Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Eva

Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Eva » 19 dec 2007, 18:06

Hallo,
Ik heb vandaag het slechte nieuws gekregen dat mijn 3e icsi-poging niet gelukt is. Ondanks de terugplaatsing van 2 embryo's type A op dag 3, is het weer op niets uitgedraaid. Geen sprake dus van het mooiste kerstcadeau dat ik mij kan wensen! Ik stond alweer te schudden en te beven toen ik naar het fertiliteitscentrum moest bellen voor het resultaat deze namiddag. En natuurlijk ben ik weer in tranen uitgebarsten toen men mij het slechte nieuws vertelde! De verpleegster aan de telefoon had het er duidelijk ook moeilijk mee... En dan komen natuurlijk de vragen, waarom? Wat heb ik verkeerd gedaan? Waarom lukt het bij anderen wel en bij mij niet? Zal ik wel ooit moeder worden? Heb ik gewoon pech? Het is toch telkens weer een zware dobber, hè... Ik heb wel veel steun aan mijn ventje, maar toch, het wordt precies elke keer moeilijker om terug de kracht en moed bijeen te rapen om met een volgende poging te starten. En omdat ik al 3 van de 6 terugbetaalde pogingen achter de rug heb, denk ik dat de stress bij de volgende poging(en)alleen maar erger zal worden. Ik weet dat ik mij er wel weer zal over zetten en dat ik het straks terug een plaatsje zal kunnen geven, maar nu doet het zo'n pijn!!! Misschien ben ik een beetje aan het doordraven, maar het doet wel deugd om het even van me af te schrijven. Herkennen jullie deze gevoelens? Hoe gaan jullie ermee om? Ik zou het heel fijn vinden, mocht ik hier met enkele lotgenootjes over kunnen praten/schrijven. Ik kijk alvast uit naar jullie reacties.

Martien

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Martien » 19 dec 2007, 18:35

Hey Eva,

Ik lees hier net je verhaal en zou denken dat ik het zelf heb geschreven. Hebben net 3de poging achter de rug en gisteren maar weeral eens het slechte nieuws te horen gekregen. We zitten nu vooral met de vraag hoe het nu verder moet. Moeten we een rustpauze inlassen of is`t net beter om alles kort achter elkaar te doen? Heb ook al iemand gehoord die er accupunctuur heeft bijgehaald. Moeten we naar een ander (beter?) fertiliteitscentrum gaan of bij ´t zelfde blijven? En er is tenslotte de lichte druk dat we ook al op de helft van terugbetaalde behandelingen zitten. Gisteren was voor ons dan ook heel pijnlijk en er zijn de nodige traantjes bij gevloeid maar vandaag hebben we ons dan maar weer bijeengepakt en zo ben ik nu eigenlijk bij jou terecht gekomen. Misschien kunnen we elkaar wat steunen nu we beide niet het verhoopte kerstcadeau hebben gekregen...

Gast

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Gast » 19 dec 2007, 19:00

Dag Eva,
Toen onze 3icsi mislukt was zat ik met dezelfde vragen als jij... ik twijfelde aan alles en nog wat, was boos, verdrietig, bang, ... We hebben steeds goede embryo's gehad. Ik herken me enorm in je verhaal! Ik dacht echt dat het nooit meer zou lukken en alle moed was weg.
Een van mijn beste vriendinnen is psychologe, met haar heb ik uren gepraat. Ook met mijn man heb ik heel veel gepraat.
We hebben toen besloten om een rustpauze in te lassen, op reis te gaan en daarna zagen we wel weer. We hadden wel besloten dat ik me volledig zou laten onderzoeken. Bij mij is bij het begin eigenlijk alleen maar standaardonderzoek gebeurd. (De reden van icsi ligt bij de slechte spermakwaliteit van mijn man) Uit deze onderzoeken kwam als besluit dat met mij alles oke was. Onze gyn zat er echt mee in. Ze merkte duidelijk dat we er allebei doorzaten. We mochten bij onze 4de poging meedoen aan een onderzoek of assisted hatching laten toepassen. Ik had gewoon het gevoel, laat ze maar eens alles op alles zetten, we wilden niet van centrum veranderen, want op zich waren we heel tevreden over de vriendelijkheid en werkwijze van het centrum.
In samenspraak met onze gyn kozen we voor assisted hatching
We hadden sowieso besloten onze 6 pogingen te gebruiken en daarna over te gaan tot adoptie. Zo hadden we gevoel dat we toch ooit ouders zouden worden.
Alle hoop op die 4de poging. Er zaten wel wat maanden tussen onze 3de en 4de poging. Heb een overstimulatie gehad, maar we zijn zwanger!

