hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

J

hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor J » 15 nov 2007, 08:52

10 weken geleden ben ik bevallen van een zoontje. Samen met de gyne hadden we beslist om de bevalling in te leiden, om verschillende redenen. Het kindje was op 39 weken toch volgroeid en alles zag er prima uit. De bevalling is vlot verlopen, maar meteen daarna is het mis gegaan. Ze hebben hem meteen naar neonatologie overgebracht omdat hij wat probelemen had met z'n longen. Na een aantal dagen hebben ze hem met de mug overgebracht naar een ander ziekenhuis omdat hij er niet meer in slaagde zelfstandig te ademen, en hij had veel intensievere zorg nodig. Gelukkig is hij al na 2 weken naar huis mogen komen.
Hoewel alles nu prima verloopt (buiten het feit dat hij een echte huilbaby is), kan ik die moeilijke momenten maar niet achter mij laten. De mensen dringen daar nochtans op aan: alles gaat goed nu, dus vergeet maar wat er gebeurd is. Ook mijn man kan niet begrijpen dat ik het mis dat ik die eerste momenten die je normaal met je baby hebt, niet heb meegemaakt.
Dus als gevolg daarvan praat ik er met niemand nog over en doe ik alsof alles prima is. Maar binnenin bloedt mijn hart: uit schuldgevoel maar ook omdat de binding precies moeilijker tot stand komt.

Gast

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 12:09

hoi J,

Heel normaal hoor, wat jij voelt.
En ook heel herkenbaar hoe je omgeving reageert. Soms wou ik de mensen achter het behang plakken van frustratie over hun totaal onbegrip. Wie het niet zelf heeft meegemaakt, snapt gewoon niet wat je doormaakt en voelt.

Ik kan je alleen maar aanraden om het niet op te kroppen, dat heb ik ook 2j gedaan en dat breekt uiteindelijk toch zuur op. Het moedergevoel zit te diep in je vezels om zomaar te negeren of te hopen dat het vanzelf zal overgaan.

Als je met je omgeving niet kan praten, zou ik met een therapeut praten (zie ook ander topic 'schuldgevoel', dat je momenteel in deze rubriek 'prematuurtjes' kan vinden)

Ik raad je ook aan om eens naar www.vvoc.be te gaan
- rubriek 'getuigenissen' - was voor mij heel herkenbaar, en leuk te weten dat je niet alleen bent met je gevoelens
- rubriek 'nuttige informatie' - artikeltje 'hoe ouders de couveuseperiode van hun kind kunnen verwerken' vond ik ook nuttig om te lezen

Voor je man: Ik stel voor dat je hem wat van de artikels laat lezen, misschien komt hij zo tot meer inzicht/begrip. Hij zal daar toch moeten voor openstaan hoor. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat hij die periode niet moeilijk vond? Indien er nog een volgende kinderwens is of zal zijn, is het toch belangrijk dat jullie dit samen verwerkt hebben (bij een volgende zwangerschap gaan de angstige gevoelens waarschijnlijk terugkomen als ze niet goed verwerkt zijn...).

Ik hoop echt dat je steun kan vinden. Maar je moet het echt zelf zoeken, want de 'omgeving' zou liefst alles onbesproken laten en een oprecht luisterend oor komt helaas niet uit de lucht gevallen... (bij mij toch niet - alle mensen zijn precies doof voor andermans problemen)

Gast

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 12:58

Hallo J

Hier werd ons dochtertje geboren op 32 weken wegens HELLP. ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook heel moeilijk gehad heb.

Ik ben een dagboek beginnen schrijven vanaf de eerste dag dat ze geboren werd, tot ze naar huis mocht. Nu zo heel sporadisch nog eens haar vooruitgang bijschrijf. Herlezen nee, dat heb ik nog niet gedaan, de tijd zal deze wond wel helen, denk ik dan. dit is bijna 9mnd geleden. Weet je, ik kijk er enorm tegenop om haar 1ste verjaardag te vieren, bang dat alles weer naar boven zal komen.

Dochtertje doet het heel goed, als ik eens een moeilijker moment heb, kijk ik haar aan, ze lacht dan direct, dan weet ik weer dat ze gezond is, dat het een periode is die achter ons ligt, maar nog niet afgesloten, althans voor mama niet.

Haar fotootjes die kan ik wel bekijken, ze had een geboortegewicht van 1kg495
en was 39,5 cm groot. Nu zoveel maandjes later weegt ze 6kg 400 en is ze65 cm groot.

