HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Sigrid

HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Sigrid » 15 dec 2006, 10:01

Hei... Graag wat reacties op het volgende (zal proberen kort uit te leggen): Mijn schoonzus heeft moeite om zwanger te geraken (sedert kort IVF). Zelf heb ik een dochtertje, Elsje, van net geen jaar oud. Als sedert ik mijn zwangerschap aankondigde, doet ze superafstandelijk, al waren ze op dat moment nog niet aan het 'proberen'. Ik ben altijd begripvol geweest, gevraagd hoe het ging, welke de volgende stap was enz. Zij vraagt echter nooit iets aan mij maar wat mij het meeste raakt is dat ze mijn dochtertje nog NOOIT heeft aangekeken, nog nooit heeft tegen gebabbeld of eens vast heeft gepakt. Ze wordt gewoon straal genegeerd... Op het verjaardsfeest van mijn vader is mijn dochtertje naar haar toe 'gelopen' (of iets dat er op lijkt!) met haar grootste lach op haar gezichtje...en dan nog geen reactie.
Is dit een normale reactie van iemand met vruchtbaarheidsproblemen?? Hoeveel begrip/geduld moet ik hebben? Mijn dochtertje is het belangrijkste in mijn leven, zou zij daar ook niet wat begrip voor moeten tonen?
Graag wat reacties (voor er ruzie van komt met kerstmis)....

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 15 dec 2006, 10:26

Mijn schoonzus reageert ook zo op babietjes . Ik trek het me niet aan.

Kelly

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Kelly » 15 dec 2006, 10:52

Hallo,
Ikzelf heb ook vruchtbaarheidsproblemen en ik heb er tot 2 jaar geleden serieus van in de put gezetten en ook minder enthousiast gereageerd (wel nooit genegeerd). Ik heb dan ook een depressie gekregen door mijn vruchtbaarheidsproblemen. Nu ben ik er volledig bovenop. We zijn terug ook aan het proberen met ICSI. Als ik iemand zie dat zwanger is ben ik nog wel jaloers maar ik kan het echt goed onderdrukken. Mijn zus is nu ook 5 maand zwanger en ik ben supercontent. Ik mag dan ook meter zijn van de kleine spruit. Al mijn nichten of de vrouwen van mijn neven lopen met een buikje rond of hebben ook de pil gestopt. Ik zie dus enorm veel zwangere vrouwen rond mij. Maar ik zet mij erboven. Ik hoop dat ik ooit ook trots zal kunnen zijn op mijn dikke buik.

Ik heb dus ook wel (in mindere mate dan uw schoonzus) eens zo gereageerd maar ik denk dat als alles nog niet lang aan de gang is ze toch wel eventjes tijd zal nodig hebben om dat te verwerken. Als het een troost mag zijn. Bij mij heeft dat 3 jaar geduurd, een jaar depressie en nu al een jaar heel goed. Het is misschien lang he maar dat komt wel goed.

En hoe lelijk het nu ook mag klinken tegenover mijn lotgenoten. Trek je daar inderdaad niet van aan. Je moet gelukkig zijn in je eigen gezin.

Groetjes Kelly

Sigrid

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Sigrid » 15 dec 2006, 11:52

@Kelly. Bedankt voor je reactie. Ik weet hoe groot het verlangen kan zijn om met een dikke buik rond te lopen (d'er komt een moment dat je opeens enkel daarmee bezig zijt e!) en als het dan niet meteen gaat, is dat naturlijk een persoonlijk drama. 'k Heb daar altijd veel begrip voor gehad (en nog) en 'k heb me er dan ook aanvankelijk niets van haar reactie aangetrokken. Maar vorige week besefte ik ineens dat het niet enkel 'boosheid' tov van mij is maar dat het echt haat (?) tov mijn dochtertje is.
En dat kan ik moeilijk verstaan: als je zo graag kinderen wilt, hoe kan je dan zo reageren op een onschuldige peuter...??? Of zie ik dat verkeerd?