Ik begrijp echt wat je voelt, velen op dit forum zullen je begrijpen...
Het enige wat ik je kan zeggen is praten praten praten... en misschien even pauzeren... het is echt voor iedereen anders, maar ik ben zo wel een beetje tot rust gekomen.
Veel sterkte, liefs en goede moed!

Saar

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Saar » 20 dec 2007, 06:23

Eva, hier nog eentje met hetzelfde verhaal.
Ondertussen wacht ik op de resultaten van ICSI 4. Ik zou bijna smeken om toch maar zwangerschapssymptomen te hebben. Ik wil gerust de hele dag misselijk in de zetel liggen, maakt niet uit.
Het gevoel "wat heb ik verkeerd gedaan?" heb ik ook vaak. Stom natuurlijk, want het heeft er niets mee te maken, maar toch, he.
Tot nu toe voelde ik iedere keer op voorhand dat het mislukt was en was ik dus niet ondersteboven van het telefoontje. Maar het blijft wel plots de waarheid zwart op wit, he, je kan jezelf dan niets meer wijs maken.
Eerlijk gezegd, ik weet het ook niet, hoe je ermee moet omgaan. Ik dobber maar wat aan, denk ik. Wat ik vooral lastig vind, is dat ik merk dat ik me ook steeds minder goed op andere zaken kan concentreren. Heeft iemand van jullie dit ook? Op mijn werk valt dit op (tot nu toe gelukkig alleen voor mezelf), maar ook bij andere zaken: boodschappen doen, een boek lezen, TV kijken, ... Mijn gedachten dwalen telkens af.

Martien, je spreekt van een volledig onderzoek bij jou. Wat hield dit dan precies in? Want bij mij is er eigenlijk ook nog niet zoveel gebeurd.

Veel moed allebei
en tot binnenkort! ;)

Gast

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Gast » 20 dec 2007, 08:37

zitten jullie echt te janken aan de telefoon als ze dat zeggen???

Gast

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Gast » 20 dec 2007, 08:46

Jij draaft helemaal niet door!!!

Dit is gewoonweg verschrikkelijk nieuws...

Ik sta voor mijn derde icsi-poging en de tweede mislukte poging was al zo moeilijk om te verwerken.

Sterkte en vele knuffels Eva.

Isa

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Isa » 20 dec 2007, 14:05

Dag dames!

Hier nog iemand die jullie gevoelens prima begrijpt. Ik heb 4 verse pogingen en 1 cryo achter de rug. Telkens met superembryo's. En ook al vanalles geprobeerd: gewoon terug gaan lesgeven, twee weken thuisgebleven na de tp, voetzoolreflexologie...
De klap komt telkens harder aan, vind ik. Ik voel ook altijd wel dat het mislukt is omdat ik al 4 keer bloedverlies had voor de bloedafname en 1 keer pms-symptomen.
Onze pogingen waren vorig jaar in augustus, november, dit jaar in april en augustus en de cryo is vorige week mislukt.
Nu wachten we tot in februari om poging 5 op te starten.
Ik zit ook met duizende vragen: wat doe ik verkeerd? Waarom nestelen ze niet in? Wat kan ik nog meer doen?
Ik ben in behandeling in Hasselt bij een dokter die van Jette komt. Ik heb hem ook al gevraagd om assisted hatching te doen, maar hij is er geen voorstander van.
Ik heb volgende week een nieuwe afspraak: ik ga toch nog eens duidelijk vragen of we niet eerst nog andere onderzoeken zouden doen. Ik heb al een laparoscopie gehad omdat ik cystes had en mijn man is getest:verminderde kwaliteit. Ik heb ook een lichte vorm van PCO, dus niet zeker dat ik elke maand een natuurlijke eisprong heb. En toch zegt de dokter nog steeds dat het ook op natuurlijke wijze zou kunnen lukken. En dat we nog tijd hebben. Maar ik vind dus van niet: ik word in maart 35.