Probeer het gewoon af te schrijven, dat kan ook helpen. Hielp mij toch door die periode.

Gast

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 18:56

hallo, je verhaal is voor mij heel herkenbaar. KS was om medische reden gepland op 35w à 36w, dochtertje had onrijpe longen, is zeer kritiek geweest, was ook helemaal niet verwacht, ik was gelukkig in een universitair zh met intensieve neonato afdeling
nadien heeft ze nog rsv infectie opgelopen, toen lag ze in regionaal zh, is toen na aantal dagen ook in allerijl moeten overgebracht worden met een speciaal intensief pediatrie transport ....
het is nu één jaar geleden, en soms lijkt het alsof het gisteren was, ook al is alles goed afgelopen en is dat uiteindelijk wel het belangrijkste toch heb ik zelf ook het gevoel dat dit mij en mijn hele leven serieus heeft veranderd (niet enkel negatief, zeker ook in positieve zin)
het heeft echt tijd nodig om alles een plaats te geven, ik kom hier vaak lezen, je 'herkent' hier verhalen, gevoelens, .... en dat helpt wel, het klopt ; als je het niet zelf hebt meegemaakt weet je niet wat het is ....

Gast

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 19:16

Maar neen, dat is jouw schuld niet. Het kan gewoon heel soms gebeuren. Een vriendin van me heeft dit ook voorgehad met haar kindje, ook iets te vroeg geboren, normaal geen probleem maar haar baby had wel ademhalingsproblemen, en dat kindje heeft dit niet overleefd. Geniet dus van het feit dat bij jou alles goedgekomen is. Niemand heeft schuld aan 'het toeval'... heus.

Gast

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 20:40

hier een ander verhaal: ik heb begrip voor het feit dat jullie het moeilijk hebben, en "gun" jullie negatieve gevoelens; maar probeer het toch ook eens van de positieve kant te bekijken: jullie kindje leeft ! jullie kindje is gezond ! het is soms al te makkelijk je te wentelen in schuldgevoelens, da's nergens goed voor ! geniet van je kind, van het leven !
niet dat ik niks heb meegemaakt hoor ! misschien is het dat net wat me zo doet genieten van het leven !!
om een lang verhaal heel kort te schetsen: ik ben een achtergelaten kind (op 6 weken in een weeshuis beland); heb goed kunnen studeren, heb een boeiende job, ben sinds 15 jaar bij mijn man en dolgelukkig getrouwd. Alhoewel we ons geluk ook niet zomaar hebben gekregen: we wilden dolgraag kinderen maar zijn via de medische wereld moeten passeren: 4 inseminaties en 5 IVF pogingen later zijn we de gelukkige ouders van 2 kinderen.
Onze jongste werd echter op 6 maanden zwangerschap totaal onverwachts geboren, 800gr licht, heeft een paar heel kritieke weken gehad (beademing, klaplong, hersenbloedinkje, darminfectie) en verbleef 3 maanden op neonatologie. Ze doet het heel goed, ze is nu 20m reëel/ 17 maanden gecorrigeerd. We hebben enorm afgezien, zijn zeer bang geweest voor de toekomst. En toch, toch heb ik me nooit zo extreem gelukkig gevoeld, ik ben ook vrij van enig schuldgevoel; ga me niet wentelen in al het negatieve dat me ooit is overkomen. Ik koester elk moment in dit soms moeilijke leven, maar ik ben een positivo, akkoord. Ik vind dat er al genoeg negativisme is en dat mensen veel makkelijker het slechte en het verdrietige onthouden.
Koester je geluk, echt, look at the bright side of life, da's veel makkelijker.
Maar ik wil eindigen zoals ik ben begonnen: ik begrijp jullie, ik wil gewoon even zeggen: bekijk het gewoon eens van de andere kant, zie hoe goed het is gekomen met jullie lievelingen !