Anyway, ik hoop echt dat alles goed gaat voor jou en heel veel plezier met het meterschap!!
Groetjes, S

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 15 dec 2006, 12:41

Als je zelf lang zit te knoeien en met behandelingen bezig bent om je eigen wondertje te krijgen en al zoveel teleurstellingen hebt moeten verwerken, dan ga je uit zelf bescherming kleine kindjes uit de weg. Je moet rekenen, elke maand is een teleurstelling en weer een maand dat je langer moet wachten op je droom waar je al zo lang naar aan't uitkijken bent. Ik weet niet hoe lang zij al bezig zijn, maar tel maar eens uit hoeveel teleurstelling ze al te verwerken heeft gehad. En daarboven nog eens de klap van de verminderde vruchtbaarheid op en ondertussen zie je overal ( ja, zo gaat dat, je focust je er gewoon op ) zwangere koppels.

Die zelfbescherming da's eigenlijk heel simpel, neem maar eens een baby van een ander vast, je voelt onmiddellijk een soort van hartverwarmende tederheid en moedergevoel. Heel fijn hoor, alleen als je al zo lang er naar uit kijkt om dat voor jezelf te hebben doet dat gevoel hartverscheurend pijn omdat je er absoluut geen idee van hebt wanneer en of het ooit wel eens aan jou zal zijn en daar kan je alleen al daarvan dagen in de put zitten.

Die peuter is idd onschuldig, maar die kan gevoelens in een mens losmaken die een mens zodanig in de put laten zitten. Je weet echt niet hoe ze zich nadien voelt, anders zou je er (denk ik ) geen boosheid/haat uit halen, maar verbittering. Ieder feestje met kindjes/peutertjes/babies + gelukkige ouders, da's elke keer nog maar eens de nadruk leggen op wat jij zelf niet kan hebben. Ik durf er voor wedden dat ze zich nadien echt slecht voelt en dat ze naar sommige feestjes liever niet gaat, maar ja, dan sluit je je helemaal af van de wereld.

Ik weet niet of je er iets kan bij voorstellen, maar dit is zoals ik het lang aangevoeld heb. Gelukkig is voor mij die periode over gegaan, maar het duurt echt lang eer je alles kan verwerken hoor, geloof me.

Veel succes en ik weet niet of het een mogelijkheid is, maar probeer het anders eens met haar te bepraten en je zal zien, het is pure verbittering en echt geen boosheid of haat hoor. Jaloers zal ze ook wel zijn, maar da's echt niet meer dan normaal hoor, dat kan je haar echt niet kwalijk nemen. Stel je maar eens voor dat je echt super super graag een bepaalde jas wil maar dat die echt niet voor je is weggelegd, ten eerste is hij mega duur en ten tweede is het een soort van model dat je echt niet zou staan. Maar toch moet je die elke dag op bepaalde mensen zien en die staan er echt beeldig mee. En dat maanden of jaren aan een stuk.

Groetjes.

ikke

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor ikke » 15 dec 2006, 12:56

Ik heb ook vruchtbaarheidsproblemen en heb 2 jaar dat verlangen gehad van een kindje maar ik moet zeggen dat ik juist graag naar kindjes ging.Het gaf mij voldoening om ermee om te gaan zo wist ik dat het ooit bij mij ook zou lukken.I snap niet dat mensen zo verbitterd kunnen zijn.Gun een ander mens iets en wees blij dat je geholpen wordt.Jaloers zijn op een dikke buik tot daar toe maar gelijk je schoonzus reageert dat snap ik niet echt.Zoals jij al zei jou kindje kan er niks aan doen hé.Misschien als wij mensen met een vruchtbaarheidsprobleem ons wat meer zouden openstellen voor kindjes dat het dan mss wel lukt door wat optimistischer te zijn gaat je lichaam mss ook anders reageren ipv verbitterd rond te lopen.Dit is mijn mening en ik heb respect voor iedereen.En zoals d epersoon van hierboven zou ik ook eens proberen om er met haar over te praten...