Ik twijfelde eerst om ergens anders een tweede opinie te vragen, maar dat zie ik dan ook weer niet zo zitten, omdat Hasselt het makkelijkste is. Ik zie het niet zitten om naar Jette of Antwerpen te rijden.

Hebben jullie al aan een tweede opinie gedacht?

Wij gaan onze 6 pogingen opgebruiken en dan moeten we nog eens serieus praten, want mijn man ziet adoptie totaal niet zitten.

Telkens is het een zware klap om te verwerken, maar ja, je kan er toch niets aan doen, dus probeer ik mezelf altijd maar weer goed op te krikken en vol goede moed door te gaan. We zullen de volgende pogingen nog maar stap per stap bekijken en nog niet te negatief denken dat het bijna over en uit is.

Groetjes,
Isa

ano

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor ano » 20 dec 2007, 14:39

Dag Eva,

Zo herkenbaar...

Ik heb al 7 iui's achter de rug en deze zomer mislukte mijn 3de icsi, met 3 teruggeplaatste embies (weliswaar altijd van minder goeie kwaliteit).
Ik was in verlof, geen stress van het werk, geen werkverlet voor controles. Enfin, het leken de ideale omstandigheden. Ik had weer een goed aantal follikels, een zware pu gehad met een nachtje ziekenhuis, maar ach, als het maar resultaat geeft.
Na 3 weken die vreselijke telefoon... Ik heb zitten janken als nooit tevoren, de verpleegster had het zelf ook moeilijk. Ik heb immens verdriet gehad en wou niemand zien. De gedachte dat het mss nooit zal lukken, ik zonder kinderen, dat is niet denkbaar.
Bij de dokter opnieuw het zelfde verdict als ervoor: slechte eicellen, dus slechte embies enz... Hij ziet eiceldonatie als enige optie. Slik...
We geven niet op en ik besloot om zelf toch nog een 4de icsi te doen, wetende dat het weinig ging uithalen. Ook het crg verwittigde me, om me te behoeden tegen een tweede slag zoals in de zomer. Zoals verwacht weeral negatief. Opnieuw komt eiceldonatie op de voorgrond.

Wie ervan afweet in onze omgeving, doet zijn best om ons te steunen en ons te begrijpen, maar niemand kan begrijpen wat het is als je het niet zelf meegemaakt.
Ik probeerde vroeger altijd de schijn hoog te houden, mee te lachen, doen alsof. Nu niet meer. Mijn schoonzus is een half jaar geleden bevallen, ik ben ze thuis gaan bezoeken, niet op de kraamafdeling. Het kon me echt niet schelen of ze kwaad ging zijn of niet maar ik kon een kraambezoek niet aan.


Zo zie je Eva, je bent zeker niet alleen met die gevoelens! Het blijft altijd een serieuze slag die je moet verwerken. Belangrijk is dat je bij je partner terecht kan en omgekeerd, want hoe sterk de relatie ook is, het is toch weer een opdoffer. En anders kom je hier maar je hart uitstorten!

Groetjes

annemieke

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor annemieke » 20 dec 2007, 15:18

hier ongeveer hetzelfde verhaal : 3 IVF'fen gedaan, de laatste was gelukt maar is uitgedraaid op een miskraam na 7 weken zwangerschap.
Mijn ventje en ik hebben samen zitten janken bij die miskraam, en hebben toen beslist om het allemaal eventjes zo te laten en een jaartje rust te nemen.

