zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

An

zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor An » 05 dec 2007, 11:33

Hey,

Op 2 december 2006 ben ik bevallen van een tweede prachtige zoon. Toen hij 2 weekjes oud was is hij opgenomen geweest met het RSV virus. Na enkele dagen daar vond ik hem 's nachts ( in ziekenhuis) plots in heel kritieke toestand in bed. Zijn zuurstof metertje stond nog maar op 50( hij had het koepeltje met stuurstof al van zich afgeslagen in paniek), hij zag lijkbleek en snakte heel erg naar adem. Ze hebben hem direct op intensieve in kunstmatige coma gehouden en zwaar beademt. Enkele uurtjes erna wilde ik hem, na mijn douche, terug gaan bezoeken en we mochten er niet bij. Ze waren al een uur aan hem aan het werken om hem erdoor te halen. Zijn bloeddruk viel weg en hij kon zijn temperatuur niet meer zelf controleren waardoor die serieus zakte. Zo heeft het enkele uren geduurd voor ze ons konden zeggen dat het nog niet goed was maar al wel stabiel.
Het was verschrikkelijk om die arts te horen zeggen dat het echt niet goed ging met hem! De periode maakte het ons ook niet gemakkelijker. We vertrokken normaal de eerste opnamadag naar zee voor 2 weken met mijn ouders. Aangezien de arts zei dat dit maar voor een dag of 2, 3 zou zijn lieten we hen al vertrekken met ons oudste zoontje ( toen bijna 2j). Ik weet nog hoe ons mama stond te wenen ( zij heeft haar eerste kindje moeten afgeven op 1,5 en mijn zus 2 zoontjes op dezelfde dag met een jaar verschil ( 4 dagen en de andere 9 maanden). Ik probeerde ons mama nog te troosten met de woorden : zeg, hij gaat niet sterven, hé! Het ligt hier vol met RSV. Niks om ons zorgen over te maken!"( ik ben kinderverzorgster en heb al zoveel kindjes gehad met RSV). Vreselijk was het om haar een paar dagen later te moeten bellen en te zeggen dat het misschien toch slecht ging aflopen!
Telkens ik aan de arts vroeg of ik hem toch terug mee naar huis ging krijgen, kreeg ik het antwoord dat ze dat niet konden verzekeren en dat de kans wel heel groot was dat hij er iets zou aan over houden.
Na 2 weken ( en kerst en nieuwjaar) ziekenhuis konden we dan toch nog 3 dagen naar de rest van ons gezinneke!
Nu zijn we dus een jaar verder en ons venteke doet het prima! Hij heeft er helemaal niks aan overgehouden en we weten nu dat hij een echt vechterke is. Maar mama krijgt weer een klop van de hamer... Ik denk constant terug aan vorig jaar, dat ik hem bijna kwijt was en ween terug heel veel.
op dit moment is hij aan het aerosollen voor een bronchitis. De dokter had vorig jaar gezegd dat hij dit jaar veel kans maakt om terug RSV te krijgen en eergisteren zeiden ze dan op het nieuws dat de ziekenhuizen terug vol liggen. sindsdien ben ik beginnen trillen en het gaat precies niet meer over. Ik weet dat hetgeen hij heeft gehad ( waarschijnlijk longontsteking bovenop RSV) niet zo dikwijls voorvalt maar wat is toeval? Als ik mijn zus haar verhaal bekijk geloof ik niet meer in : "dat zou nu moeten lukken dat dat gebeurd...".
Ik zou dit zo graag verwerken en doorgaan, genieten van mijn gezinneke. Kan er iemand me helpen? Misschien heb ik al veel aan jouw verhaal.
Ik denk dat ook het probleem zit in het feit ik een heel jaar geen tijd heb gehad om dit te verwerken. kort erna heeft mijn broer leukemie gekregen en dat waren ook hele zware maanden : vrouw bedroog hem ondertussen en is zelfs zwanger van har minnaar.
Hoe kan ik dit een plaatske geven zodat ik niet ieder jaar rond de feestperiode prikkelbaar rondloop?

Ik weet dat dit eigenlijk niet 100% het juiste forum is maar had het eerst gezet bij " gezondheid". Daar heeft dan een mama op gereageerd van dit forum die zei dat ik het hier eens moest zetten omdat, ook al is onze situatie anders, we allemaal hebben moeten leven met de angst of ons kindje het wel zou halen.
Mijn zus is trouwens ook op 6 maanden bevallen van een 2ling ( 500gr en 650 gr) bij ons thuis in de zetel ( enkel ons mama en ik waren er bij) dus ik weet wel een beetje af van jullie situatie.