Ilse

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Ilse » 15 dec 2006, 13:24

Awel. Ik was 32 jaar toen mijn ex-vriend en ik uit mekaar gegaan zijn. Ik ging er toen vanuit dat ik geen kinderen meer zou krijgen. Niet vanwege vruchtbaarheidsproblemen maar vanwege een gebrek aan een partner. Ik was daar ook de put van in. Op dat moment ben ik dan nog tante geworden. En twee jaar nadien weeral. Ik ben nooit verbitterd geweest hoewel ik dacht dat ik nooit nog aan kinderen ging geraken. Ik was zot van die kindjes en was er altijd mee aan het spelen. Als mijn mama ging babysitten ging ik altijd mee om die kinderen te kunnen zien. Die kinderen kunnen daar tenslottel niet aan doen. Ondertussen zijn we 4 jaar verder en heb ik ook een zoontje. Ik ben diegene die als eerste schreef dat mijn schoonzus ook zo reageerde. Die zou ook aan het proberen zijn maar zij is een serieus carrièrevrouw. Misschien dat dat de reden is dat het niet lukt.

Kelly

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Kelly » 15 dec 2006, 13:59

@13.41: Heel mooi hoe jij het verwoord hebt. En er gaat inderdaad (zoals jij en ik al geschreven hadden) enorm veel tijd over voor je dat over je kunt zetten. Maar blijkbaar zijn we daar alle 2 goed in geslaagd.

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 16 dec 2006, 06:28

Ik heb het heel moeilijk met bolle buiken omdat je dan echt met de neus op de feiten gedrukt wordt maar babytjes negeren kan ik niet,die blijven ondanks alle problemen toch zoooo schattig hé!

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 16 dec 2006, 13:50

toen het bij ons maar niet wou lukken, en ik zag zwangere vrouwen in mijn omgeving, of kleine kindjes, was het soms echt zoeken naar een evenwicht tussen stekende jaloezie, wanhopig verlangen, het willen uitschreeuwen van frustratie, het schattig vinden van die kleintjes, het blij zijn voor anderen,... ik denk dat ik daar over het algemeen goed in geslaagd ben, maar het is niet altijd even gemakkelijk. Andersom is het voor mensen in de directe omgeving van mensen met vruchtbaarheidsproblemen ook niet altijd gemakkelijk om begrip te blijven opbrengen en de juiste manier van "steun en begrip" te vinden. De ene wil er heel de tijd over praten, de ander wil het voor zichzelf houden, en dan heb je nog hormonen die opspelen.

Makkelijk is het dus voor niemand, maar begrip en attent zijn voor elkaar zou van beide kanten moeten komen, en dan worden "slippertjes" snel vergeten en vergeven

groetjes

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 16 dec 2006, 17:35

ik zal wel abnormaal zijn, maar ik ben nog nooit jaloers geweest op zwangere vrouwen, of babies. En zelf ben ik op IVF aangewezen, dus ik ken de problemen hoor! Maar echt, ik versta dat niet hoor..

ik vind dat de meeste vrouwen met problemen zo'n compassie met hun eigen hebben, en dat ze vinden dat de rest van de wereld maar rekening met hen moet houden?? gek toch, niet?
Ik versta dat ni iedereen er even licht over gaat.. maar toch...

Het ergste is dan nog, dat tussen verschillende vrouwen die problemen hebben ( vb ik en een "vriendin") er nog een hoop nijd en afgunst is, omdat de ene haar IVF sneller gelukt is dan de andere?????!!!) dat kan er bij mij echt NIET in.
moet ik me nu dan schuldig voelen omdat het bij mij gelukt is??