Dat jaartje rust is intussen al een jaar en half geworden, en we zijn nog steeds niet herbegonnen aan een nieuwe poging. Het lijkt wel of ik nu mijn schade van de "IVF-jaren" aan het inhalen ben, want in die periode leek het wel of heel mijn (ons) leven draaide rond snuiven, spuitjes zetten, hospitaalbezoekjes en al dan niet zwanger worden. Nu leef ik er weer op los, geniet van elke dag.

Mijn ventje dringt er de laatste weken erg op aan om toch maar weer eens een afspraak bij het fertiliteitscentrum te maken, maar ik zie dat nog steeds niet zitten. het idee om weer in dat medisch circus terecht te komen, met mogelijk weer zo'n grote teleurstelling als resultaat, schrikt me echt af.

Ik kan me ook meer en meer neerleggen bij het idee dat we kinderloos zullen blijven, en vreemd genoeg vind ik dat nu helemaal niet erg meer. Maar mijn man is zijn kinderwens dus duidelijk nog lang niet kwijt...

wordt dus waarschijnlijk ooit nog wel eens vervolgd...

Gast

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Gast » 20 dec 2007, 16:22

Wat is assisted hatching?

Eva

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Eva » 20 dec 2007, 16:23

Allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve reacties en steun! Het doet mij echt goed. Gisterenavond nog veel traantjes gelaten om het slechte nieuws, maar vandaag voel ik mij al wat beter. Ik heb een drukke werkdag achter de rug en dat helpt ook wel om mijn zinnen te verzetten. En vanavond ga ik met mijn ventje lekker naar de cinema! Ik denk ook dat het best is om een korte rustpauze in te lassen, op 2 januari heb ik wel al een nagesprek vastgelegd met de gyn. Eens horen wat hij ervan denkt. Martien, ik heb mij ook al de vraag gesteld of ik mij niet verder moet laten onderzoeken. De reden voor ICSI is bij ons verminderde zaadkwaliteit, bij mij is er ook geen oorzaak gevonden waarom het niet wil lukken. Ik zal het ook eens aan de gyn vragen.
Ondertussen zullen we maar proberen er een gezellige kerst van te maken (met ons tweetjes) en hopen dat 2008 meer geluk brengt! Veel succes en moed voor jullie allemaal hoor.

Eva

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Eva » 20 dec 2007, 16:26

Oeps, net opgemerkt dat de opmerking over het bijkomend onderzoek niet van Martien kwam, maar van iemand anders. Sorry voor dit foutje!

sammeke

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor sammeke » 21 dec 2007, 08:22

Vandaag ook slecht nieuws,...
Heb een eerste ICSI achter de rug,na 2 jaar proberen en 6 IUI's.
Juist mijn regels doorgekregen;
Straks heb ik de uitslag van het bloedonderzoek maar het is al duidelijk,hé!
Ik voel eerder een woede.zo kwaad op de wereld,op alles en iedereen.Waarom ik weer niet??
Troost vind ik hier op zappy waar er nog zoveel anderen zijn waarbij het niet lukt,maar in de vriendenkring ben ik de enige.Iedereen wordt daar maar zwanger of het niks is,ook allemaal gezonde baby's,kortom,allemaal dromen die uitkomen;
Ik heb het geluk om al een zoon te hebben van 5 jaar,maar het is ook zo dat ik weet wat ik mis.Ik wil hem zo graag zijn speelkameraadje geven maar ondertussen wordt het leeftijdsverschil zo groot dat hij er al niet meer zoveel zal aan hebben.Later als ze groot zijn wel natuurlijk!