Alvast heel erg veel sterkte voor jullie allemaal!

Groetjes,
An

Gast

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor Gast » 05 dec 2007, 13:16

Wat een verhaal zeg...
Ik vraag me af of je al die dingen wel kunt verwerken op je eentje.
Deskundige hulp kan je helpen om die dingen een plaatsje te geven.
Ons verhaal is helemaal anders, omdat ons kindje vlak na de (thuis) bevalling, opeens stopte met ademen;
Ze hebben nog lang aan hem gewerkt, maar hij kwam erdoor.
Enkele weken later, vonden we hem met een near-miss (bijna-wiegedood) in zijn wieg, hij sliep daarna maanden aan de monitor en altijd speelt het in je hoofd, altijd heb "angst".
Vorige week mocht de monitor weg, ...ons kindje is bijna negen maanden, en ik ben maanden ban geweest voor dit moment om te slapen ZONDER
Maar het valt goed mee, ik kan het van me zetten.
Je kunt met mensen over zo'n dingen praten, maar dat blijft meestal oppervlakkig, ... ik zou zeker deskundige hlp zoeken, indien ik nu een dip zou krijgen en die beelden steeds voor me zou zien, laat staan als je nog zoveel andere dingen te verwerken hebt, daarbij,...
Sterkte , the best is jet to come!

Sam

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor Sam » 05 dec 2007, 20:35

Dag An, dit is inderdaad een zware dobber. Maar ik vind ook dat je proffesionele hulp moet zoeken. Het is echt geen schande meer om hulp in te roepen van een psycholoog. Vraag wel eens aan je huisarts of hij een goede weet. Ga niet zomaar ruklaak iemand kiezen. Dit is niet op te lossen door gesprekken met leken. Mijn zoonjte is op 27 weken geboren, woog 966gr en meette 36 cm. Toen hij een week oud was (woog toen nog 877gr) is hij geopereerd (in het midden van de nacht). Was ook zeer angstig, maar toen ik aankwam in het ziekenhuis was hij al stabiel. Dus ik heb wel wat angsten gekend, maar die waren telkens van zeer korte duur. Jouw angsten zitten dieper, een goed gesprek kan opluchten, maar in dit geval is een goed gesprek niet genoeg denk ik. Ik wens je heel veel sterkte.

elke

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor elke » 06 dec 2007, 13:32

hallo an, ik had hier net een hele tekst uitgetypt toen zappy uitviel dus hierbij een ietwat verkorte versie ...
ons dochtertje (3de kindje) is vorig jaar in september geboren op 35w. ze had onrijpe longen en heel serieus moeten vechten om erdoor te geraken. ze is 10 dagen beademd en in coma gehouden. toen ze nog geen 2 maanden was kreeg ze RSV. uit voorzorg werd ze in het plaatselijk ziekenhuis opgenomen. de eerste dagen ging het vrij goed tot ze opeens in het weekend instortte. gelukkig was de pediater snel ter plaatse (weekend = wachtdienst, ook in ziekenhuis) en werd ze in allerijl naar UZ overgebracht met een speciaal transport. het was niet duidelijk of ze er wel op tijd gingen geraken, zoniet gingen ze langs de kant van de weg het noodzakelijke doen ... we mochten niet mee met dat transport, ook niet volgen. in het UZ is ze terug in coma gebracht en geïntubeerd (toen ze er aan kwam was ze eigenlijk al half comateus). we kregen geen garanties of ze erdoor zou geraken, ook de komende dagen niet. pas na een kleine week ging het beter en mocht ze aan de c-pap. van de c-pap heeft ze een doorligwonde gekregen omdat het mutsje te klein was. ze heeft hiervan nog steeds een litteken, ook aan haar neusje heeft ze een kleine inkeping van de tube, al zijn dat maar kleine gevolgen. voor de rest lijkt ze er niet echt iets aan overgehouden te hebben. ze heeft wel overgevoelige luchtwegen, tot september dit jaar heeft ze nooit langer dan 2 weken zonder aerosol gekund. sinds september krijgt ze Singulair om haar stabieler te krijgen. negatief is wel dat dat een medicijn is waarvan de gevolgen op lange termijn nog niet echt gekend zijn en dat het eigenlijk maar vanaf de leeftijd van 2 jaar gegeven wordt (zij was nog geen 1 jaar toen we ermee startten), maar het slaat blijkbaar wel aan en veel keuze hebben we niet. wij zijn ook enorm bang dat ze dit jaar opneiuw een RSV infectie zou oplopen, want wat dan de gevolgen zouden zijn, daar durven we zelfs niet aan te denken ... ze leeft dus, op aanbeveling van zowel pediater als neonatoloog, tijdens het infectieseizoen zowat in quarantaine, ze komt niet bij andere mensen, niet bij andere kinderen, niet met haar naar de winkel, ..... haar broertes weten dat ze bij haar niet mogen hoesten, handen worden hier meermaals per dag ontsmet, mondmasker bij verkoudheid, ..... het doet wel pijn dat sommige mensen dat zien als een overbezorgdheid en overdreven gedrag, terwijl we gewoon de aanbevelingen van de artsen opvolgen en hierdoor proberen infecties te vermijden
wat me heel erg frustreert is dat er een vaccin tegen RSV bestaat, dat ze het volgens pediater en neonatoloog heel goed zou kunnen gebruiken, maar dat ze owv de criteria om het te krijgen er niet voor in aanmerking komt.
ik heb het ook op TV gezien en de schrik slaat ons dan ook om het hart, alles lijkt dan pas gisteren, alle emoties komen terug, ..... maar we zijn enorm blij dat we al zo ver geraakt zijn
we gaan, afhankelijk van hoe ze is, tussen 1 en 6 keer per week naar de kine (IPV) en we geven ook broncho vaccom
ik herken me echt in je verhaal, hopelijk heb je wat aan het mijne, als je wil geef ik je wel eens mijn mailadres door

