Vraagje over motivaties

Lil

Vraagje over motivaties

Berichtdoor Lil » 29 dec 2006, 10:45

Hallo allemaal
Eerst en vooral wil ik duidelijk maken dat mijn vraag geen discussie wil uitlokken of mensen kwetsen. Ik zit zelf (nog) niet in de medische mallemolen en weet er eigenlijk weinig vanaf.

Ik lees redelijk veel mee, en leer bij over kunstmatige inseminatie, eiceldonatie, spermadonatie, embryodonatie enz enz.

Mijn vraag is voor diegenen die kiezen voor eicel-,sperma -of embryodonatie: Wat is jullie motivatie? Waarom kiezen voor andermans eicel of sperma ipv adoptie bvb?

Alvast bedankt aan diegenen die serieus zullen antwoorden! ;)

Gast

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor Gast » 29 dec 2006, 14:31

Niemand die hier een mening over heeft? Het topic wordt toch bekeken, zie ik...

Gast

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor Gast » 30 dec 2006, 08:22

hoi

ik heb zelf nooit voor die keuze gestaan, ben zwanger geraakt via ivf met "eigen materiaal" (hiih, klinkt wel grappig zo)

Ik ben al twee keer komen kijken naar jouw vraag en was ook benieuwd naar de reacties.
Ik ben ook eens beginnen nadenken over "wat zou ik gedaan hebben", maar een echt antwoord vind ik niet. Toen wij begonnen met behandelingen om zwanger te worden dachten we beiden dat een pilletje nemen nog wel ging, maar dat we nooit zo ver als ivf zouden gaan, dan zouden we eerder kiezen voor adoptie, en zie,...

Ik denk dat je steeds je grenzen verlegd, om je kinderwens toch te doen uitkomen, en het idee dat je je kind zelf ter wereld kan zetten speelt daar onbewust wel in mee, denk ik.

Ach ik weet het allemaal niet, en ik ben eerlijk gezegd blij dat ik zelf nooit die beslissing heb moeten nemen. Ik denk dat het een tergend moeiliojke keuze is!

Misschien daarom dat je geen reacties krijgt, er is misschien geen "gemotiveerde" reden. Het is misschien die onbewuste, en vaak ook wel bewuste, drang naar kinderen.

in ieder geval veel succes aan iedereen en veel moed in het nemen van de voor jullie juiste keuzes!

groetjes

Gast

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor Gast » 30 dec 2006, 08:47

Ik zal dan eens als eerste reageren.
Wij hebben bewust gekozen om zwanger te worden via spermadonatie.
Zelf heb ik geen problemen om zwanger te worden maar mn man heeft een erfelijke aandoening. Op zich niet erg voor hem omdat hij een heel lichte vorm heeft maar er bestaan heel zware varianten tot zelf een dodelijke variant. Wij hebben eerst 2 jaar vooronderzoeken gedaan. We dachten PGD te kunnen doen maar uiteindelijk viel het resultaat tegen. Hij was een uitzondering op een uitzondering en het foute gen kon niet gevonden worden.Dus vooraf kon men geen selectie doen.
We konden gewoon zwanger worden maar de kans dat we de ziekte zouden doorgeven is 50% en deze kan ook niet tijdens de zwangerschap met een punctie onderzocht worden.
Dat risico vonden wij te groot. We vonden het onverantwoord om dit te doen als je dat al op voorhand weet. Die varianten zijn echt wel heel erg. Mn man wou echt dat de ziekte bij hem ophield en nooit mee zou doorgegeven worden.
Dus de keuze voor een eigen kind van ons twee was al uitgesloten. Wij hebben daar niet moeilijk om gedaan. Voor ons was dit vanzelfsprekend en als ik ons kindje nu zie ben ik er nog meer van bewust dat dit echt wel de juiste beslissing was. Zou het zeker overdoen.
Dus we konden nog kiezen tss geen kinderen, spermadonatie of adoptie. Wij vonden dat het voor ons dan beter was dat het kindje biologisch gezien toch van één van ons was. Ik kon zwanger worden, een kindje dragen en het ter wereld brengen.
Ik heb daar altijd van gedroomd en mn man vond dat ik dat recht als vrouw had. Niemand kan eraan doen dat hij die ziekte heeft (ook zijn ouders niet want het is een spontane mutatie) maar hij vond dat hij me dit niet mocht afnemen. Wij hebben daar gewoon niet meer bij stilgestaan. Vanaf ik zwanger was hebben we heel erg genoten en keken we vol ongeduld uit naar de geboorte. Het is gewoon een prachtig kindje,...al zeg ik het zelf.
Ik hoop dat je ons beslssing wat begrijpt, maar dit is onze beslissing en zolang je zelf niet in iemand zn schoenen staat kan je daar eigenlijk niet echt een mening over hebben denk ik. Wi staan er nog dagelijks achter en gaan dit later eerlijk aan ons kindje uitleggen. Wij hebben dan ook alles gedaan wat we konden maar hebben in de eerse plaats aan haar gezondheid gedacht.
Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven hebben, hadden we bewust die ziekte doorgegeven.