En nu staan de feestdagen voor de duur!
Gelukkig heb ik verlof zodat ik wat kan bekomen en de periode zal wel voorbij vliegen;
Maar pas in januari een gesprek met de arts,dus nog zo lang wachten alvorens te weten wat er nu mis gelopen is.
En weer lang wachten op de volgende poging,.....

grts
Sammeke

Gast

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Gast » 21 dec 2007, 09:38

ik krijg het hé van die mensen die al een kind hebben en dan zeggen
"maar het is ook zo dat ik weet wat ik mis."

alsof het nog niet erg genoeg is dat wij er nog geen ééntje hebben, moet het mes nog wat dieper gestoken worden?


mams

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor mams » 22 dec 2007, 09:53

Hoi,

Ook ik heb deze morgen ontdekt dat onze 2e poging mislukt is (regels gekregen). Ik ben zo teleurgesteld en kan alleen maar denken aan: wanneer kan ik terug beginnen!!! Maar in Jette zijn de wachttijden zo lang. Eerst moet ik maandag bellen voor een afspraak en dan pas terug een nieuwe startdatum. Dan zijn we misschien al april of zo. Ondertussen ben ik al 35 jaar en het begint te spannen vind ik...

groetjes

Emma

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Emma » 23 dec 2007, 07:45

Hallo mams, spijtig voor je. De eerste keer dat het bij mij mislukte was ik er snel overheen. De tweede keer waren mijn regels reeds doorgekomen voor ik moest testen. Ik dacht er vrij snel over te zijn, maar toen moest ik begin december opnieuw op consultatie en sindsdien is het precies dat ik pas realiseer wat er aan de hand is. Ik voel me echt slecht... dat duurt nu al een maand en ik voel me alsmaar slechter... ik kan niemand zwanger meer rond me verdragen...pfffff

ilse

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor ilse » 23 dec 2007, 10:22

Hoi,
Wij zijn ook al een tijdje "bezig" met ivf/icsi. We hebben er in totaal 11 terugplaatsingen opzitten, waarvan 5 verse en 6 cryopogingen.
Het waren telkens perfecte embryo's.
Er is al tp geweest op dag 3 en ook op dag 5, en ze hebben ook reeds assisted hatching gedaan. Maar nog steeds niet zwanger.
Bij onze laatste verse poging hadden we maar 4 eicellen, terwijl er bij de vorige keren telkens 14 tot 18 waren. Dus nu hebben we ook geen cryo's meer. De volgende poging is nr 6....
Ik heb geen eigen cyclus, en moet normaal de pil of cyclocur nemen, in een rustperiode. (9/12 hebben we te horen gekregn dat het weer niet gelukt was)
Op 12/12 ben ik ongesteld geworden. Ik neem momenteel niks, ik ben heel die hormonenwinkel meer dan beu. Ik ga gewoon eens afwachten nu, wat mijn lichaam doet zonder al die hormonen. We zien wel... en we blijven hopen, hoe moeilijk het soms is, dat het ook voor ons eens zal lukken.

Heel veel moed voor iedereen gewenst!!!

Ilse

Maybebaby

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Maybebaby » 23 dec 2007, 13:05

Hoi,

tja, hoe de teleurstelling verwerken elke keer... Wel een interessant topic!

Wij zijn al meer dan 3 jaar aan het proberen zwanger worden. 4 mislukte IUI's achter de rug en nu net een eerste mislukte ICSI. Het begon al slecht: de stimulatie werkte niet bij mij, ondanks de hoogste dosissen Gonal-F had ik na 14 dagen spuiten maar 1 eicel (gelukkig werd deze een embryo, zodat er kon teruggeplaatst worden, maar dan toch geen innesteling...).

Wij lijken wel voorbeelden over infertiliteit, want zowat alles wat er mis kan zijn, is er bij ons (verkleefde eileiders, eierstok niet goed ontwikkeld, te weinig eicellen, slecht zaad, enz). Wij hebben minder dan 1% kans op een spontane zwangerschap. En IVF lijkt me ook niet echt een wondermiddel voor ons, aangezien ik niet eens op de hormonen reageer... De kans op een eigen kindje wordt zo bijzonder klein, dat besef begint meer en meer door te dringen.

Op één of andere manier lijkt het makkelijker te worden met de jaren. IVF is de laatste stap en volgens mij begin je je dan (onbewust) ook al een beetje voor te bereiden op het worst case scenario. Wij beseffen echt heel goed dat we kinderloos kunnen blijven, dat IVF geen garanties biedt... Stilaan beginnen we na te denken over de invulling van een kinderloos leven, want hoewel dat niet onze keuze is, zullen we er (misschien) toch mee verder moeten en we willen geen doodongelukkige, verbitterde mensen worden...