Ik ben elke keer zooooo blij als er iemand zwanger is, en zeker niet jaloers.

nursie

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor nursie » 17 dec 2006, 08:31

@Sigrid:
Hallo. Ik had vorig jaar en dit jaar ook zo'n gelijkaardige problemen als je schoonzus. Ik en mijn man proberen al jaren zwanger te worden via ICSI. Mijn dichte familie weet dit al van in het begin. We zijn al 12 jaar samen. Mijn schoonzus was vroeger een echte eenzaat. Ze ging niet uit of had geen vrienden. Toen ze ging werken na haar studies leerde ze een jaar of 3 geleden haar man kennen op hat werk. Ze trouwden vorig jaar in augustus en in oktober , na 1 pilvrije maand was ze zwanger. Het eerste kleinkind!! Ik was razend toen ik het hoorde! Het toeval wou dat ik 2 maand later eindelijk ook zwanger bleek te zijn! We waren dolgelukkig en de 'vervelende' spanning tussen mij en mijn schoonzus viel weg. Ik kreeg 2 maanden later een miskraam. Drie maanden later was ik weer zwange na een behandeling!! Weer waren we dolblij, maar twee maanden later ging het weer mis. Ondertussen was mijn schoonzus net een week of 3 bevallen van een kerngezonde zoon.
Het ergste van al was dat mijn schoonzus na mijn eerste miskraam geen enkele keer heeft gevraagd hoe het was met ons of hoe ik me voelde! Zelfs nu ik weer 9 weken zwanger ben en het kindje is uitgerekend op de 1ste verjaardag van haar zoontje heeft ze totaal geen interesse in mijn zwangerschap.
Mijn schoonouders hebben ook geen rekening gehouden met ons verdriet na de 2de miskraam. Het hing vol in huis met babyfoto's van het pasgeboren kleinkind en er werd over niks anders gesproken. Ik vermeed om dar nog langs te gaan!
Pas op, ik begrijp dat die mensen in de wolken waren met hun kleinkind, maar mijn verdriet om weer een verloren kindje werd totaal genegeerd! Ik stak alles goed weg en glimlachte vertederd als mijn schoonpa weer eens met zijn dikke fotoboek afkwam van alle foto's die hij al van zijn kleinzoon had genomen! Ik kan je verzekeren en zonder overdrijven dat er in de woonkamer zeker 20 foto's staan en hangen van die kleinen! Mijn zwangerschap nu wordt maar af en toe ter sprake gebracht bij mijnen schoonthuis. Zolang ik geen 3 maanden ver ben bestaat die precies niet! Het doet mijn man ook enorm veel pijn dat zijn familie zo gelaten reageert op ons geluk! Voor ons is deze nieuwe zwangerschap weer een lichtpuntje naar geluk en dat anderen daar niet dolblij mee zijn verstaan we niet! Als ze eens iets zeggen over de zwangerschap wordt alles vergeleken met die van mijn schoonzus!

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 18 dec 2006, 02:12

Hallo,

Ik kan me heel goed voorstellen hoe ellendig jij je dikwijls moet gevoeld hebben.Gelukkig ben je nu zwanger en kan jullie geluk nu ook beginnen en probeer je te troosten met de gedachte dat jullie baby-tijd zeker zo mooi gaat zijn want jullie beseffen hoe kostbaar dit is terwijl het bij hun meer een vanzelfsprekendheid is.Geniet ervan met volle teugen en hopelijk komt mijn toer ook nog.

Groetjes!

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 18 dec 2006, 15:06

Wij proberen al 2 jaar en steeds is het niks.
Ondertussen loopt het in mijn omgeving rond met bolle buiken en ga ik bijna elke maand op kraambezoek (voor de 1ste, de 2de of de 3de kleine uk van dat gezin).

In het moederhuis geniet ik van hun prille geluk en blijf ik glimlachen maar eens thuisgekomen komen de tranen.

Van alle kanten krijg je kinderen in de handen gedrukt maar geen mens die er even bij stilstaat dat het bij sommige koppels gewoon niet gemakkelijk gaat.

Ik probeer zoveel mogelijk weg te blijven bij feestjes of ontmoetingen.
Kleine kinderen duw ik zoveel mogelijk weg.

ALTIJD gaat het over de ontwikkelingen van de kinderen en ik zit er steeds als versiering bij.

