachines :) Wat niet n de afwasmachine kan wegens gaan plaats (als het vol zit) gaat in een bak boven op de machine en gaat er in zodra de vorige afwas eruit is. HEel af en toe moet ik nog afwassen omdat er nu eenmaal dingen zijn die er echt niet inmogen.

Misschien helpt dit al een beetje?

Gast

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Gast » 13 jan 2008, 21:03

Goh, dat JIJ dingen NU MOET zoeken... daar zijn al drie problemen. Als mijn ventje met zoiets afkomt zeg ik dat we SAMEN zullen zoeken en ik sta erop dat hij oook werkelijk meezoekt, als ik eerst iets wil afwerken dat zeg ik dat hij even moet wachten en 'moeten' dat bestaat hier niet. Hij moet alsjeblieft zeggen en een mooie zin maken en vroeger moest hij gewoon zijn intonatie aanpassen zodat het vragend en niet eisend was.

Wil hij iets van die dingen niet? Pech, geen auto dan. Het enige wat jij moet doen is het langer volhouden dan hem. Leren negeren is het beste wat je kan doen, verlaat de kamer, steek oordopjes in, begin te zingen, wat dan ook, maar stop gewoon met erop in te gaan.

Opruimen en zo dat kan ook samen gebeuren, probeer het leuk te maken. En het is niet dat ik zo'n gewillig kind heb. Wij zouden es samen opruimen, ik de boekjes en hij de blokjes. Mijn boekjes waren weg en hij wou niks doen. Ik ben naar het salon gegaan en heb het hekje gezet. Hij mocht niet binnen komen zolang die blokjes niet weg waren en hij heeft het een dik halfuur volgehouden met tieren en stampen en is dan beginnen opruimen. Sinds die dag heeft hij nooit meer geweigerd mee te helpen.

Wat samen spelen betreft wisselen we af. Even iets samen en dan zeg ik dat hij nu even alleen moet spelen omdat ik moet werken. Als hij niet weet wat gedaan bied ik hem iets aan. WIl hij dat niet, pech dan moet hij zich maar wat vervelen terwhijl ik mijn werk doe.

Tijdens de borstvoeding mocht de oudste tv-kijken of iets eten. Omdat hij toch nog jaloers was heb ik es mijn tweede borst aan hem aangeboden. 'hier proef maar' Hij heeft es gelikt, gelachen en het nooit meer gevraagd. Maar ik zou het gewoon duidelijk zeggen. Nu ben ik bezig met je zus en moet je even wachten.

Als hij op andere momenten genoeg aandacht krijgt, dan moet dat kunnen.

Mopper ook luidop op de baby als ze es huilt of een vuile pamper heeft of zo. Of bestoef je zoontje tegen haar.

Gast

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Gast » 14 jan 2008, 15:00

Proberen afleiden, als je geen tijd hebt voor hem.
BV Heb je die ene auto daar al gezien in je speelgoedbak, amai, die deurtjes gaan open, ga maar eens gaan kijken.
Dat doe ik met mijn zoontje. Hij heeft de slechte gewoonte om altijd aan mijn broek te hangen als ik aan het eten begin en ik vind dat gewoon te gevaarlijk.
Soms ga ik ook even mee naar de speelhoek en 'zet hem op gang', na enkele minuutjes verdwijn ik dan terug naar de keuken.
Ik zet hem ook soms bij mij in de keuken in zijn stoel met wat puzzeltjes, zo is hij wel bij mij.

Ik probeer wel altijd eerst wat met hem te spelen als we thuiskomen, maarja, dat lukt niet altijd.

opstartster

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor opstartster » 14 jan 2008, 20:55

Bedankt voor de lieve reacties en vele tips.

Vandaag hebben we een redelijk goede dag gehad. Ik voel me schuldig naar hem toe als ik tijdens de voedingsmomenten met de baby steeds weer moet zeggen: nu niet, straks, je moet wachten, ... Door jullie reacties besef ik wel dat hij blij mag zijn met z'n zusje en dat hij niet gestraft wordt omdat wij een tweede kindje wilden. Hij gaat in zijn leven nog veel geduld moeten opbrengen en hij moet het leren.
Ik heb zelfs vandaag de slaapkamers kunnen poetsen, ik heb hem ook een vodje gegeven en hij was de koning te rijk toen hij mama mocht helpen!

Het enige dat vandaag wrevel heeft opgebracht is het volgende: mijn zoontje heeft zo van die kleine spulletjes (een sleuteltje, een lego-koffertje, ...) die hij gedurende de dag verstopt. Hij stopt ze overal: in zijn broekzak, in een autootje, hij legt ze op tafel, ... Plots schiet het hem dan te binnen: o nee! sleuteltje nu zijn?
En natuurlijk vraagt hij dit tijdens de voedingsmomenten of als ik aan het eten bezig ben. Negeren helpt niet, hij zou het 100 keer herhalen maar zo ver komt hij niet want hij komt aan mijn rokken hangen tot ik antwoord geef. Dan begint mijn bloed al in stilte te koken want zo'n prul kan dus eender waar liggen, hij weet niet meer waar hij het verstopt heeft en ik heb het niet gezien. Doen jullie peutertjes dat ook, zo frullen en dingetjes wegsteken?

