Schuldgevoel

Gast

Schuldgevoel

Berichtdoor Gast » 23 okt 2007, 20:11

Hebben jullie ook een schuldgevoel tov jullie kindje,omdat het te vroeg geboren werd?
Ik heb hier fel 'last' van en wou graag horen hoe dat bij anderen zit.
Hoe verwerken jullie dit? Laten jullie dit slijten met de tijd, of praten jullie er vaak over met vrienden/familie, of spreek je er over met arts/therapeut ?

Bedankt voor de reakties alvast.

m.

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor m. » 24 okt 2007, 08:18

Hoi,

Mijn zoontje is geboren op 33 weken. De week voordien werd ik opgenomen in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Ik heb doodsangsten doorstaan maar op dat moment totaal niet beseft. Ik was supersterk en praatte tegen mijn kleintje de hele tijd.
De keizersnede, de couveuse, hem niet kunnen vasthouden, neen, daar stond ik niet bij stil, ik was blij dat hij uit mijn buik was want ik was té ziek om hem verder te dragen, ik vertelde hem dat mama haar couveuse ziek was en dat hij moest geboren worden. Hij bleef nog tot 36 weken in het ziekenhuis en ik zat van 's morgens tot 's avonds bij hem...Met de bus als mijn man moest werken.
Thuis gekomen, overgelukkig, om de 3 uur eten, geen probleem, sterker dan je denkt!!

Maar... ik kreeg mijn 'klop' enkele maanden nadien. Nu heb ik het nog steeds moeilijk, ik kan de foto's van de geboorte en couveuse-tijd nog steeds niet bekijken zonder te wenen...
Ik knuffel hem zoveel als mogelijk en hij is ook een heerlijke kind, een echte knuffelbeest.
Hij is nu 8 maanden en ik ben nog iedere dag dankbaar dat ik zo'n heerlijk kindje heb.
Het verwerkingsproces gaat voort, iedere dag...praten helpt je enorm goed vooruit en als je behoeft hebt om deskundige hulp te zoeken, dan zou ik dat zeker doen!!! Je hoeft je daar niet voor te schamen.
Misschien doe ik dat ook wel als het niet over gaat...

Veel sterkte.

Gast

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Gast » 24 okt 2007, 10:25

Hey, ik ben op 27w van een tweeling bevallen. Ik voel me niet schuldig, maar heb ergens een minderwaardigheidsgevoel.

Gast

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Gast » 24 okt 2007, 10:32

hé hallo,
ik denk dat veel moeders hier last van hebben. Ikzelf ben ook de hele prematurenperiode heel sterk gebleven. Eigenlijk ook de eerste maanden erna. Flore is in januari na het plots breken van mijn vliezen geboren. In augustus heb ik fysiek mijne 'krak' gekregen. Pas in december, toen ik besefte dat ze bijna 1 ging worden en ik haar foto's wou inplakken kreeg ik het ineens emotioneel heel moeilijk. De foto's waar ik indertijd zo fier op was omdat ze getuigden van hoe flink, mooi en sterk ze wel was leken nu allemaal zo zielig. :( Het probleem is dan dat veel vrienden en familie er dan geen oren meer naar hebben. 'Alles gaat toch goed?' Kreeg ik telkens te horen. Na een tijdje ging het wel beter maar dan groeide het verlangen naar nog een kindje...En dan besefte ik toch dat ik ook sterk met de vraag bezig ben; Wat is er fout gelopen? Is het mijn schuld? Ik heb cvs en reuma en zit dat er voor iets tussen? Hoe groot is de kans dat het opnieuw zal gebeuren?...
Ik ga momenteel bij een therapeut om alles es op een rijtje te zetten en ik moet zeggen, het doet deugd! 1u ongeneerd tegen iemand kunnen vertellen zonder te zagen of te kwetsen of ongerust te maken en dat voor 5¿...één van mijn betere investeringen ;)
En.. ik kom ook naar hier met mijn ongerustheden, kleine frustraties maar ook met de gelukzaligste momenten want door haar 'net iets anders zijn' geniet je toch ook 'net iets intenser en anders' en dat zullen vele mama's toch ook moeten beamen?
Veel sterkte en aarzel niet voor hulp!
anneke


@ anneke

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor @ anneke » 24 okt 2007, 12:37

he anneke, naar wat voor therapeut ga je (psycholoog, sociaal assistent, ...)? en hoe heb je die gevonden?
je mag natuurlijk ook altijd naam/adres van die therapeut doorgeven he, wie weet wonen we in dezelfde regio.