Het klinkt hard, maar de moeders zijn op dat vlak egoistisch. Ok, hun kleine spruit betekent alles voor hun en ik ga dat niet tegenspreken, maar een kind mag tegenwoordig alles. Ze kunnen op zen minst een klein beetje respect voor mij opbrengen.

Het is zelfs al zover dat ik er gewoon niet meet bij hoor omdat ik geen kinderen heb en dus met niets kan meepraten. Het is al vele malen ruzie hieromtrend geweest en steeds kreeg ik de schuld in mijn schoenen geschoven.

Ik heb mijn gevoelens opgesloten en de deur dichtgeslagen. Pas als ik op een keertje zal bevallen zal ik me terug openstellen, maar nu is het gewoon 1 kei-harde wereld die mij compleet aan de kant zet.

Ik verwacht hier extreme reacties, maar dit is mijn verhaal. Ik leef er al meer dan 2 jaar mee en heb me er bij neergelegt, dat ik, zolang ik geen kinderen op de wereld heb gezet, ik er gewoon niet meer bij hoor.

@16:06

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor @16:06 » 18 dec 2006, 17:07

Ik begrijp je reactie volledig. Ik heb dat 3 jaar gehad. Identiek hetzelfde verhaal. Enkel heb ik nu nieuwe moed gevonden en gaan we ervoor gaan om zelf zwanger te worden. En ook heb ik die "negatieve" gevoelens kunnen een plaatsje geven waar ze voorlopig nog niet uitgebroken zijn. Wel is dit met hulp van dokters moeten gebeuren.

miss

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor miss » 18 dec 2006, 17:43

in heel veel reacties voel ik me thuis. In het begin dat ik bezig was met icsi kom ik nog baby's bezoeken en dromen. Alhoewel het toen ook al pijn deed
Nu na 4 jaar beginik niet meer aan een babybezoek.
Ik heb tijden gehad dat ik er gewoon van begon te hyperventileren.
Pas op ls ik mijn vriendin haar kinderen zag ging ik ze niet negeren , maar verwacht ook niet alles van me. Want het is inderdaad "zelfbescherming" zoals iemand hier zo mooi vertelde.

anja

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor anja » 19 dec 2006, 09:14

hi sigrid,

dit is een normale reactie!

enerzijds uit zelfbescherming anderzijds omdat er nu eenmaal van mensen met kinderen weinig begrip is voor mensen zonder kinderen.

ik ben alleenstaand, net begonnen met kid - mijn vriendinnen kregen de laatste jaren bijna allemaal kinderen.
altijd moet er afgesproken worden met de kinderen - altijd gaat het over de kinderen.
als zij geen moeite doen - waarom ik dan nog?

Merel

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Merel » 19 dec 2006, 10:15

hoi,
ik lees hier al die reactie's en het komt me allemaal héél bekend voor. we proberen al 8 jaar zwanger te geraken.
de eerste jaren kon ik geen bolle buiken of kinderen zien, echt niet, ik begon zomaar zonder reden te huilen, of ongelukkig te zijn. na een tijdje (jaren) is dat gebeterd.
maar nog is het zo dat als vriendinnen zwanger zijn en die kinderen worden geboren dat ik die vriendin mijd, ik kan het niet aan. maar ik zeg het hen ook dat ik het er moeilijk mee heb. Eens de kinderen wat ouder worden lukt het me beter
veel sterkte allemaal !