An

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor An » 06 dec 2007, 18:08

Hey,

Bedankt voor jullie reactie!
Het ging het hele jaar vrij goed maar nu zijn eerste verjaardag daar was besef je wat een wonder het is om deze te kunnen vieren! Dan komt binnenkort ook "de periode" er aan en dan de feestdagen! Het was ook verschrikkelijk om deze dagen door te brengen zonder ons oudste zoontje. Hij was toen bijna 2 en ik zag er zo naar uit om zijn eerste bewuste kerst en nieuwjaar te vieren. Ik wilde zijn gezichtje zien tijdens de pakjes, de lichtjes in de boom, de liedjes, het vuurwerk,...
Op die dagen zie je iedereen opgewekt en in de weer onderweg naar hun feestje en wij ... wij stonden uren uit het raam te kijken van zijn kamerke en te hopen dat die vreselijke begrafenis er niet zou moeten komen! Ik had toen trouwens ook al beslist dat, ookal liep het mis, ik hem voor altijd bij mij zou houden, zonder begrafenis!
Het was hard, heel hard ... het klinkt misschien raar maar als zoiets dan positief afloopt is het ook iets "goeds" geweest. Je leert zo hard te relativeren, beseft de waarden van het leven en je gezin, de gezondheid! Toen wij de mensen met nieuwjaar een " gezond jaar" wensten wisten we verdomd goed waar we het over hadden! Je mag steenrijk zijn, heel erg geliefd en succesvol zijn, ... maar zonder die gezondheid heb ik niks!

Op dit moment neem ik voedingssupplementen van Pharma IXX tegen depressie en angsten. Toen m'n zus haar situatie gebeurde ben ik ook al eens in behandeling geweest bij een psychiater( toen ze 2 kindjes verloor op 1 jaar tijd stierf 3 maanden erna ook nog eens haar partner in auto ongeluk). Ik ga zien hoe ik na deze periode reageer. Waarschijnlijk zal ik er gewoon mee moeten leren leven en het een plaatske geven.

Ik kan me best voorstellen dat die eerste nachten zonder het wiegendoodkastje ( daar is het tweede zoontje van mijn zus aan gestorven, het eerste omdat het 3 hersenbloedingen had gehad na vroeggeboorte) een hel zijn geweest!
Toen ze onze Lenn zijn controlekastje van zuurstof en ademhaling afsloten, was ik toch ook nerveus, zene! Plots was al die controle weg, hé.