Ook in onze omgeving allemaal leeftijdsgenoten, vrienden, nichten en neven, collega's met baby's en bolle buiken. Niemand met vruchtbaarheidsproblemen. Gelukkig voor hen, maar o zo confronterend voor ons. Hoewel ook dit makkelijker lijkt te worden. Ik kan nu weer op kraambezoek zonder te huilen, dat kon ik een jaar geleden niet.

Zappy helpt een beetje relativeren, net als in de wachtzaal zitten van de IVF-kliniek ('we zijn niet de enigen'). Magere troost, maar toch...

Geen idee hoe het verder moet... De eerste mislukte IVF kon ik wel wat relativeren, maar als de volgende ook weer mislukt, dan weet ik niet of ik nog hoop of moed zal vinden om te blijven doorgaan...

Allemaal veel sterkte gewenst en zo fijn mogelijke kerstdagen!
M

sammeke

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor sammeke » 23 dec 2007, 18:42

@10.38:toch opvallend dat mensen alleen maar kritiek durven geven als ze het anoniem kunnen doen;
Daar krijg IK het nu eens van!

Ik had niet de bedoeling om mensen te kwetsen die nog geen kinderen hebben.
Van mij mag iedereen die kinderloos is,voorgaan en eerst zwanger worden,maar in realiteit is het niet altijd zo;Als het kon zou ik het overal evenredig verdelen;Iedereen evenveel kindjes.
Ik bedoel er alleen maar mee dat het voor ons (al mamazijnde) evengoed pijnlijk kan zijn om geen 2de kind te kunnen krijgen.En het is toch met alles zo,eens je van iets geproefd hebt dat je aanstaat,wil je meer;
Dat is al wat ik bedoel;
Mijn zoontje is evengoed triest dat hij altijd alleen moet spelen en zaagt ook constant voor een zusje of broertje;
De vrouwen die kinderloos zijn,denken waarschijnlijk altijd wel van:och,jij moet niet klagen want je hebt er al 1;
En dat begrijp ik want ik zou ook zo denken,waarschijnlijk,...
Maar elk persoon heeft zijn eigen grens van problemen en voor iedereen is zijn probleem het ergst.
Bij mensen die er al 3 hebben en die klagen dat een 4de niet lukt,denk ik ook soms:zeg,je hebt er al 3!!
En dat is ook niet correct van me,want ze kunnen evenveel verdriet hebben omdat voor hen een 4de even belangrijk is als voor mij een 2de.
Dus laat iedereen aub voor zichzelf uitmaken wat erg of belangrijk is;
Maar inderdaad "geen kind hebben is veel erger dan er maar 1 te hebben".
Dat weet ik ook wel!

Ik wens iedereen nog veel succes.





Martien

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Martien » 23 dec 2007, 19:30

Hey Eva,

Alweer even geleden, weinig tijd gehad. Ben blij dat het je ook wat beter gaat. Wij hebben ons nagesprek pas 25 jan. Vinden het eigenlijk niet erg, dan kan alles eens bezinken.
Moeten er geen verdere onderzoeken gebeuren?
Had die vraag wel niet neergeschreven maar ze spookt wel door mijn hoofd.
De reden bij ons is ook verminderde zaadkwaliteit maar volgens mij loopt het toch steeds mis bij de innesteling. Ik ben nl reeds 2x spontaan zwanger geraakt en 1x met ivf en steeds misgegaan rond week 5. Ik weet eigenlijk niet of daar onderzoeken rond kunnen gebeuren. De gyn is niet zo gul met uitleg en de consulentes antwoorden altijd heel vaag vind ik.

Kan iemand me misschien zeggen of ´t in Jette echt zo´n goed centrum is? Vind ´t praktisch onhaalbaar aangezien het niet bij de deur ligt voor mij. Maar als het echt zoveel beter is dan een ander, dan moeten we ons maar in alle bochten wringen hé.


Saar

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Saar » 25 dec 2007, 10:05

Hier ben ik nog eens.