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 19 dec 2006, 14:37

Ja,soms lijkt het echt of die mensen die jarenlang uw beste vrienden zijn geweest daar helemaal niet van wakker liggen of bij stil staan hoe moeilijk je het altijd hebt.Echofotootjes onder uw neus duwen,over niks anders klappen dan over hun kindjes en hun zwangerschap.Ik weet ook zeker dat er bij zijn die het hun gemakkelijk maken en mij mijden omdat ze toch ni weten wat zeggen maar dat dat alles nog veel pijnlijker maakt voor mij hebben zij ni veel last van hé!Een van de vriendinnen(de zoveelste) is zwanger en ik moet eerlijk zijn,ik negeer dat wel een beetje die zwangerschap maar het lijkt wel of de anderen daardoor meer inzitten met haar dan met mij.Ik heb het gevoel dat er van mij verwacht wordt dat ik er mij maar moet overzetten en doen of alles okee is want anders is het voor hun toch zo'n 'moeilijke' situatie.Sorry dat ik de laatste tijd niet zo'n aangenaam gezelschap meer ben en dat ik voor vervelende spanningen zorg maar ik moet ook maar zien dat ik hier alle dagen opnieuw mee kan omgaan hé en spijtig genoeg bestaat er geen handleiding voor waar ik kan vinden hoe ik dat dan moet flikken,ik weet het ook nie meer.
Is er dan niemand van de vrienden die beseft dat ik mezelf al een tijdje ni meer ben en is iedereen vergeten dat ik vroeger wel een toffe was ofwa?
Ben ik het ni waard misschien dat jullie je een beetje ambetant voelen in mijn gezelschap?Als dat alles is dat ni gaat zoals ge het zou willen moogt ge al blij zijn vind ik.
In ieder geval,aan alle vrienden,bedankt voor de steun en af en toe eens te informeren hoe het nu eigenlijk echt met mij gaat!
Als jullie mij het kwalijk nemen dat ik zwangerschappen en baby's negeer,neem ik het jullie kwalijk dat jullie mijn probleem negeren.

Groeten van een gefrustreerde wanhopige trien(zal het zelf maar al zeggen hé!)

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 19 dec 2006, 15:35

Het probleem is dat mensen niet meer om kunnen gaan met slecht nieuws. Ze vragen niets omdat ze bang zijn dat je misschien emotioneel zult worden. Terwijl het tegendeel waar is. Het kan zo'n deugd doen als mensen je gewoon eens vragen 'of het wel gaat'. Meer hoeft niet, maar zo erkennen ze tenminste dat je het moeilijk hebt. Maar neen, de meesten sluiten de ogen en doen alsof er niets aan de hand is. Met frustraties aan beide kanten.
Ik ben zelf ook al 4 jaar bezig met allerlei behandelingen. Uiteindelijk was ik zwanger maar dat liep helaas totaal onverwacht fout af op 20 weken. Van al mijn collega's zijn er welgeteld 2 die me gevraagd hebben of het wel ging. Voor al die anderen was het blijkbaar normaal dat je gewoon verder gaat met je leven. Dan pas komt het ware gelaat van de mensen naar boven en dan pas besef je wie je echte vrienden zijn. Gelukkig hadden we er toch een paar. Net zoals zij nu meeleven met ons geluk (we zijn nu weer 34 weken zwanger) hebben zij ook ons verdriet (oprecht) gedeeld.

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 19 dec 2006, 19:05

Ze zouden in al die vrouweblaadjes best eens wat meer info kunnen geven ivm dit onderwerp: Begrip van vrouwen met kinderen voor vrouwen die ongewenst kinderloos blijven.

Het zou al een begin kunnen zijn. Misschien een druppel op een hete plaat, maar toch .....

Als 1 of andere vrouwelijke BV er over zou kunnen praten op de cover van Dag Allemaal of TV Story, OK, het betekent misschien niets, maar toch ....

Het zou toch een tikkeltje steun zijn.

Iedere vrouw is natuurlijk anders, maar ik sta er nog altijd van versteld dat ongewenst kinderloze vrouwen compleet buitengeloten worden door heel de vrouwenwereld.