Elke, ik zou héél graag met je mailen! Ik ben zo "blij" dat ik iemand gevonden heb die voor 100% weet waarover ik praat! En bij jouw gaat het blijkbaar nog moeilijker voor de nazorg! Onze Lenn heeft sinds jan tot nu nog maar 2x moeten aerosollen. Ik hou hem ook wel angstvallig binnen, zene.
De reactie van de mensen is inderdaad niet altijd even leuk! Toen hij eindelijk terug af intensieve was reageerde er een vriendin met " zo erg was het toch niet, hé! Hij heeft toch nooit gestopt met ademen!" Natuurlijk niet : hij werd voor de 100% beademt! En alsof een kindje enkel kan sterven als het stopt met ademen!
Ook nu nog komen er soms mensen op bezoek met hun kindje terwijl dat dat een bronchit heeft ofzo! Razend ben ik dan!
En mensen die in de winter bevallen vind ik nu "dom", terwijl ik zelf op 2 dec bevallen ben en dat toen natuurlijk ook heel normaal vond. Ja, tis toch iets dat zijn sporen achterlaat, hé.
Normaal gaan we nog voor een derde kindje maar ik ben zo bang voor die eerste maanden! Dat is dan nu ook al zo " gepland" dat ik nooit nog in de winter ga bevallen!

Aangezien iedere mama hier haar grote problemen heeft ivm hun kindje, of toch ook heeft gehad wil ik jullie allemaal héél veel sterkte toewensen!
En voor de prematuurtjes : het meisjes van mijn zus haar 2ling woog nog maar 500gr en is nu een perfect gezonde meid van 11! Ze is nooit ziek ( ookal loopt ze het liefst constant in hare bikini ;) en heeft absoluut geen achterstand!
Dus laat je niet te hard beïnvloeden door de negatieve verhalen ( mijn zus kreeg enkel reacties als : oh, maar daar gaat iets aan zijn, zene - die zal wel een achterstand hebben), het kan ook heel goed aflopen!

Groetjes,
An

Oh ja, Elke, mijn e mail adres : an.collier@pandora.be

Kr

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor Kr » 07 dec 2007, 10:31

Ik word stil van de verhalen hier!

Ikzelf heb 3 kindjes waaronder een tweeling. Zowel de oudste als de tweeling zijn geboren na 33 weken zwangerschap.
De oudste is na de geboorte onmiddellijk overgebracht naar een ander ziekenhuis, en wij mochten ook niet mee.
Bij de tweeling ben ik bevallen in het UZ. Godzijdank bleek achteraf want toen de tweede van de tweeling geboren moest worden stopten mijn weeën en ging hij in achterhoofdsligging waardoor een natuurlijke bevalling niet mogelijk was.
Ik heb toen medicatie gekregen om mijn weeën terug op te wekken en terwijl ze met het echo-apparaat en met 2 vroedvrouwens de kleine probeerden juist te leggen. Daalde zijn hartslag pijlsnel.
Er werd een laken over me gelegd en werd onmiddellijk de operatiekamer ingereden waar er een ks onder volledige narcose is uitgevoerd.
Ik noch mijn man hebben gezien hoe ons zoontje gevochten heeft voor zijn leven. Hij had een apgar-score van 1/10, dat zegt genoeg hé.
Ik ben om 12.07 bevallen en ben 's avonds om 18.00 uur pas wakker geworden.
Ik moest en zou mijn kinderen zien. We hadden trouwens al "ervaring".
Ons dochtertje deed het goed, ze was mooi roze, zonder beademing, lag niet in de intensive-box.
Toen gingen we naar ons zoontje en ik dacht dat het mijn kindje niet was. DAT KON TOCH NIET! Zo klein en weerloos en daar een hele resem machines achter. Hij was nog geïntubeerd, bewoog niet, zo kwetsbaar...
hij bleek een gaatje te hebben tussen zijn twee hartkamers en op de hersenscan was te zien dat hij een hersenmembraan had tgv de moeilijke bevalling.

Jullie raden het nooit maar met onze drie kinderen gaat het meer dan uitstekend nu.

Ze hadden als baby/peuter/kleuter ook veel last van hun luchtwegen (maar bijlange niet zo erg als jullie kindjes).
De kinderarts zei toen tegen ons: mevrouw je kan nu 2 dingen doen, je blijft de vitaminensupplementen geven en om de zoveel tijd hier staan omdat ze ziek zijn maar je kan ook maken dat je weg bent uit dit slechte weer. Indien je het financieel kan ga dan met je kinderen tijdens het najaar en winter naar de zon.
Wij gingen dus in november en februari naar de zon (tot ze schoolplichtig waren) en we hebben geen echte zieken meer gehad....

Ikzelf ben in behandeling geweest bij een psychiater en heb een tijdje medicatie moeten nemen. Nu ik dit hier schrijf moet ik mijn tranen nog bedwingen want volgens mij kan je dit niet volledig verwerken.
Je kan het een plaatsje geven maar vergeten en emotieloos erover worden kan ik niet. En het is nu bijna 8 jaar geleden!

Een ding heb ik geleerd; de mooie dingen van het leven zien en genieten!