groetjes

@9:47

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor @9:47 » 30 dec 2006, 15:21

hey
proficiat met je kindje
en ik (9:22, niet opstartster) kan jullie heel goed begrijpen. Ik vind het zelfs een heel moedige keuze die je man gemaakt hebt. Geniet maar van jullie kleintje!

groetjes

@9:22

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor @9:22 » 30 dec 2006, 16:01

Bedankt!! Da's lief.
We proberen nu een 2de kindje van dezelfde donor te krijgen. Was na de 2de IUI zwanger maar heb vorige week na 8w zwangerschap een curretage moeten laten doen. Het hartje klopte jammer genoeg niet. We moeten nu een maandje wachten en hopelijk brengt 2007 ons dan wat meer geluk.

Prettige feesten!!!


Gast

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor Gast » 31 dec 2006, 16:03

hallo

Gast

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor Gast » 31 dec 2006, 16:09

ik was ook benieuwd naar antwoorden . en heb lang nagedacht ik zelf doe ivf maar als dat niet lukt blijf het zonder of adoptie ikzou het niet echt willen en mijn vriend zeker niet hij wil daar zelfs niet aan denken aan donatie maar ik kan de mensen wel verstaan die het doen .en ieder heeft zijn eigen situatie .

ik wens dus aan iedereen veel succes en het belangrijkste is je geluk en dat maak je zelf

3-3

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor 3-3 » 02 jan 2007, 10:22

Hey,

Ik heb hier de laatste tijd ook al over na gedacht.
We zitten nog helemaal niet in die fase, maar toch.
Ik ben 1,5 jaar geleden gestopt met de pil en nog altijd niks. Ik had op voorhand gezegd dat ik na 1 jaar bij de dokter zou gaan, maar wegens heel veel werk is het er eigenlijk nooit van gekomen. Ik ben dan in augustus beginnen foliumzuur nemen en hou elke morgen mijn temperatuur bij. Ik zie in die temperatuurcurves ergens wel een lijn en probeer dan te vrijen op het goeie moment, maar het helpt niet. Ik heb gelezen dat de meeste vrouwen na 1 jaar zwanger zijn, dus ik maak mij eigenlijk wel veel zorgen. Mijn man zegt dat ik er mij niet in mag opjagen en dat het dan wel vanzelf zal komen, maar ja ... dat is niet zo gemakkelijk.
Ik heb mij dus al zitten afvragen wat we zouden doen indien een zwangerschap onmogelijk zou blijken.
Bij mij is het niet het verlangen om zwanger te zijn en te bevallen dat groot is, maar wel het verlangen om een kind te hebben.
Ik denk nu dus dat ik het ergens wel zou overwegen om een kind te adopteren.

E

RE: Vraagje over motivaties

Berichtdoor E » 02 jan 2007, 19:09

Spijtig genoeg zijn we ook reeds een tijdje aan het meedraaien in de MMM, en daardoor zijn we gaan nadenken over alle mogelijkheden die ons in de toekomst zouden kunnen worden voorgelegd en hoe we daartegenover staan. Vroeger zou ik het raar gevonden hebben om met andermans 'materiaal' te gaan werken, maar nu sta ik daar zeker voor open. Ik ben inmiddels een paar keer zwanger geweest (spijtig genoeg steeds met een slechte afloop) en het gevoel om zwanger te zijn en een kindje te laten groeien in jou is fantastisch. Bovendien hebben we ons ook reeds over adoptie laten informeren en het is een uitgebreide screening die je doormoet en ook moeilijk om op die manier aan een kindje te raken. We hebben daarom voor onszelf uitgemaakt dat we graag een kindje willen dat in mij is gegroeid, ook al is het dan bv met de zaadcel van een anonieme donor, dan nog zal het 100 procent ons kindje zijn omdat het in mij is gegroeid en door ons op de wereld gezet. Het gevoel samen de zwangerschap te beleven en de geboorte mee te maken, is ons heilig...


Terug naar “Vruchtbaarheid”