Sammeke, laat je niet op stang jagen door die hatelijke opmerkingen tussenin. Ze zijn je energie niet waard! Er lezen en schrijven hier op zappy nu eenmaal een paar mensen die ventileren door anderen aan te vallen. Uiteindelijk zijn zij er droeviger aan toe dan ons, hoor.

Ano, bij ons zijn de embryo's ook niet van schitterende kwaliteit. Het wisselt een beetje maar nog nooit een topembryo gehad. Hoe zit dat bij jou? Welke kwaliteit is dat dan? Hebben ze jullie onmiddellijk over eiceldonatie gesproken of pas na een paar keer? Overwegen jullie het of doe je toch eerst zo nog even verder?

Blijkbaar zitten we hier met een paar in hetzelfde schuitje, he. Ik had de vraag geschreven over verder onderzoek. Vraag me soms af wat er nog kan onderzocht worden en hoe het komt dat de ene arts dit voorstelt en de andere niet. Hangt het alleen van je situatie af of ook van hun ideeën op dit moment?

Ilse, als jij altijd goeie embryo's hebt, maar geen innesteling, hebben ze daar eventueel een verklaring voor?

Sommige schrijven hier over 'je neerleggen bij de situatie' en het is waarschijnlijk het verstandigste dat je kan doen, maar ik voel dat ik het nu helemaal nog niet kan. Ergens lijkt het me ook verschrikkelijk en ik zal heel veel moeite moeten doen om daar enigzins wat treffelijk uit te komen. Dus tips zijn zeker welkom.

Weet je wat ook speelt, ik ben ondertussen al 35 en daar word ik ook wat opgejaagd van. Waarschijnlijk niet de beste strategie. ;)

Veel liefs allemaal,
en op naar een prachtig 2008!
Saar

Eva

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor Eva » 02 jan 2008, 18:50

Hallo iedereen,
Hier ben ik ook weer! Het is druk geweest met de feestdagen en dus geen tijd gehad om op het forum te komen... Eerst en vooral wens ik jullie natuurlijk allemaal een gelukkig en vooral vruchtbaar 2008! Heb deze morgen nagesprek gehad met de gyn. Hij wist ons te vertellen dat ze toch nog 1 embryo (blastocysteç) hebben kunnen invriezen, dus toch nog een positieve noot. De gyn was wel verrast dat wij dit nog niet wisten, blijkbaar heeft men ons vergeten op te bellen! Omdat het maar om 1-tje gaat, is hij er echter voorstander van om toch voor een nieuwe verse poging te gaan. En wij eerlijk gezegd ook. Zal ergens voor februari zijn. Dus nog even de tijd om lichaam en geest op adem te laten komen, hè. Heeft iemand van jullie soms ervaring met accupunctuur of shiatsu ter ondersteuning van de vruchtbaarheidsbehandelingen? Ik overweeg om dit mss. eens te proberen. Ik weet niet of het zal helpen, maar het zou alleszins goed zijn voor de stress...?
Liefs,
Eva

ano

RE: Hoe verwerken jullie de teleurstelling?

Berichtdoor ano » 07 jan 2008, 11:53

Mijn allerbeste wensen voor iedereen en moge 2008 een babyjaar worden!!!

Saar:
Na 2 icsi's werd een genetisch onderzoek uitgevoerd om na te gaan of mijn slechte eicelkwaliteit daar kon verklaard worden. Niet dus. In de zomer nog een 3de poging gedaan en uiteindelijk nog een 4de poging. Na de 3de poging opteerde de gyn voor ECD.
Ondertussen is er al weer wat tijd over gegaan (met geveel gepeins en gepieker en getwijfel) en hebben we uiteindelijk besloten om toch voor ECD te gaan. Na 6 pogingen houden wij het sowieso voor bekeken om financiële redenen dus hebben we nog 2 pogingen die we kunnen gebruiken voor ECD. Nu nog afwachten om cycli op elkaar af te stemmen en van start te gaan.

Groetjes


Terug naar “Vruchtbaarheid”