An

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor An » 07 dec 2007, 11:49

Hey Kr,

Pff, dat is inderdaad ook weeral een verhaal om traantjes van in de ogen te krijgen!
Ook bij mijn eerste zoontje liep het bijna mis, of allé dat dachten we toch! Toen ik binnenging was mijn water al 12u geleden gebroken, op 38 weken. Ze legden me aan de monitor en plots bleek zijn hartje niet meer te kloppen! Direct al het verplegend personeel en dokters rond m'n bed en me klaar gemaakt voor spoedkeizersnede. Toen we gingen vertrekken naar ok was alles plots terug in orde! We zullen nooit weten wat het geweest is : verkeerd contact monitor of was er inderdaad wel iets mis? Daarna nog een helse bevalling.
Vorig jaar dan dit met mijn tweede zoontje ... ben echt wel bang om nog voor een derde kindje te gaan.

Misschien ga ik dan toch ook maar hulp zoeken. De spanningen in ons huwelijk lopen soms hoog op terwijl we normaal al 8 jaar zo'n goede relatie hebben.

pff, tis allemaal niet zo gemakkelijk, hé!

Kr

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor Kr » 07 dec 2007, 18:46

Hoi An,

Als je hulp gaat zoeken wil ik je even zeggen dat een consultatie bij een psychiater wordt terugbetaald en deze mag medicatie voorschrijven. (+evt ziekteverlof)
Een psychologe is volledig voor uw rekening en mag geen medicatie of ziekteverlof voorschrijven.

Groetjes en verzorg u goed hé!

Gast

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor Gast » 09 dec 2007, 12:24

Hé An, tis hier anneke (die die u doorgestuurd heeft naar dit forum ;) ). Het is echt een goed idee om proffessionele hulp te zoeken. Ik denk dat veel mama's die zoiets meemaken dat vroeg of laat wel doen. Ikzelf ben er ook eentje van. ;)
Nog een tip mss: Als je naar een centrum voor geestelijke gezondheidszorg gaat kost het je ook helemaal niet zoveel. de wachttijden zijn soms wel iets langer maar ikzelf was er na een paar weken al binnen. De consult kost 5¿ voor een psycholoog en 15¿ voor de psychiater. Ikzelf ga bij de psycholoog omdat ik tijdig gegaan ben neem ik/hoef ik geen mediactie.
groetjes
anneke

Gast

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor Gast » 16 dec 2007, 10:20

uppie

An

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor An » 18 dec 2007, 15:21

Hey,

Bedankt voor jullie lieve berichtjes en tips! Op dit moment lukt het al wat beter. Ik neem voedingssupplementen die angst en depressieve gevoelens onder controle houden. Ben soms nog wat down maar de angst is al veel beter en kan er al beter over praten en nuchterder over denken.
Waarschijnlijk omdat het gedoe rond zijn eerste verjaardag weg is. Nu vrijdag komen we dan weer in de periode dat alles gebeurd is. Hopelijk komen de herinneringen dan niet te hard terug.
Gelukkig vieren we die feestdagen altijd aan zee ( behalve vorig jaar dan) en zal er dus ook geen locatie, versiering ( had ik vorig jaar niet) enz aan verbonden zijn!
De angst voor bv bij een derde kindje blijft wel. Plots besef je dat het allemaal niet zo evident is, hé.

Elke, alles ok met je dochterke?? Ik wil nog steeds met je mailen, hoor! ( als jij dat nog ziet zitten)
Ik vertrek nu vrijdag wel voor 2 weken naar zee en kan dus niet reageren tot 7 jan.
Prettig feesten iedereen en hopelijk brengt 2008 voor iedereen iets goeds!

Groetjes,
An

elke@an

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor elke@an » 19 dec 2007, 07:05

hey, wegens 'teveel ziektekiemen' hier in huis ben ik er nog niet toe geraakt je te mailen, al had ik me dat al elke dag voorgenomen ....
ik probeer je zeker vandaag nog te mailen

An

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor An » 19 dec 2007, 09:00

Hey Elke,

geen probleem hoor! Was al bang dat er problemen waren met je dochterke!
Als het niet meer lukt voor vrijdag dan mail je me maar eens na nieuwjaar!

Groetjes,
An

elke@an

RE: zweefde je kindje ook tussen leven en dood?

Berichtdoor elke@an » 20 dec 2007, 08:31

hey ik heb je gisteren een mailtje gestuurd .... als je 't niet meer zou lezen ; prettig verlof en geniet van de feesten!!!!!!


Terug naar “De geboorte”