Nogmaals bedankt voor de tips.
Een al minder droevige mama!

sofie

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor sofie » 15 jan 2008, 11:31

ja opstartster, je verhaal klinkt o zo bekend !! hier loopt ook een peuter van 2 en half in huis en hij kan precies niet alleen spelen (al kan hij het wel) en is het ook ganse dagen: mama mama mamaaaaaaa. en herhalen wat hij net zei, dat ik het wel degelijk goed gehoord heb. of een diepe zucht als mama moet toegeven dat ze écht niet verstaan heeft, wat hij net gezegd heeft. GEK word ik ervan ;-) en dan is het echt geduld hebben... en vooral: consequent zijn. maar damn niet gemakkelijk hé. ik ben momenteel zwanger en betrek hem nu al bij alles bij, waar is zusje? in buik van mama hé. en dan komt hij kriebelen en kusjes geven op mijn buik. hij heeft nu een babypop en die sleurt hij overal mee naartoe (ook iets hoor ;-) en gisteren ben ik dan in de zeeman een kruippakje gaan halen. eentje voor zijn zusje en eentje voor baby lola (zo noemt zijn pop) en dan is het aankleden, uitkleden, eten geven etc. hopelijk is dat al een beetje een voorbereiding.

maar het is een echte test-fase hoor zoals daar is: niet willen eten ... dat door ons straal wordt genegeerd met een jij bent degene met honger hoor, wij niet. en gewoon laten doen. vijf minuten later pakt hij zijn vork en eet hij flink bordje leeg. en dan wordt hij de hemel ingeprezen en is hij zo fier als ne gieter. maar 't gebeurt ook hoor dat er enkel maar hapjes ingaan als wij ogen dichtdoen en hij hapje kan "wegtoveren" of dat er enkel hapjes ingaan die komen aanvliegen als een vliegtuig. best vermoeiend maar wat doe je al niet om hem toch iéts te doen eten hé. al proberen we echt niet te overdrijven daarmee, doel is nog altijd dat hij zonder al die poespas eet

ook kan hij enorm kwaad worden als hij iets moet doen wat hij niet wilt, zoals vb jas aandoen om naar de bakker te gaan. dan gaat hij zich "verstoppen". dan zucht ik ne keer diep en wordt het eventjes een spelletje zodat hij helemaal afgeleid is en dan kan ik zonder problemen aankondigen dat we schoenen en jas aandoen want we gaan naar de bakker. dan is er echt geen discussie meer mogelijk; zo is het en gedaan. en wees gerust, snappen doet hij het hoor.

wil je onze living ne keer zien? elke dag ontploft er hier precies een bom ... alles wordt netjes (?) verspreid over de ganse living en keuken. en wees gerust: ook in meneertje zijn broekzakken ... ik heb al een aantal keren een autootje mee gewassen hoor :-) echt àlles propt hij erin. en zijn de zakken vol, dan begint hij aan de mijne (wat niet lukt, ik geef dan een leuke doos ofzo)
hoe doe jij dat met opruimen? hij moet van mij meehelpen, wat ene dag lukt en andere dag niet. zoals zijn puzzels: gedaan met puzzelen is alle stukjes terug in de doos. om er dan na een kwartier

sofie

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor sofie » 15 jan 2008, 11:35

om dan na een kwartier te constateren dat hij achter mijn rug toch die doos weer heeft leeggehaald, aaaahhhh

sorry duwde op verkeerde knop maar was nog niet klaar :-)

en zoveel mogelijk laten 'helpen', als is het maar propere sokken in de lade van papa gaan steken (een voor een natuurlijk, kwestie van hem efkes bezig te houden :-) of een stofvod geven als je wilt kuisen

en als het een dag is waarop hij precies een broekspijp is (lees: hij hangt ganse dag aan mijn broek te mama-en) en het wordt me te veel, dan is het afkoelen in de gang; ofwel hij ofwel ik efkes weg. laat maar brullen en na vijftal minuten is het knuffeltijd en is het weer gepasseerd

ik vind het allezins moeilijk hoor, maar als ik dan spontaan ne kus en knuffel krijg dan weet je weer waarvoor je't doet hé
nog veel plezier met je ukjes

Mieke

RE: mijn peuter van 2,5

Berichtdoor Mieke » 15 jan 2008, 12:42

over het stiftverhaal: wat ik dan doe is zeggen "oh, zeg jij daar rood tegen? dat mag hoor, het is wel groen, maar als je wil mag je er ook rood tegen zeggen"... werkt hier prima!

Mieke


Terug naar “Van peuter tot kleuter”