Kelly

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Kelly » 24 okt 2007, 13:52

Onze zoon werd op 35 weken dysmatuur geboren. Zonder een enkele aanleiding braken mijn vliezen, was de avond ervoor nog bij de gyn geweest...
Ook wij zijn 3 weken lang elke dag 2 keer naar het ziekhuis gegaan, soms waren we ook maar 2 uur thuis per dag...
Ik heb mij dikwijls afgevraagd wat er is mis gelopen en volgens mijn gyn "wist" mijn lichaam dat mijn bekken te smal is om een voldragen baby te laten passeren en is hij daarom zo vroeg gekomen...
Natuurlijk is de kans groot dat dit bij een volgende baby ook zo zal zijn en dus zijn de twijfels er al...

Ons zoontje maakt het heel goed, is 2 keer ziek geweest, wel geopereerd aan een liesbreuk, maar voor de rest geen probleem, hij eet goed, stapt met steun (hj wordt volgende week 1 jaar), hij is alleen klein en licht. Ter vergelijking ik heb 2 vriendinnen wiens kindjes 5 en 6 maanden zijn, ook jongetjes en die zijn even groot en zwaar als ons zoontje.

Ik kan met die 2 vriendinnen wel heel goed praten, hebben alledrie eigenlijk een beetje een trauma overgehouden aan onze bevalling en zo helpen wij elkaar een beetje uit de nood, maar idd, we raken niet makkelijk zwanger en dan mag ik het nog niet uitdragen ook... Waarom ik?!

kersje

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor kersje » 24 okt 2007, 15:37

ons zoontje werd ook prematuur geboren, op 33 weken, omdat mijn baarmoeder een abnormale vorm heeft. ik kan er niet aan doen, maar ik denk nog altijd dat ik niet had mogen gaan werken (de gyne had gezegd dat er een kans was dat ik te vroeg zou bevallen, maar dat dat niet zeker was), dat ik meer had moeten rusten, en dat hij dan toch langer in mijn buik had kunnen blijven. Niet dat ik er echt problemen mee heb, maar ik blijf dat denken. hij doet het heel erg goed, al de hele tijd, maar ik blijf ook schrik hebben dat hij toch iets gemankeerd heeft, zo drie weken in die couveuze. ik denk dat dat normaal is, die gevoelens. ten slotte wou ik mijn kindje het beste geven en op het laatste van de zwangerschap is dat niet gelukt door die vroege bevalling...

groetjes en sterkte

Gast

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Gast » 24 okt 2007, 15:46

ik ben naar het centrum voor geestelijke gezondheidszorg in mijn buurt gegaan. Omdat dit gesubsidieerd is. Bij privé psychologen betaal je algauw 35¿ voor een half uur. Als je het bij google intikt kom je op de site en kan je telefoneren naar het dichtsbijzijnde. Je kan het ook eerst met je huisarts bespreken. Ik heb een aantal weken moeten wachten en dan is er een intake gesprek geweest. Daar zeg je waarvoor je komt en hoe je zelf het verloop van de therapie ziet enz. Dan wordt dat besproken op een teamvergadering en beslissen zij welke psycholoog en aanpak het beste bij je past!
Veel geluk
anneke

cindy

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor cindy » 25 okt 2007, 22:26

Hallo,

ik ben pas bevallen van een 2ling op 31wkn. (15/10 bevallen) Had plots 4 cm ontsluiting, zonder veel last eigenlijk. Zit hier ook met gemengde gevoelens. Ik begrijp Kelly heel goed. Ook wij zijn dmv icsi zwanger geraakt. Ik was dus erg trots op m'n dikke buik. Mijn lichaam was stilaan wel op, kon niet veel meer dan rusten, maar dat deerde me niet, ik was veel te trots op m'n zwangerschap. Op 29 wkn (mijn laatste cô) was mijn baarmoederhals verweekt en verkort. Ik rustte dan ook erg veel want ik was erg bang voor een vroeggeboorte. Mocht enkel nog koken en dat was al een hele inspanning. Toch denk ik nu dat ik misschien nog maar minder had moeten doen. Heb al erg gerouwd om het plotse einde van m'n zwangerschap, kon zo genieten van die wondertjes in m'n buik! Ze hebben de bevalling wel nog 3 dgn kunnen uitstellen, maar dan heb ik gereageerd op de weeënremmers (longoedeem). Toen is het allemaal snel gegaan, ben wel vaginaal kunnen bevallen, zonder epi maar 't was toch niet van dat om zo ziek te moeten bevallen. M'n meisjes doen het erg goed, godzijdank!!! Ze kunnen beiden zelfstandig ademen en krijgen mijn afgekolfde melk via sonde, ze verdragen dat goed. Ze doen weinig alarmen en we genieten nu dagelijks van ons kangaroe-moment, zààlig vind ik dat. Heb het emotioneel toch vaak moeilijk met heel de situatie. Had ook zo graag de 37 wkn gehaald maar het moest zo zijn, mijn lichaam kon niet meer en zo denk ik maar daarom zijn m'n meisjes ook zo sterk.
Hopelijk blijven ze het goed doen want we nemen het nu maar dag per dag, durven nog niet verder kijken dan dat.