Als je als vrouw onbewust geen kinderen baart ben je een alien en word je uitgesloten. Klinkt hard, maar het is gewoon de pure realiteit.

die van 15u37

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor die van 15u37 » 20 dec 2006, 08:50

Hallo,

Er wordt idd gezegd dat je in tijden van nood uw vrienden kent maar de mensen waarover ik spreek ken ik allemaal tussen de 10 en de 20 jaar en zijn ook echt wel vrienden en in mijn binnenste weet ik heel zeker dat ze dat allemaal heel erg vinden voor mij(had gisteren een heel slechte dag) maar 't probleem is idd dat ze niet weten hoe ze met mijn verdriet moeten omgaan.En omgekeerd is dit ook zo,ik weet niet hoe ik met hun geluk moet omgaan en daardoor komt er vanzelf een afstand tussen ons.
De reden dat ik het gevoel heb er niet meer bij te horen is niet omdat ik geen kinderen heb en zij wel want er zijn er nog wel een paar zonder kinderen maar gewoon omdat dus niemand weet hoe hier mee om te gaan.
Maar ik vind wel dat een klein beetje moeite van hun kant om zich over die ongemakkelijke situatie over te zetten en eens te informeren hoe het nu echt gaat en mijn probleem idd te erkennen niets teveel gevraagd is.
Ik moet ook iedere keer als we samenkomen al mijn moed bijeenrapen en de toffe uithangen en er het beste van maken maar ga ook iedere keer met een bloedend hart naar huis en dat is niet alleen omdat ik niet zwanger geraak,voel mij na zo'n bijeenkomst altijd een paar dagen raar omdat ik altijd die afstand gewaar wordt en dat komt er gewoon nog eens bij.
Tot zover mijn pleidooi!

Groetjes!

Gast

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Gast » 20 dec 2006, 09:57

Wij hebben het voor heel wat mensen stilgehouden dat we met IVF bezig waren. Ik heb dat een tijdje kunnen volhouden, maar na een tijdje vond ik dat ik het gewoon moest vertellen. Uiteindelijk ben je een wezenlijk deel van jezelf aan het verstoppen en voor wat? Om de confrontatie met anderen uit de weg te gaan? Ik praatte er ook veel over en ik heb gemerkt dat dat wel hielp. 't Is die eerste stap, een drempel die mensen blijkbaar niet durven nemen. (Natuurlijk moet je het niet constant over jezelf hebben en je niet als slachtoffer opstellen, want dan haken de mensen af, maar gewoon vertellen hoe de zaken ervoor staan)
Ook ik heb het vaak moeilijk gehad met al die zwangere buiken rondom mij en met de babytjes van sommigen. Steeds dat dubbele gevoel: vreugde om dat kleine wezentje, maar verschrikkelijk veel pijn omdat het niet het jouwe is. Maar ik heb toch ook wel gemerkt dat de mensen bewondering hadden voor het feit dat ik dat toch allemaal maar deed en dat ik de strijd niet opgaf.
k heb mezelf vaak de vraag gesteld hoe ik zou reageren op iemand die vruchtbaarheidsproblemen en als ik eerlijk ben, ik weet het niet. Misschien zou ik ook niet goed weten hoe ermee om te moeten. Zoals hierboven al gezegd. Het begrip moet van twee kanten komen, maar soms helpt het als je de mensen daarin zelf tegemoet komt.

kim

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor kim » 20 dec 2006, 10:32

Kan jullie gevoelens volledig begrijpen.
Ik probeer ook altijd de sterke, leuke vriendin te lijken als ik met mijn vriendinnen samenkom.
Ook ben ik altijd de eerste die met de kinderen zal spelen. Ik heb dit altijd gedaan dus ik stop er nt mee omdat ik zelf moeilijk kinderen kan krijgen.
Als ik dan terug thuis ben, krijg ik het meestal wel moeilijk.

Trui

RE: HOE REAGEREN JULLIE OP BABIETJES??

Berichtdoor Trui » 20 dec 2006, 17:28

Bij mij is het enkel het 'goede nieuws' bij andere mensen dat inslaat als een bom. Ik kan tegenwoordig geen proficiat meer uitbrengen. (Ik voel me erdoor ook heel slecht)
Gelukkig gaat het slechte gevoel over eens ik een paar dagen (en een huilbeu) heb kunnen wennen aan het nieuwe idee.


Terug naar “Vruchtbaarheid”