Gast

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 20:54

Ik vind niet dat de opstartster zich wentelt in zelfmedelijden...ze zegt gewoon dat ze het moeilijk heeft om het een plaatsje te geven..Is best te begrijpen. gelukkig voor de dame hierboven dat zij dit niet zo ervaren heeft , maar ik begrijp het wel. Hoewel ik ook géén reden heb waarschijnlijk. Na 5 inseminaties en 5 IVF-pogingen raakte ik eindelijk zwanger van een tweeling. Op 36 weken werd ik ingeleid...na een uur persweeën bleek de eerste dochter klem te zitten , dus spoedkeizersnede. De KS verliep zéér moeizaam , maar twee mooie dochters van 3kg. Ze deden het prima , dus eind goed, al goed ... tot de dag nadien. Dochter 1 werd in allerijl naar intensieve neonatologie gebracht...ze had een infectie, kon haar temp niet houden en kon moeilijk zelfstandig ademen...dus dadelijk zuurstof en antibioticumkuur...Niemand wist wat ze juist had...er volgden echo's,een ruggenmergpunctie want misschien had ze een hersenbloeding , misschien had ze zuurstof tekort gehad,misschien...altijd misschien, nooit iets met zekerheid. Na een week vertrok ikmet 1 dochter naar huis , de andere volgde een week later , om diezelfde avond met spoed te worden opgenomen in een regionaal ziekenhuis omdat ze toch haar temp niet kon houden en niet kon eten...weer een week opname. Op 3 weken kwam ze thuis...iedereen blij want alles ging toch goed...Wel ik miste iets...ik miste het "mamagevoel" dat ik had met mijn andere dochter, deze dochter leek ik niet te kennen...er volgden nog enkele opnames voor beide kinderen (waarbij 1 keer mijn andere dochter kritiek was)....maar het heeft 6 maanden geduurd voor ik alles een plaats had kunnen geven , voor ik echt het gevoel had mama te zijn van 2 dochters...nu gaat alles prima , maar toch merk ik dat ik soms nog even afdwaal naar die bange momenten op neonatologie...de momenten waarop ik aan de arts vroeg wat ze had en ik het antwoord kreeg "we weten het niet mevrouw , maar u hebt toch nog een kindje"

bruno

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor bruno » 15 nov 2007, 21:05

wij hebben hetzelde meegemaakt bij ons derde kindje
lars is ook geboren op 38 weken (2.900 gram ) en alles leek in orde te zijn maar 4 uur later werd hij ook meegenomen en heeft een week in neonato gelegen omdat zijn longentjes niet rijp genoeg waren
nu 5 jaar later merken we wel dat hij meer gevoeliger is aan zijn luchtwegen en longen hij heeft al een longontsteking gehad maar het is nu al zeer grote kleuter geworden

J

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor J » 16 nov 2007, 08:42

Bedankt allemaal vor jullie reacties. Hoe triest het ook is dat zoveel mensen dit meemaken, het doet toch wel een beetje deugd te horen dat je niet de enige bent.
Mij in zelfmedelijden wentelen wil ik helemaal niet. Da's nergens goed voor, ook niet voor onze oudste dochter, zij verdient ook een gelukkige mama.
Maar een toeval is het niet dat ik het momenteel zo moeilijk heb. De eerste weken ga je gewoon door, alsof alles op automatische piloot staat.Maar wanneer alles terug in de plooi valt, dan overvallen die emoties je ineens. Bovendien zijn nu een heleboel van mijn vriendinnen zwanger, en ik heb schrik om op kraambezoek te gaan. Eentje ervan is trouwens net bevallen, en het toeval wil dat ze op net dezelfde kamer ligt als ik 10 weken geleden. Zoiets is heel confronterend.
Maar inderdaad, misschien is die confrontatie wel nodig en zal ik het daarna kunnen plaatsen... En ik weet het, ik moet nu genieten van mijn flinke zoon, anderen hebben niet altijd dat geluk.

Katrien

RE: hoe mijn eigen gevoelens verwerken?

Berichtdoor Katrien » 16 nov 2007, 18:00

Hoi J,

Onze dame is nu 14 maanden en geboren (totaal onverwacht) op 29 weken. Na 50 dagen op neonatale mocht ze naar huis. Jouw verhaal is enorm herkenbaar, ik denk voor iedereen die zoiets al meemaakte. Bij mij deed het goed inderdaad de 'confrontatie' aan te gaan met pasgeboren baby's van vriendinnen. Soms even slikken, maar gewoon doen. Nadien even goed huilen, een goeie babbel ... Op die manier is het bij mij veel beter geworden. Veel praten deed ik, ben ook eens op gesprek geweest bij een psychologe die al veel mama's in deze situatie gesproken had. De eerste verjaardag was een heel moeilijk moment, was er ook bang van. Ik heb alle foto's eens bekeken van toen ze geboren was, las mijn dagboek van die moeilijke periode en gaf een leuk feest voor haar eerste verjaardag. Het was voor mij tegelijkertijd een afsluiter van een moeilijk begin, en eerlijk ... sindsdien gaat het veel beter met mij en ons allemaal!


Terug naar “De geboorte”