Groetjes

Gast

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Gast » 25 okt 2007, 23:18

hé cindy,
proficiat met de geboorte van je dochters! Ik wens jullie allemaal het beste en dat ze snel wat mogen groeien. Geniet maar van de kangoeroemomenten en trek u daaraan op op de momenten dat het wat minder gaat!

Ikzelf vandaag toch ook even emotioneel toen ik de dienst neonato Leuven en Flore's toenmalige arts op het nieuws zag. Eigenlijk was het raar, niet Dr Nauwlaerts, niet het kleintje dat ze lieten zien of de ouders maar gewoon dat gele bord van dienst neonato en het alarm van een apneu of brady op de achtergrond maakte het voor mij zeer moeilijk. Meteen kwam ook die specifieke geur weer naar boven. Ik heb Flore toen ze wakker werd nog es extra overkust xxx ;)

Kelly

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Kelly » 27 okt 2007, 20:48

Hey Cindy, proficiat met je dochtertjes, je geeft ze ook borstvoeding, das wel fijn, dan krijgen ze dat toch van je; ik heb dat ook gedaan, 3 weken afgekolfd, koelen, invriezen, mee naar het ziekenhuis...
Het enige voordeel was dat tegen dat onze zoon thuiskwam ik 70 flesjes van 130cc in de diepvries had staan. Ik was echt een melkkoe!
Net toen ik thuiskwam kreeg ik buikgriep, geen echte medicijnen gekregen owv de bv, en toen onze zoon thuiskwam had ik het opnieuw; gelukkig had ik mijn man en de flesjes in de diepvries.
Ik was op, ik had 17 uur weëen opgevangen zonder epi, dan 13 uur epi en toen die uitgewerkt was nog eens een uur persen; daarna op en af ziekenhuis, aan iedereen alles uitleggen, ziek...
Ik was zo blij dat ik 's nachts kon slapen.

Ik duim voor jullie, hopelijk mogen je dochtertjes binnen niet al te lange tijd mee naar huis.

Groetjes

Meike

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Meike » 29 okt 2007, 13:47

Ik ben op 27 weken bevallen en heb mij tijdens de ziekenhuisperiode (13 weken) sterk kunnen houden - ik leek toen op "automatische piloot" te leven. Maar toen ze eens thuis was en alles viel in de plooi, kreeg ik ook een serieuze klop.

Ik heb mij heel lang schuldig gevoeld, zo van: "het is mijn fout dat ze zo heeft moeten vechten want ik heb haar niet lang genoeg bij mij kunnen houden". Ook ik kreeg van sommige de reactie "hoe, alles is toch goed gekomen?".. Ik heb het moeilijk gehad tot ze 1 jaar was, dan is het mij eindelijk overgegaan.

sara

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor sara » 29 okt 2007, 15:51

Hoi Meike,
Wat was de reden van je bevalling aan 27w? Had je dan al moeten platliggen vooraf of plotseling zo vroeg moeten bevallen? Is alles in orde met het kindje?? Ik lig al plat van 12w maar mag nog opstaan om iets te eten en zo maar ben ook zo ongelovelijk ben dat ik eerder zou moeten bevallen. Ben momenteel 22w4d. De schrik zit er zo in hé maar ja... Hopelijk is alles in orde met je kindje. Hoeveel woog ze dan en waar ben je dan bevallen? Hebben ze haar moeten overbrengen naar een ander ziekenhuis? Ze heeft het waarschijnlijk de eerste weken niet gemakkelijk gehad. En ik kan het me voorstellen dat het voor jullie erg moeilijk moet zijn. Ik heb het nu al ongelovelijk moeilijk met het platliggen al weet ik dat het voor het goede doel is maar heb het gevoel niet te kunnen genieten van de zwangerschap waar ik zo naar verlangd heb.

kelly C

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor kelly C » 29 okt 2007, 19:37

Hallo allemaal,
ikzelf ben bevallen van een tweeling op 33 weken zwangerschap. Onze kinderen hebben 2 maanden in het ziekenhuis gelegen en tijdens die periode en zelfs hun eerste levensjaar leefde ik op automatische piloot. Achteraf bekeken merk je dat maar op het moment zelf niet. Toen we dan op controle moesten gaan toen onze tweeling gecorrigeerd 1 jaar werd en er werd gezegd dat ze het prima deden heb ik mijn klopke gekregen. Nu zijn we ondertussen 6 jaar verder en het schuldgevoel gaat zeker weg. Je moet jezelf tijd geven om het hele proces te verwerken. Ik ben ook wel met iemand (onze huisarts) gaan praten om alles op een rijtje te zetten en dat heeft goed geholpen.
Heel veel succes en probeer toch met volle teugen te genieten van je kindje.
Groetjes
Kelly

Meike

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Meike » 02 nov 2007, 13:04

Hey Sara,

Wel, de reden kennen we eigenlijk nog steeds niet, de placenta is wel onderzocht maar er is niet echt iets gevonden. Ik heb niet platgelegen, bij mij kwamen de weëen ineens op en alles ging toen heel snel - ik had op amper 4 uur tijd volledige ontsluiting en gebroken vliezen, er viel niets meer tegen te houden. Ik ben meteen per ambulance overgebracht naar het UZA (niks dan lof voor die mensen, trouwens!).

Het begin was moeilijk, ze kreeg na 2 dagen een infectie op de longen. 's Nachts is ze dan even kritiek geweest, en de volgende dagen was het afwachten of ze sterk genoeg zou zijn om erdoor te komen.

Dat was ze gelukkig wel: ze is nu 2 jaar, weegt 11 kilo en is 87cm en is motorisch of mentaal allesbehalve achter (daar hadden wij schrik voor).. Ze verft en tekent graag, maakt eigenlijk vrij gemakkelijk puzzels en haar favoriet is momenteel "boekje kijken". Ze tettert erop los als ze met haar "poppeke" speelt en ze zingt en danst ook erg graag ("iene mutte isse baas", "hanse panse keverke"..).

We beseffen ons elke dag hoeveel geluk we hebben gehad. En ook al was het even een moeilijke periode, als we nu naar haar kijken, lopen we over van blijdschap en liefde! Klinkt onnozel, hé :)

Ik kan begrijpen dat bij jou de schrik erin zit. Het is mss momenteel vervelend, maar blijf maar goed rusten, hou je kindje maar zolang mogelijk bij je, dat is altijd nog veel beter dan de couveuse (hoewel ze heel veel kunnen doen hoor!). Veel sterkte!


Meike

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Meike » 02 nov 2007, 13:06

O ja, Sara - vergeten te zeggen, bij de geboorte woog ze 960 gram (nog afgevallen tot 880) en was ze 37 cm.. Een minimensje met toch alles erop en eraan..

@ anneke

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor @ anneke » 14 nov 2007, 14:59

hey anneke,
ik wou graag weten hoeveel 'sessies' jij hebt gehad? (ik weet dat elk persoon anders is, maar het is om de kost een beetje te kunnen inschatten dat ik dit vraag.)
bedankt.

Gast

RE: Schuldgevoel

Berichtdoor Gast » 15 nov 2007, 11:37

hallo, dat is in ieder centrum anders en hangt natuurlijk ook van jou af. Bij mij zijn ze opgestart met een nieuw systeem van hele intensieve therapie van telkens 1uur. Na 5sessies al evalueren ze en zien ze of verdere therapie nog nodig is. In het begin dacht ik, 5keer is niks maar ben nu al 4keer geweest en het is ongeloofelijk hoe vaal je op zo'n korte tijd kan bereiken. Ik denk nu wel dat ik meer dan 5sessies zal nodig hebben maar mijn 'probleem' is wel complexer dan alleen mijn prematuurtje. :)
Zo zit er nog steeds een stuk rouwverwerking in over de dood van mijn vader, vooral hoe deze mijn relatie met mijn moeder heeft beïnvloed; mijn cvs en fibro, flore's prematuriteit en mijn huidige kinderschapswens,...
Je kan je sessies zelf spreiden hé. 1keer per week of 1keer per 2weken of zelfs maar 1keer per maand. Die 5¿ voel je dan zo niet hoor! ;)
Ik wens jullie allemaal veel geluk.
Nu Flore stapt is er ook weer een pak van mijn hart!
anneke


Terug naar “De geboorte”